მიუხედავად იმისა, რომ კინო ვიზუალური ხელოვნების ფორმაა, დიალოგი მაინც მისი ერთ-ერთი მთავარი კომპონენტია. შესანიშნავი სცენარი სიუჟეტს ბუნებრივად ავითარებს, ამასთანავე გვაწვდის მნიშვნელოვან ინფორმაციას პერსონაჟების შესახებ ან უბრალოდ გვართობს. კინოს ყველა დროის დიდ ტრიუმფებს რომ გადავხედოთ, თითოეულ მათგანს აქვს მინიმუმ ორი ციტატა, რომელიც თავად ფილმის მსგავსად გაუძლო დროს. ამის გათვალისწინებით, ეს სია განიხილავს იმ ფილმებს, რომლებსაც საუკეთესო დიალოგები აქვთ. აქ წარმოდგენილი ფილმები ათწლეულებსა და ჟანრებს მოიცავს, მაგრამ მათ საერთო აქვთ რწმენა, რომ საუბარი მოქმედებაა. გარიგებები დგება, ურთიერთობები ნადგურდება და სიმართლე იმარხება მხოლოდ საუბრის მეშვეობით. თავად ენა იქცევა ბრძოლის ველად, რაც ამტკიცებს, რომ კალამი მართლაც მახვილზე ძლიერია. „ყოველთვის მიიყვანე საქმე ბოლომდე.“ „გლენგარი გლენ როსი“ (Glengarry Glen Ross) ვითარდება ორი დაძაბული დღის განმავლობაში, უძრავი ქონების გაჭირვებულ ოფისში, სადაც გაყიდვების აგენტებს აცნობენ, რომ მხოლოდ საუკეთესო შემსრულებლები შეინარჩუნებენ სამსახურს. აქ სასოწარკვეთა არის მთავარი იდეა: წარუმატებელი მამაკაცები ცდილობენ გადარჩენას სისტემაში, რომელიც სისასტიკეს აჯილდოებს და დაუცველობას სჯის. ფილმში არ არის სამოქმედო სცენები, არავითარი გარეგანი ფსონები ფულისა და სიამაყის მიღმა. ყველაფერი მეტყველების მეშვეობით ხდება. დიალოგი (დევიდ მემეტის შემოქმედება) აგრესიული, წრიული და დაუნდობლად უცენზუროა. უმიზეზოდ არ მიუღია პულიცერის პრემია პიესას, რომელზეც ფილმია დაფუძნებული. პერსონაჟები ერთმანეთს აწყვეტინებენ, აკნინებენ, პოზირებენ და მანიპულირებენ, თითოეული საუბარი ძალაუფლების ბრძოლად იქცევა. ხელს უწყობს ისიც, რომ სტრიქონების მიმწოდებელი მსახიობები ასეთი დიდებულები არიან. „გლენგარი გლენ როსი“ ამაყობს 1990-იანი წლების ერთ-ერთი უძლიერესი ანსამბლით: ალ პაჩინო, ჯეკ ლემონი, ალეკ ბოლდუინი, ალან არკინი, ედ ჰარისი, კევინ სპეისი და ჯონათან პრაისი. ყველა მათგანი მემეტის მჭრელ სიტყვებს სრულყოფილი ენერგიით გადმოსცემს. „არასდროს მოვინდომებდი იმ კლუბის წევრობას, რომელიც ჩემნაირ ადამიანს მიიღებდა წევრად.“ „ენი ჰოლი“ (Annie Hall) ასახავს ნევროტული კომიკოსის (ვუდი ალენი) და უცნაური ქალის (დაიან კიტონი), რომელიც ცდილობს თავისი ადგილის პოვნას, ურთიერთობის აღზევებასა და დაცემას. სიუჟეტი თავისუფალი და ეპიზოდურია, რომელიც მათ კავშირს გატაცებიდან შეუთავსებლობამდე მიჰყვება მოგონებების, კამათისა და თვით-ანალიზის მეშვეობით. დიალოგი ცნობილია თავისი სასაუბრო სტილით, მაგრამ მოტყუებით ზუსტია. პერსონაჟები ლაპარაკობენ წინააღმდეგობებით, ხუმრობები შენიღბავს შფოთვას, ინტელექტუალიზაცია კი ემოციურ რისკს ცვლის. ძირითადად, აქ დიალოგი არის ჭკვიანი ადამიანების ხმამაღლა ფიქრის ხმა. უფრო თეატრალური დიალოგებისგან განსხვავებით, „ენი ჰოლი“ იმპროვიზებულად ჟღერს, მაშინაც კი, როცა ასე არ არის. საუბრები ერთმანეთს ემთხვევა, იცვლება და გადადის, რაც ასახავს, თუ როგორ საუბრობენ ადამიანები რეალურად, როდესაც ცდილობენ დაკავშირებას და საკუთარი თავის დაცვას ერთდროულად. დაუცველობა იუმორთან ერთად ირევა, სიყვარული წყენასთან ერთად თანაარსებობს. 