შოუნ ს. ლილოსი არის გასართობი ჟანრის მწერალი და ოკლაჰომას კინოკრიტიკოსთა წრის ხმის მიმცემი წევრი. ის წერდა ისეთი გამოცემებისთვის, როგორებიცაა: Screen Rant, CBR, ComicBook, The Direct, The Sportster, Chud, 411mania, Renegade Cinema, Yahoo Movies და მრავალი სხვა. შოუნს აქვს პროფესიონალური წერის ბაკალავრის ხარისხი და კინემატოგრაფიის მცირე სპეციალობა ოკლაჰომას უნივერსიტეტიდან. ის ასევე მრავალი ჯილდოს მფლობელია, მათ შორის რამდენიმე Columbia Gold Circle Awards-ის და SPJ-ის ჯილდოსი. მან ასევე დაწერა „Dollar Deal: The Story of the Stephen King Dollar Baby Filmmakers“, პირველი ოფიციალური წიგნი „Dollar Baby“ ფილმის პროგრამის შესახებ. შოუნი ამჟამად თავის პირველ მხატვრულ რომანს წერს ფსევდონიმით, რომელიც ფენტეზის ჟანგს მიეკუთვნება. დამატებითი ინფორმაციისთვის ეწვიეთ მის ვებგვერდს shawnlealos.net. საუკეთესო მოქმედებითი ფილმები შექმნილია მაყურებლის ეკრანთან მისაბმელად, თუმცა რამდენიმე დიალოგზე ორიენტირებული ფილმი იგივეს ახერხებს, ხშირად უკეთესადაც კი. როდესაც ადამიანები დიალოგზე დაფუძნებულ ფილმებზე ფიქრობენ, ხშირად წარმოუდგენიათ დრამები, სადაც სიუჟეტი ნელა ვითარდება. თუმცა, არსებობს თრილერებიც, რომლებიც მთლიანად დიალოგზეა დამოკიდებული. ფილმს არ სჭირდება მასშტაბური ავტომობილების დევნა, აფეთქებები ან სერიული მკვლელი, რათა ამაღელვებელი გამოცდილება შემოგვთავაზოს. ეს ფილმები დიალოგს სიუჟეტის გასაჭიანურებლად არ იყენებენ. პირიქით, ისინი დიალოგს ინტენსივობის გასაძლიერებლად იყენებენ, რის გამოც მაყურებელი ხშირად უფრო დაძაბული რჩება, ვიდრე საუკეთესო მოქმედებითი თრილერების ყურებისას. დიალოგზე ორიენტირებული ფილმის უახლესი მაგალითი, რომელიც საუბარს ამაღელვებელი სიუჟეტის გასავითარებლად იყენებს, არის კრის პრატის ფილმი „წყალობა“ (Mercy). ამ ფილმში არის მოქმედებაც, მაგრამ მისი უმეტესი ნაწილი ასახავს პრატის პერსონაჟს, პოლიციის დეტექტივ კრის რეივენს, სკამზე მიბმულს, ხელოვნური ინტელექტის, მოსამართლე მედოქსის, მიერ გასამართლებულს, რომელიც მის ბედს გადაწყვეტს. კრისს ბრალი ედება მეუღლის მკვლელობაში და მას 90 წუთი აქვს, რათა დაამტკიცოს თავისი უდანაშაულობა, სანამ ხელოვნური ინტელექტი მას სიკვდილით დასჯის. ეს ნიშნავს, რომ ფილმის უმეტესი ნაწილი კრისს სკამზე ასახავს, რომელიც ეკრანზე გამოსახულ ხელოვნურ ინტელექტს ესაუბრება, თან ადამიანებს ავალებს გარკვეული საკითხების გამოძიებას მისი უდანაშაულობის დასამტკიცებლად. ფილმმა არ მიიღო საუკეთესო შეფასებები, მაგრამ მან შემოგვთავაზა ინტენსიური და გარკვეულწილად ამაღელვებელი ამბავი კაცზე, რომლის სიცოცხლეც ხელოვნური ინტელექტის ხელშია და რომელსაც შეუძლია თავისი უდანაშაულობა დაამტკიცოს მხოლოდ სკამიდან, რომლის დატოვებაც არ შეუძლია. „საუზმის კლუბი“ (The Breakfast Club) რჩება ნამდვილ შედევრად ყველასთვის, ვინც 1980-იან წლებში გაიზარდა. ჯონ ჰიუზის ამ ფილმში მონაწილეობენ ლეგენდარული „ბრატ პაკის“ წევრები. ფილმი მოგვითხრობს საშუალო სკოლის მოსწავლეების ჯგუფზე, რომლებიც შაბათის დატოვებას (detention) იხდიან სკოლის სხვადასხვა წესის დარღვევისთვის. ფილმი ამსხვრევს 80-იანი წლების საშუალო