ვალენტინობის დღე მხოლოდ ამაღელვებელ, ეპიკურ რომანსა და სილის „Kiss from a Rose“-ის მოსმენას არ გულისხმობს. ხანდახან, ეს არის დაქირავებული მკვლელი, წითელ სპანდექსში (სისხლის დასაფარად) გამოწყობილი, რომელიც ისეთ ხუმრობებს აფრქვევს, თქვენს ბებიასაც კი შეარცხვენს. 10 წლის წინ, ვალენტინობის დღემდე ცოტა ხნით ადრე, „დედპულმა“ „მარველის“ დიდ ეკრანზე დებიუტი „მეოცე საუკუნის ფოქსის“ ეგიდით შედგა. რაიან რეინოლდსის მონაწილეობით მთავარ როლში, „დედპულმა“ ახალი სტანდარტები დაამკვიდრა კომიქსების ადაპტაციებისთვის, გზა გაუხსნა სუბვერსიულ სუპერგმირულ ქვეჟანრს კინოში (ვინმეს თუ ახსოვს „ბიჭები“?). ფილმმა თაყვანისმცემლებს ისეთი ლეგენდარული მეორეხარისხოვანი პერსონაჟებიც შესძინა, როგორებიც არიან დოპინდერი, ბრმა ელი და ნეგასონიკი თინეიჯერი Warhead. „დედპული 2“ ეკრანებზე 2018 წელს გამოვიდა, ხოლო სერიის მესამე ფილმი, „დედპული და ვულვერინი“, პერსონაჟის ოფიციალურ ინდუქციას აღნიშნავს „მარველის კინემატოგრაფიულ სამყაროში“ (MCU). ეს ყველაფერი არ არის – „დედპული და ვულვერინი“ ასევე არის MCU-ის პირველი R-რეიტინგული ფილმი. ნამდვილად მაქსიმალური ძალისხმევაა! მიუხედავად იმისა, რომ ტრილოგიის ყველა ნაწილი ძლიერია, არაფერი შეედრება ორიგინალ „დედპულს“. ათი წლის შემდეგაც კი, ის რჩება ტრილოგიის საუკეთესო ფილმად და სრულყოფილ სუპერგმირულ ფილმად ვალენტინობის დღისთვის. უეიდ უილსონმა კომიქსებში დებიუტი 1990 წელს შეასრულა. „დედპულის“ კომიქსების ფანებმა უდავოდ იცოდნენ, რას უნდა ელოდებოდნენ 2016 წლის ფილმის საწყისი ტიტრების წინ. თუმცა, ვერაფერი მოამზადებდა მაყურებელს სლოვ-მოუშენის ახლო კადრებისა და „People“ ჟურნალის 2010 წლის „ყველაზე სექსუალური მამაკაცის“, რაიან რეინოლდსის გამოჩენისთვის. ჯუს ნიუტონის „Angel of the Morning“-ით გაფორმებული ეს საწყისი ტიტრები წარუშლელ შთაბეჭდილებას ტოვებს. ისინი სცენას ამზადებენ შეშლილი, თავზეხელაღებული თავგადასავლისთვის, რომელიც წინ ელის მაყურებელს. ადვილია „დედპულის“ სუბვერსიული ელემენტების შედარება ჯეიმს განის „გალაქტიკის მცველებთან“, რომელმაც ნამდვილად შეცვალა MCU-ს ტონალობა. მიუხედავად იმისა, რომ განის საუნდტრეკები, მაგალითად, უფრო კლასიკური როკის/ინდი/გლემ მეტალის სფეროშია, „დედპულის“ მუსიკა რეპის, პოპის, ჰიპ-ჰოპისა და R&B-ის ეკლექტიკური ნაზავია. არის რაღაც ქაოტური (საუკეთესო გაგებით) ტკბილი პოპ მუსიკის შეხამებაში იმ სცენებთან, სადაც დედპული ადამიანს „ქაბაბად აქცევს“ (ეს ევფემიზმი არ არის). „დედპული“ სუპერგმირული ფილმის ფორმულასაც არღვევს იმით, რომ მთავარი პერსონაჟი მთხრობლის როლს ასრულებს. უეიდი მუდმივად არღვევს მეოთხე კედელს (ზოგჯერ 16 კედელსაც კი ერთდროულად) და აკონტროლებს ნარატივის დინებას არაწრფივი თხრობის გამოყენებით. ის ასევე იწყებს მუსიკას, კამერას აცილებს, როცა აგენტი სმიტს კლავს, აკონტროლებს ფართო კადრს დასასრულს