„დეილი ვაირის“ გასართობი ექსპერიმენტი: მისია, იდეოლოგია და კომერციული წარმატება

„დეილი ვაირი“ არის კონსერვატიული მედია კომპანია, რომელიც ასოცირდება ბენ შეპიროსთან, მეტ უოლშთან, ჯორდან პეტერსონთან და სხვა მაღალი რანგის მემარჯვენე ექსპერტებთან. ის თავდაპირველად დაარსდა, როგორც საინფორმაციო და საკომენტარო პლატფორმა, რომელიც მოიცავდა ისეთ თემებს, როგორიცაა პოლიტიკა, რელიგია და „გაუქმების კულტურა“ (cancel culture). თუმცა, 2021 წლიდან მოყოლებული, კომპანია გასართობ ბიზნესში გადავიდა და დაიწყო კინო- და სატელევიზიო პროექტების წარმოება და შეძენა, რაც მემარცხენე ჰოლივუდის საპასუხო ნაბიჯად იქნა აღქმული. მაგრამ როგორ განვითარდა მოვლენები? მე ვნახე „დეილი ვაირის“ ყველა ფილმი, რომელიც დღემდე გამოუშვიათ და ვფიქრობ, რომ კომპანიამ უღალატა თავის თავდაპირველ მისიას. „დეილი ვაირის“ ხელმძღვანელებს მიაჩნიათ, რომ ჰოლივუდი ზედმეტად „გაღვიძებულია“ (woke) და მისი კულტურული გავლენის წინააღმდეგ ბრძოლის ერთადერთი გზა კონსერვატორებისთვის მაგიდასთან ადგილის დაკავებაა. თუმცა, ეს სულაც არ ნიშნავს კონსერვატორებისთვის მემარჯვენე პროპაგანდის შექმნას, როგორც „დეილი ვაირის“ ყოფილმა თანა-აღმასრულებელმა დირექტორმა, ჯერემი ბორინგმა, განუცხადა „დედლაინს“: „ჩვენი გასართობი კონტენტი ღიად პოლიტიკური არ იქნება, მაგრამ ის ჩვენს ღირებულებებს ასახავს. ჩვენი მისია მარტივია: შევქმნით დიდებულ გართობას, რომლითაც ყველა ამერიკელი ისიამოვნებს, მიუხედავად მათი პოლიტიკური შეხედულებებისა. თუკი დაიღალეთ ჰოლივუდისა და ტრადიციული მედიის თვითმარქვია ზნეობრივი ბატონების კულტურული დიქტატებით, თვალი ადევნეთ.“ ბორინგის სათქმელად, „დეილი ვაირმა“ თავიდან საკმაოდ კარგად გაართვა თავი ფილმების შექმნას, რომლებიც ხელმისაწვდომი იყო ყველა პოლიტიკური შეხედულების მაყურებლისთვის. თუმცა, მალევე მათი კონტენტი აშკარად პოლიტიკური გახდა. „დეილი ვაირის“ პირველი ნამუშევარი, „გარბი, დაიმალე, იბრძოლე“ ("Run Hide Fight"), არის „კერკეტი კაკლის“ სტილის ფილმი საშუალო სკოლის მოსწავლეზე, რომელიც თავის თანაკლასელებს მსროლელებისგან იცავს. ასეთი წინაპირობის მქონე „დეილი ვაირის“ ფილმი კარგი შეიარაღებული ადამიანებისთვის მოწოდებას ჰგავს, დაიცვან სკოლები ცუდი შეიარაღებული ადამიანებისგან, არა? არც ისე. „გარბი, დაიმალე, იბრძოლე“ არის გასართობი ექშენ-ფილმი, რომელსაც ღია პოლიტიკური პოზიცია არ უკავია, თუმცა მისი თემატიკა შეიძლება საკამათოდ უადგილო იყოს. შემდეგ, „ჩაკეტილი“ ("Shut In") არის „პანიკის ოთახის“ სტილის თრილერი მარტოხელა დედაზე, რომელიც შვილებს თავისი შეშლილი ყოფილი მეგობარი ბიჭისგან იცავს. „ტერორი პრერიაზე“ ("Terror on the Prairie"), სადაც ჯინა კარანო მონაწილეობს „ლუკასფილმიდან“ გათავისუფლების შემდეგ, არის ვესტერნი დედაზე, რომელიც სასტიკი ბანდიტების წინააღმდეგ იბრძვის. „ჰიპერიონები“ ("The Hyperions") კი უვნებელი კომედიაა, რომელიც სუპერგმირთა ოჯახზეა ორიენტირებული. ეს ფილმები ყველა ქადაგებს ოჯახურ და რელიგიურ ღირებულებებს, მაგრამ ისინი დახვეწილია და ასეთი ღირებულებები ექსკლუზიურად კონსერვატიული არ არის. იგივეს ვერ ვიტყვით „ლედი ბალერებზე“ ("Lady Ballers"), ტრანსფობიურ სპორტულ კომედიაზე მამაკაცებზე, რომლებიც თავს ქალებად ასაღებენ, რათა ქალთა საკალათბურთო ლიგაში იდომინირონ. ეს ფილმი ამაყად გამოხატავს თავის ანტი-ტრანს შეხედულებებს, სადაც ტედ კრუზის, ბენ შეპიროს, ქენდის ოუენსის და სხვა ცნობილი კონსერვატორების ეპიზოდური გამოჩენებიც კი არის ჩართული. ასევე, თავისი ანტი-ტრანს შეხედულებებით ცნობილია მეტ უოლშის დოკუმენტური ფილმი „რა არის ქალი?“ ("What Is a Woman?"), სადაც „დეილი ვაირის“ წამყვანი გენდერული იდეოლოგიის წინააღმდეგ გამოდის. სხვაგან, „რასისტი ვარ?“ ("Am I Racist?") — „ბორატის“ სტილის დოკუმენტური ფილმი, რომელიც მრავალფეროვნებასა და ინკლუზიას მოგებაზე ორიენტირებულ თაღლითობად განიხილავს — ასევე ლიბერალური იდეოლოგიის კრიტიკას ეძღვნება. ბოლო დროს ამგვარი ფილმები კომპანიის ძირითადი პროდუქტი გახდა, რაც ეწინააღმდეგება ჯერემი ბორინგის თავდაპირველ განცხადებას „კულტურული დიქტატებით“ დაღლილი მაყურებლის მოზიდვის შესახებ. ამის მიუხედავად, სტრატეგია ეფექტური აღმოჩნდა. თუ „დეილი ვაირის“ მიზანია შექმნას პოპულისტური გასართობი, რომელიც ყველა ამერიკელისთვის მიმზიდველი იქნება, მაშინ მისია ჩავარდა. „გარბი, დაიმალე, იბრძოლე“, „ჩაკეტილი“, „ტერორი პრერიაზე“ და „ჰიპერიონები“ ჯერემი ბორინგის თავდაპირველ განცხადებაში გაცემულ დაპირებებს შეესაბამება. თუმცა, „ლედი ბალერები“, „რა არის ქალი?“ და „რასისტი ვარ?“ უშიშრად იდეოლოგიურია და თანამედროვე დროის ყველაზე პოლარიზებულ თემებს მოიცავს. თუმცა, კომერციული თვალსაზრისით, „დეილი ვაირის“ პროპაგანდისტული პროდუქტი წარმატებული აღმოჩნდა. „რასისტი ვარ?“ (Am I Racist?) 2024 წელს კინოთეატრებში ჩვენებისას 12 მილიონ დოლარზე მეტი შემოსავალი მოიტანა, რითაც დაამტკიცა, რომ არსებობს მასობრივი აუდიტორია უშიშრად მემარჯვენე გასართობი კონტენტისთვის. რა თქმა უნდა, ეს წარმატება შეიძლება იმითაც აიხსნას, რომ ეს „დეილი ვაირის“ ერთ-ერთი იმ მცირერიცხოვან ფილმთაგანია, რომელმაც არსებითი თეატრალური დისტრიბუცია მიიღო. თუმცა, საკმაოდ ნიშანდობლივია, რომ სწორედ ამ ტიპის ფილმს უშვებს კომპანია მულტიპლექსებში, განსხვავებით „გარბი, დაიმალე, იბრძოლე“-სა და სხვა პროექტებისგან, რომლებიც უფრო არაპარტიული გემოვნებისთვის არის შესაფერისი. თუ მიზანი იმ ამერიკელების მოზიდვაა, რომლებსაც უბრალოდ გართობა სურთ, „დეილი ვაირი“ უნდა დაუბრუნდეს ხელმისაწვდომი გასართობის წარმოებას — მისი არტურისეული ფანტასტიკური სერიალი „პენდრაგონის ციკლი: მერლინის აღზევება“ ამ მიმართულებით გადადგმული ნაბიჯია, მაგრამ გაგრძელდება თუ არა ეს ტენდენცია? მეტი ვესტერნისა და გასართობი ექშენ-ფილმის გადაღებაც არ იქნებოდა ურიგო. რაც უფრო მნიშვნელოვანია, „დეილი ვაირმა“ მიმზიდველი კონტენტი უფრო ფართო მასშტაბით უნდა გაავრცელოს, გარიგებები დადოს Netflix-თან და სხვა მთავარ სტრიმინგ სერვისებთან. წინააღმდეგ შემთხვევაში, მას მხოლოდ ის ამერიკელები ნახავენ, რომლებიც აქტიურად იწერებიან Daily Wire+-ზე, რადგან ისინი ეთანხმებიან კომპანიის პოლიტიკას. თუმცა, შესაძლებელია კი ყველა ამერიკელისთვის გასართობის შექმნა, როდესაც