დელროი ლინდოს პირველი ოსკარის ნომინაცია და ფილმი „ცოდვილნი“

ვეტერანი მსახიობი Delroy Lindo ასევე უყვება EW-ს, თუ რატომ გადაწყვიტა ამ წელს დისტანცია შეენარჩუნებინა ოსკარის ნომინაციის შესაძლებლობისგან. „მამა, შენ ეს დაიმსახურე!“ - დაურეკა დელროი ლინდოს შვილმა ევროპიდან, სადაც ის მუშაობს, ხუთშაბათს, 22 იანვარს, დილით, რათა კარგი ამბავი გაეზიარებინა: ვეტერანმა მსახიობმა და ფილმ „ცოდვილნის“ ვარსკვლავმა თავისი პირველი ოსკარის ნომინაცია მოიპოვა. მაგრამ ლინდომ, რომელსაც ადრეც ჰქონდა იმედი — 2021 წლის ცერემონიაზე ის ფართოდ განიხილებოდა, როგორც უსამართლოდ უგულებელყოფილი (მისი როლისთვის სპაიკ ლის „და 5 ბლუდსში“) — გადაწყვიტა ამ წელს „დისტანცია შეენარჩუნებინა... ჩემი ემოციური წონასწორობის შესანარჩუნებლად“, როგორც ის აცხადებს პოდკასტ The Awardist-ში. „არ მინდა საკუთარ თავს იმედები გავუჩინო. ეს ნამდვილად ასე მარტივია“, – ამბობს ის. „და გეტყვით, რომ ამ მხრივ, ჯერ კიდევ ვფიქრობ ჩემს თავში: ‘ვაუ, ეს მართლაც მოხდა. ეს მართლაც მოხდა, 16-ჯერ’. 16, რაც არაჩვეულებრივია“. „ცოდვილებმა“ რეკორდი მოხსნა ფილმის მიერ მიღებული ნომინაციების რაოდენობით — გადააჭარბა წინა რეკორდს, 14 ნომინაციას, რომელიც „ლა-ლა ლენდს“, „ტიტანიკს“ და „ყველაფერი ევას შესახებ“-ს ეკუთვნოდა — მათ შორის საუკეთესო სურათი, საუკეთესო რეჟისორი და ორიგინალური სცენარი რაიან კუგლერისთვის, საუკეთესო მსახიობი მამაკაცი მაიკლ ბ. ჯორდანისთვის, მეორეხარისხოვანი მსახიობი ქალი ვუნმი მოსაკუსთვის, ორიგინალური სიმღერა, ოპერატურა და საუნდტრეკი. მაშინ როდესაც ბევრმა აღნიშნა აკადემიის მიერ საშინელებათა ფილმის ასეთი აღიარება, ლინდოს განსხვავებული შეხედულება აქვს ფილმზე. „მე არ ვუყურებ მას [როგორც საშინელებათა ფილმს] და ყოველთვის ვცდილობ, ასე ვთქვათ, უკან დავიხიო. ვცდილობ მათ ყურადღება მივაქციო — თუ არ იციან, და უმეტესობამ იცის — რომ იფიქრონ სხვადასხვა ნარატიულ მიმართულებაზე, რომლებიც ამ ფილმშია წარმოდგენილი“, – განმარტავს ლონდონში დაბადებული მსახიობი. „ვამპირული ასპექტი მხოლოდ ერთ-ერთია მათგან, თუმცა ძალიან ფუნდამენტური და აუცილებელი კომპონენტი. მაგრამ მე ვგრძნობდი, რომ ვამპირები წარმოადგენდნენ გარე ძალებს, რომლებიც საზოგადოებაში ინფილტრაციას ახდენენ, და ჩვენ ვხედავთ, რა ხდება ამ ინფილტრაციის შედეგად“. როდესაც ლინდომ პირველად წაიკითხა კუგლერის სცენარი, ეს იყო თემა, „იმის შესწავლა, თუ რას ნიშნავს, როდესაც საზოგადოება ხელყოფილია“, – ამბობს ლინდო, რამაც მას ყველაზე მეტად იმოქმედა. ეს დაახლოებით ორი წლის წინ მოხდა. „მე ძლიერად ვგრძნობ, რომ ამას ახლა, სწორედ ამ წამს გავდივართ, და ამის ტრაგედია — ღმერთო, ცხადია, არავის შეეძლო განეჭვრიტა, სად ვიმყოფებით ახლა ამ ქვეყანაში, მაგალითად“, – ამბობს ის, გულისხმობდა ტრამპის ადმინისტრაციის იმიგრაციულ შეზღუდვებს და, მასთან ერთად, ICE-ის რეიდებსა და დაკავებებს აშშ-ის ქალაქებში. „მაგრამ მე ამოვიცანი, ან მეგონა, რომ ამოვიცანი, ძალიან თანამედროვე კომპონენტი