სკოლის მოსწავლეების სტერეოტიპებს: სპორტსმენი, პოპულარული გოგონა, ბრწყინვალე გონების პატრონი, განმარტოებული და მეამბოხე. რაც ამ ფილმს ასე საყვარელს ხდის, არის მათი ურთიერთქმედებები დატოვების განმავლობაში, სადაც ისინი ხვდებიან, რომ ერთნაირები არიან, მიუხედავად განსხვავებებისა. ფილმი არასოდეს ჭიანურდება, მიუხედავად იმისა, რომ ის მხოლოდ ხუთ თინეიჯერზე (და მათ ავტორიტარულ მასწავლებელზე) არის ორიენტირებული, რომლებიც იძულებულნი არიან ერთად გაატარონ შუადღე, აღმოაჩინონ თავიანთი რწმენები და ცრურწმენები, რომლებიც ფილმის განვითარებასთან ერთად ინგრევა. „სოციალური ქსელი“ (The Social Network) დევიდ ფინჩერის ფილმია. მიუხედავად იმისა, რომ ფინჩერი ცნობილია ბნელი თრილერებით, ეს არის გამონაკლისი, რადგან ის უპირატესობას ანიჭებს დიალოგს სიუჟეტის წარმართვაში, და თხრობა არასოდეს წყდება, რადგან მაყურებელი მასში იძირება. ფილმი მოგვითხრობს Facebook-ის დამფუძნებლის, მარკ ცუკერბერგის (ჯესი ეიზენბერგი) ისტორიას, თუ როგორ ქმნის ის სოციალურ მედია პლატფორმას თავის მეგობარ ედუარდო სავერინთან (ენდრიუ გარფილდი) ერთად. თუმცა, რეალური ამბავი ისაა, თუ როგორ მანევრებს ცუკერბერგი, რათა გახდეს ერთადერთი შემქმნელი, უღალატოს ყველას, ვინც მას დაეხმარა. ეს არის ფილმი იმის შესახებ, თუ როგორ წარმოშვა ადამიანურმა მარტოობამ სოციალური მედია, და ფილმი თითქმის ექსკლუზიურად დიალოგს იყენებს თავისი ამბის მოსაყოლად; ის არასოდეს არის მოსაწყენი გამოცდილება. „ყურადღების ცენტრში“ (Spotlight) მომხიბვლელ რეალურ ისტორიაზეა, მაგრამ ის არ არის ფოკუსირებული დამნაშავეების ქმედებებზე იმდენად, რამდენადაც ჟურნალისტებზე, რომელთა საქმეც კორუფციის გამოვლენაა. ტომ მაკკარტის რეჟისორობით გადაღებული ეს ფილმი მიჰყვება „ბოსტონ გლოუბის“ „Spotlight“ გუნდს, ამერიკის ერთ-ერთ ყველაზე გამორჩეულ საგამოძიებო ჟურნალისტთა გუნდს. სიუჟეტი ასახავს Spotlight გუნდის მუშაობას ბოსტონის რომის კათოლიკური არქიეპარქიის მღვდლების მიერ ბავშვთა სექსუალური ძალადობის ათწლეულების განმავლობაში მიჩქმალული ფაქტების გამოძიებაში. დაფუძნებული Spotlight გუნდის რამდენიმე სიუჟეტზე, რამაც მათ საზოგადოებრივი სამსახურისთვის პულიცერის პრემია მოუტანა, ფილმში წარმოუდგენელი სამსახიობო გუნდია. მარკ რუფალო, რეიჩელ მაკადამსი, ჯონ სლეტერი, სტენლი ტუჩი და მაიკლ კიტონი ხელმძღვანელობენ ანსამბლს, და ეს მსახიობები არიან მნიშვნელოვანი მიზეზი იმისა, რომ ეს დიალოგზე ორიენტირებული ფილმი არასოდეს ჭიანურდება და ისეთივე ამაღელვებელი რჩება, როგორც ნებისმიერი სამოქმედო ფილმი. რობ რაინერმა გადაიღო 1992 წლის სასამართლო დრამა „რამდენიმე კარგი მამაკაცი“ (A Few Good Men), რითაც დაამტკიცა, რომ ოსტატია დიალოგის მეშვეობით ინტენსიური დრამის გადმოცემაში. ფილმი ფოკუსირებულია ორ სამხედროზე, რომლებიც სამხედრო ტრიბუნალის წინაშე წარდგებიან სხვა ჯარისკაცის სიკვდილის შემდეგ. თუმცა, მათ ბრძანება მიიღეს ქმედების შესასრულებლად და მხოლოდ ის გააკეთეს, რაც უთხრეს. საქმეზე ორი ახალგაზრდა ადვოკატი მუშაობს, ტომ კრუიზითა და დემი მურის მონაწილეობით, რომლებიც მთავარ იურიდიულ გუნდს შეადგენენ. მათ მოუწევთ დაუპირისპირდნენ...