„დიაბოლიკი“ (Diabolic) არის ახალი შემზარავი საშინელებათა ფილმი, რომელიც იდეალური არჩევანია მათთვის, ვისაც მოეწონა „პირველი ნიშნის“ (The First Omen) მსგავსი ჟანრის კინოსურათები. ათწლეულების განმავლობაში, საშინელებათა ფილმების ჟანრში არსებობდა მძლავრი მიმართულება, რომელიც რელიგიურ სიმბოლიკასა და ინსტიტუტებს იყენებს თავისი ისტორიების ფონად. ზოგიერთმა მათგანმა, თავის მხრივ, მთლიანად შეცვალა საშინელებათა ჟანრი. „დიაბოლიკი“ ამ კონცეფციის უფრო ფოკუსირებულ ვარიანტს გვთავაზობს, შედარებით მცირე პერსონაჟთა შემადგენლობით, რომლებიც საზარელ არსებას აღმოაჩენენ ეკლესიის მიერ მიყენებული ტრავმის გამოსავლენად. ფილმის ტემპი, საშიში მომენტები და თემატური სიმძიმე მას „პირველ ნიშანთან“ აკავშირებს, რაც მას ამ საშინელებათა ფილმის გულშემატკივრებისთვის იდეალურ გაგრძელებად აქცევს. „პირველი ნიშანი“ 2024 წელს კინოთეატრებში გამოსვლისას დადებითი შეფასებებითა და დიდი გამოხმაურებით შეხვდა, და ამ ფილმის მოყვარულებს, შესაძლოა, ახალი ფავორიტი გამოუჩნდეთ „დიაბოლიკის“ სახით. ორივე ფილმი ყურადღებას ამახვილებს ახალგაზრდა ქალზე, რომელსაც იდუმალი წარსული აქვს და ცდილობს გაუმკლავდეს იდუმალ ხილვებსა და შეთქმულებებს, რომლებიც იმაზე რეალურია, ვიდრე ის აცნობიერებს. მიუხედავად იმისა, რომ „პირველი ნიშანი“ ძირითადად კათოლიკური შეთქმულების დემონურ პოტენციალზე იყო ორიენტირებული, „დიაბოლიკი“ უფრო მეტად მორმონთა ეკლესიასა და ამ რწმენის სპეციფიკურ პრაქტიკებს ეხება. „პირველი ნიშნის“ მსგავსად, „დიაბოლიკი“ მაქსიმალურად იყენებს რელიგიურ სიმბოლიკასა და სატირულ კომენტარებს, რათა წარმოადგინოს შემზარავი ამბავი, რომელიც რეალურ რწმენებთანაა დაკავშირებული. „დიაბოლიკი“ და „პირველი ნიშანი“ თავიანთ ისტორიებს ქალის თავისუფლებაზე აფუძნებენ და იმაზე, თუ როგორ შეუძლია ინსტიტუციას მისი წართმევა, ამასთანავე, კარს უტოვებენ დიდ სიბნელეს, რათა შემოვიდეს და ისარგებლოს ამ გახსნით. ორივე ფილმი ასევე ეხება რეპრესიას, როგორც ტრავმატულს, ისე აქტიურს, და იმ გზებს, რომლითაც მას შეუძლია მონსტრების შექმნა. ორივე ფილმს საერთო ვიზუალური სტილი აქვს, რომელიც აქცენტს აკეთებს არა მხოლოდ საშიშ სიუჟეტურ მოულოდნელობებზე, არამედ ხაზს უსვამს ზებუნებრივი ისტორიის სიზმრისეულ ხასიათს. „დიაბოლიკისა“ და „პირველი ნიშნის“ მიდგომაში, უცნობის ასახვისას, არის რაღაც ღრმად შემაშფოთებელი, ნაწილობრივ იმიტომ, რომ ის შეიძლება საშინელიდან შთამბეჭდავად სწრაფად გადავიდეს. შედეგად, მივიღეთ ორი ფილმი, რომელიც ერთსა და იმავე ფუნდამენტურ თემატურ მასალას ეხება, მიუხედავად იმისა, რომ მათი პერსონაჟები, ისტორიები და სიუჟეტი გარკვეულწილად განსხვავდება. ეს საშუალებას აძლევს ფილმებს, უფრო ღრმა დონეზე იგრძნონ კავშირი, ვიდრე უბრალოდ კარგი, შემზარავი ისტორიები, საერთო კრიტიკული ხედვით კორუმპირებული სისტემების მიმართ, რომლებიც რწმენას დეჰუმანიზაციად აქცევენ. „დიაბოლიკის“ ცენტრშია ელიზაბეტ კალენის (Elizabeth Cullen) შესრულება ელისის (Elise) როლში. ელისი არის ახალგაზრდა ქალი, რომელიც წლების წინ იდუმალი გარემოებებით გააძევეს მორმონთა ეკლესიიდან, სიმართლე კი ფილმის განვითარებასთან ერთად ნათელი ხდება. „პირველი ნიშნის“ ვრცელი შეთქმულებისგან განსხვავებით, ეს ისტორია ერთ ქალზეა ფოკუსირებული. „დიაბოლიკი“ იკვლევს ისეთ ქალებზე დაკისრებულ მოლოდინებს, როგორიცაა ელისი, და იმ გავლენას, რაც ეკლესიის არასწორმა მოპყრობამ და მისმა უარყოფამ იქონია მის ცხოვრებაზე. ეს არის ბნელი ფილმი, რომელიც არ ერიდება ნარატივის ბნელ გავლენებს და გვიჩვენებს, თუ როგორ შეიძლება აკონტროლოს გარე ძალამ ადამიანი, რათა ის იქცეს ისეთად, როგორიც არ უნდა იყოს. იქნება ეს ახალგაზრდა ქალი, რომლის „აჯანყებაც“ ეკლესიის მხრიდან არასწორ მოპყრობას იწვევს, თუ ბნელი ძალა, რომელიც იმედოვნებს, რომ გამოიყენებს შესაძლებლობას ცოცხალთა სამყაროში დასაბრუნებლად, უდანაშაულო ადამიანი ისჯება საკუთარი თავის ყოფნის ცოდვისთვის. ეს ყველაფერი საფუძველს უყრის დიდ ტკივილს და სცენას ამზადებს „დიაბოლიკის“ ყველაზე საშიში ელემენტებისთვის. თუ „ეგზორცისტის“ (The Exorcist), „დააკაკუნე ქოხში“ (Knock at the Cabin) და განსაკუთრებით „პირველი ნიშნის“ მსგავსმა ფილმებმა დაგიკმაყოფილათ საშინელებათა ჟანრის მოყვარულის ინტერესი, მაშინ „დიაბოლიკი“ სანახავად იდეალური მომდევნო ფილმია. ეს არის შემზარავი, ნელა განვითარებადი ფილმი, რომელიც, „პირველი ნიშნის“ მსგავსად, სერიოზულ სახეს იღებს, როდესაც სრულად ეხვევა საშინელებათა ჟანრს, რითაც „დიაბოლიკს“ დასამახსოვრებლად შემზარავ ფინალს აძლევს.