ამ ამბავში პირველივე წაკითხვისთანავე“. ლინდოს პერსონაჟი, დელტა სლიმი, ერთ-ერთი იმ მცირერიცხოვან მუსიკოსთაგანია, რომელიც სტეკმა (ჯორდანი) დაიქირავა, რათა მისი და მისი ტყუპი ძმის, სმოკის, ახალ ჯუკ ჯოინტში ემუშავა, რომელსაც ისინი იმ ღამით ხსნიან, როდესაც მათ ვხვდებით. როდესაც პირველად ვხვდებით სლიმს, ის მთვრალია და ჰარმონიკაზე უკრავს რკინიგზის სადგურზე. მიუხედავად იმისა, რომ ბევრს არაფერს ვიცით მის შესახებ, აშკარაა, რომ მან ცხოვრება გამოიარა — მას ნანახი და განცდილი აქვს ისეთი რაღაცები, რამაც აქამდე მოიყვანა. ლინდო ამბობს, რომ პერსონაჟის განვითარება მოხდა „ეტაპობრივად, ნაბიჯ-ნაბიჯ“, დაწყებული ორი წიგნიდან, რომელიც კუგლერმა მისცა წასაკითხად: „ბლუზ ხალხი“ (Blues People) ამირი ბარაკას (რომელიც მას ლეროი ჯონსის ფსევდონიმით წერდა) და „ღრმა ბლუზი: მუსიკალური პილიგრიმობა გზაჯვარედინზე“ (Deep Blues: A Musical Pilgrimage to the Crossroads) რობერტ პალმერის ავტორობით. „ამ წიგნების კითხვისას, პიროვნების გრძნობა გამიჩნდა, დიახ, მაგრამ ცხოვრების, განვლილი ცხოვრებისა და ცხოვრების წესების“, – იხსენებს ის. „ამ ლიტერატურასთან შეხებამ კარი გამიღო ჩემი გაგებისკენ. ასე რომ, ახლა მე ვგრძნობ, მაგალითად, ამ მუსიკოსების მოხეტიალე ასპექტს, მათ სამყაროსა და ცხოვრებას, ძალიან ფუნდამენტურ და ელემენტარულ კავშირს მათ ნამუშევართან, მათ მუსიკასთან, რომელიც ერთგვარ, არ ვიცი, ჩრდილოეთის ვარსკვლავად მოქმედებს“. რაც შეეხება მუსიკას, ის უსმენდა დელტას მუსიკოსებს, მათ შორის სან ჰაუსს, ჰაულინ ვოლფს, მადი უოტერსს და აიკ ტერნერს. „ეს არის მონაცემების, სტიმულების ნაზავი, რასაც მე თავს ვუყრი, შემდეგ კი ვფილტრავ ჩემი საკუთარი პროცესის გავლით, რათა მივუახლოვდე, თუ როგორი იქნება ჩემი დელტა სლიმი“, – ამბობს ის. ყველა ამ კვლევამ და პერსონაჟის შესწავლამ ლინდოს და კომპანიას დაეხმარა შეექმნათ ფილმის ერთ-ერთი ყველაზე შთამბეჭდავი სცენა, ეფექტური და შემზარავი მონოლოგი, სადაც სლიმი ახალგაზრდა სემის (მაილს კეტონი) და სტეკს უყვება, თუ როგორ დააპატიმრეს ის, როდესაც ახალგაზრდა იყო, სხვა რამდენიმე ადამიანთან ერთად, რომლებსაც შემდეგ აიძულებდნენ გამოსულიყვნენ სცენაზე და ფულიც კი ეშოვათ ამ პროცესში. როდესაც ისინი საბოლოოდ გაათავისუფლეს, სლიმმა მთელი თავისი ფული დალია. მაგრამ მისი მეგობარი, რაისი, რომელიც არკანზასში ეკლესიის გასახსნელად მიდიოდა, რკინიგზის სადგურზე KKK-ის შეხვდა, რომელმაც მოიგონა ამბავი, თუ როგორ მოიპოვა მან მთელი ფული, თქვა, რომ ის თეთრკანიან კაცს მოჰპარა, და იქვე ლინჩის წესით გაასამართლეს. სცენარში ამბავი აქ ჩერდება. მაგრამ ფილმში ის გრძელდება, ლინდოს იმპროვიზაციით იმის შესახებ, თუ როგორ დაადანაშაულეს მისი მეგობარი თეთრკანიანი კაცის ცოლის გაუპატიურებაში, ასე რომ, დამატებითი სასჯელის სახით, KKK-მ რაისი დაასახიჩრა. როდესაც ის ამბავს დაასრულებს, სლიმი ზუზუნსა და სიმღერას იწყებს, მუსიკის გამოყენებით განწყობის შესაცვლელად და წარსულის ტრავმისგან თავის დასაღწევად.