1977 წელს ეს ყველაფერი საოცრად თანამედროვედ იგრძნობოდა და სცენარი დღესაც აქტუალობას არ კარგავს. „ჯოჯოხეთივით გაბრაზებული ვარ და ამას აღარ მოვითმენ!“ „ქსელი“ (Network) მოგვითხრობს ტელევიზიის წარუმატებელი წამყვანის (პიტერ ფინჩი) შესახებ, რომლის ეთერში გატეხილი ნერვები მას რეიტინგების ფენომენად აქცევს. დახმარების ნაცვლად, ხელმძღვანელები მის დაშლას მოგებისთვის იყენებენ. ფილმი ამ სიუჟეტს იყენებს მედიის, ძალაუფლებისა და მორალური სიცარიელის სასტიკი სატირისთვის. პერსონაჟები არც ისე ბევრს საუბრობენ, რამდენადაც აცხადებენ. მონოლოგები დომინირებს, თითოეული მათგანი რწმენითა და სიცხადით არის შეიარაღებული. დიალოგი თეატრალური, კონფრონტაციული და განზრახ გადაჭარბებულია. გარდა ამისა, უნიფორმულობის ნაცვლად, სცენარი თითოეულ პერსონაჟს გამორჩეულ ხმას აძლევს, იქნება ეს კორპორატიული ჟარგონი, ევანგელისტური აღტაცება თუ ცინიკური განდგომა. რაც მთავარია, სიგიჟის მიუხედავად, სცენარი ეხება მედიის კომოდიფიკაციის, გართობად ქცეული აღშფოთების და კორპორატიული ამორალურობის ნამდვილად მახვილგონივრულ იდეებს. ეს თემები ახლა კიდევ უფრო აქტუალურია, ვიდრე 1976 წელს იყო, სოციალური მედიის აღშფოთების, იდეოლოგიური საინფორმაციო საიტების და რეალითი შოუ პოლიტიკის აღზევების გათვალისწინებით. „ჩვენ ყოველთვის გვექნება პარიზი.“ ეს კლასიკა ნაცისტების მიერ ოკუპირებულ მაროკოში ვითარდება, სადაც ლტოლვილები, წინააღმდეგობის მოძრაობის წევრები და ოპორტუნისტები ამერიკელი ემიგრანტის (ჰამფრი ბოგარტი) კუთვნილ ღამის კლუბში იკრიბებიან. სიუჟეტი ძველი შეყვარებულების შეუძლებელ პირობებში გაერთიანებას ეხება, რომლებსაც ბედნიერებასა და პასუხისმგებლობას შორის არჩევანის გაკეთება უწევთ. დიალოგი ცნობილია თავისი ელეგანტურობით, აბალანსებს რომანს, ირონიასა და თავგანწირვას. სცენარი წარმოუდგენლად ეკონომიურიცაა: არც ერთი წინადადება არ იკარგება, მახვილგონივრობა და თავშეკავება ასრულებს სამუშაოს უმეტეს ნაწილს. სცენარი ასევე ინარჩუნებს სრულყოფილ ბალანსს ინდივიდუალურ ემოციასა და პოლიტიკურ ფსონებს შორის, პერსონაჟები ომზე ისევე საუბრობენ, როგორც საკუთარ ცხოვრებასა და ბრძოლებზე. სტრიქონები მკაფიო, დასამახსოვრებელი და ორმაგი მნიშვნელობით დატვირთულია. საუკეთესო მათგანი გლობალურად ცნობილი გახდა, როგორიცაა „აი შენ გიყურებ, ბიჭო“ ("Here’s looking at you, kid"), „ყველა იმ ბარებიდან, ყველა იმ ქალაქში, მთელ მსოფლიოში, ის ჩემს ბარში შედის“ ("Of all the gin joints, in all the towns, in all the world, she walks into mine") და ხშირად პაროდირებული „ლუი, მე ვფიქრობ, ეს ლამაზი მეგობრობის დასაწყისია“ ("Louis, I think this is the beginning of a beautiful friendship"). „არ იცი ცხოვრების საიდუმლო? მხოლოდ ერთი რამ.“ „მისი გოგონა პარასკევი“ (His Girl Friday) მოგვითხრობს გაზეთის რედაქტორზე (კერი გრანტი), რომელიც ცდილობს დაიბრუნოს თავისი ყოფილი ცოლი (როზალინდ რასელი), რომელიც ამავდროულად მისი საუკეთესო რეპორტიორია.