და, ამმმ, ატრიალებს კადრებს უკან, როცა კურდღლის მოპარვაზე მიდგება საქმე. ეს ფორმატს სასიამოვნოდ გასართობ ელემენტს მატებს. უეიდ უილსონი არც ტიპური კარგი ბიჭია; ის ხშირად აბუნდოვნებს ზღვარს სუპერგმირს, ბოროტმოქმედსა და ანტიგმირს შორის. აიაქსი/ფრენსისი მის მხარზე მჯდარი ეშმაკია, რომელიც მის ბნელ მხარეებს ააშკარავებს, ხოლო კოლოსუსი მოუწოდებს მას სწორად მოიქცეს. „დედპული“ აანალიზებს, თუ რას ნიშნავს იყო გმირი. ყველა გმირი არ მიჰყვება ჩვეულებრივ გზას, არც მათი ისტორიებია სტერეოტიპული, შაბლონური წარმოშობის ისტორიები. „დედპული“ ნათელი მტკიცებულებაა იმისა, რომ არაორდინარული გმირები არსებობენ – ზოგჯერ ისინი ყველა იარლიყს ეწინააღმდეგებიან. რა თქმა უნდა, ფილმს დაუმორჩილებელი ხასიათი აქვს. ის სავსეა თანამედროვე და კლასიკური პოპ-კულტურის მინიშნებებით, „დედპული“ ასევე მოიცავს სტენ ლის საკულტო კამეოს (განისვენოს მშვიდობით) და ჩვენი „პირიანი დაქირავებული მკვლელი“ სიყვარულით დასცინის „მარველს“. კოლოსუსის გაფრთხილება დედპულისთვის მისი ენის გამო მესამე აქტში, სტივ როჯერსის „ენა!“ შეძახილის მსგავსია „შურისმაძიებლებში: ულტრონის ეპოქა“. ასევე არის უეიდის შეკითხვა, სტუმრობს თუ არა ის ჯეიმს მაკევოის თუ პატრიკ სტიუარტს, რადგან დროის ხაზები დამაბნეველია. ჩარლზ ქსავიერები ზედმეტი არასდროს არის. დაბოლოს, უეიდის „ფერრის ბუელერის დასვენების დღის“ ჰომაჟი დასასრულის ტიტრების სცენაში, „მარველის“ კიდევ ერთ სახალისო მინიშნებას შეიცავს სემუელ ლ. ჯექსონზე. „დედპულში“ სისხლი და ძალადობა მაქსიმალურ დონეზეა აწეული. დედპულის კომენტარები ბოროტმოქმედების ცემისას, ახალ ელფერს მატებს სტანდარტულ სუპერგმირულ ფრაზებს. აღარაფერს ვამბობთ იმაზე, რომ უეიდი ხელს იჭრის, რათა კოლოსუსს დაუსხლტეს, რაც ყველაზე მშვიდ ადამიანსაც კი ააფორიაქებს. (მაგრამ ეს მაინც სასაცილოა.) რეინოლდსი ამ როლისთვის იყო შექმნილი. მხოლოდ მას შეუძლია განასახიეროს უეიდის ირონია მის მიდრეკილებასთან ერთად, გამოიყენოს იუმორი თავდაცვის მექანიზმად. ძნელია წარმოიდგინო ვინმე სხვა მის როლში. სინამდვილეში, რეინოლდსის ქცევიდან გამომდინარე სამუშაოდან მიღმა, შეიძლება დაფიქრდე, თუ რამდენად ბევრი მსახიობობა იყო საჭირო, და ეს კომპლიმენტია. მას ელექტრული ქიმია აქვს მორენა ბაკარინთან, რომლის ვანესაც უეიდის „სიგიჟეს“ „შეესაბამება“. ეს ეკრანული სინერგია კარგად მუშაობს. უეიდსა და ვანესას შორის სიყვარული ხელშესახებია, მაგრამ ფილმი დიდხანს არ რჩება რომანტიკულ ან სევდიან სივრცეში. ყოველივე ამის შემდეგ, ეს კომედიაა. მათ სექსის მონტაჟსაც კი აქვს იუმორის ელფერი, რადგან ისინი ამას სხვადასხვა დღესასწაულებზე აკეთებენ. შეიძლება ითქვას, რომ მათ შორის არის ტრავმული კავშირის ელემენტი, მაგრამ უეიდისა და ვანესას დინამიკა ამაზე ღრმაა. ისინი სულიერი მეგობრები არიან. დედპული შეიძლება იყოს თვითდამმცირებელი და ხშირად დასცინის ყველაფერს ირგვლივ.