წარმოგიდგენთ რამდენიმე შესანიშნავ თრილერს, რომლებიც, გაურკვეველი მიზეზების გამო, დროის მსვლელობისას დავიწყებას მიეცა. როდესაც საქმე საუკეთესო თრილერების სიებს ეხება, ისეთი ფილმები, როგორიცაა „შერკინება“ (Heat), „კრავთა დუმილი“ (The Silence of the Lambs) ან „ჩაინატაუნი“ (Chinatown) თითქმის გარანტირებულია. რა თქმა უნდა, რთულია ამ არჩევანთან კამათი, რადგან ყველა მათგანი ნამდვილი შედევრია. თუმცა, ასეთი „საუკეთესოების“ სიები გარკვეულწილად პროგნოზირებადი ხდება. მას ასევე შეუძლია ჩრდილი მიაყენოს ნაკლებად ცნობილ ნამუშევრებს; იმ დიდებულ ფილმებს, რომლებმაც ან ვერ იპოვეს მაყურებელი, ან არასწორ დროს გამოვიდა. მაშ, ნაცვლად იმისა, რომ „შვიდი“ (Se7en) მეშვიდედ უყუროთ, რატომ არ სცადოთ ფანტასტიკური თრილერი, რომელიც დრომ დავიწყებას მისცა? **შურისძიება (Revenge, 1990)** ეს ტონი სკოტის ფილმი ერთდროულად ყველაზე რომანტიკული და ყველაზე გამანადგურებელი ნამუშევარია გვიანდელი, დიდებული რეჟისორის შემოქმედებაში. მთავარ როლს კევინ კოსტნერი (მაქსიმალურად მიმზიდველ ფორმაში) ასრულებს, როგორც პენსიაზე გასული პილოტი, რომელსაც თავისი მეგობრის მშვენიერი ცოლი (მადლენ სტოუ) შეუყვარდება. პრობლემა ისაა, რომ მისი მეგობარი კრიმინალური ავტორიტეტია, რომელიც ღალატს ძალიან, ძალიან მძიმედ იღებს. ტონი სკოტი უკმაყოფილო იყო „შურისძიების“ კინოთეატრებში გამოსული ვერსიით, რომელიც უფრო პროდიუსერის ხედვას წარმოადგენდა, ვიდრე მისას, რის გამოც მან 2007 წელს გამოუშვა შემოკლებული რეჟისორული ვერსია. „შურისძიება“ სინამდვილეში არ არის სამოქმედო ფილმი, არამედ ბნელი თრილერი და პერსონაჟების კვლევაა. ეს ასევე მორალურად ბუნდოვანი ამბავია, რომლის სათაურიც მრავალ მნიშვნელობას შეიცავს. ფილმმა რეტროსპექტულად მოიპოვა თაყვანისმცემელთა ბაზა (კვენტინ ტარანტინოს ჩათვლით), მაგრამ კოსტნერისთვის 1990 წელს ის იშვიათი კომერციული წარუმატებლობა იყო. **ბაგირზე (Tightrope, 1984)** მაყურებლები, რომლებიც „ბაგირზე“-ს სანახავად მიდიოდნენ, შესაძლოა, კლინტ ისტვუდის „ბინძური ჰარის“ ფრენჩაიზიდან მორიგ მკაცრ პოლიციურ თრილერს ელოდნენ. სამაგიეროდ, მათ მიიღეს ბინძური პერსონაჟების კვლევა, სადაც ისტვუდის მარტოსული ნიუ ორლეანელი დეტექტივი მისდევს მკვლელს, რომელიც სექს-მუშაკებს ხოცავს, და რომლებსაც კლინტის პერსონაჟი ადრე თავად სტუმრობდა. „ბაგირზე“ არის ნეო-ნუარი ჟანრისთვის დამახასიათებელი დევნისა და ძიების სცენებით. თუმცა, ყველაზე საინტერესო ის არის, თუ როგორ ავლებს პარალელს ისტვუდის პოლიციელსა და მკვლელს შორის, რაც იმაზე მიანიშნებს, რომ ისინი შესაძლოა ერთი და იგივე პიროვნება იყვნენ. ეს სარისკო მასალა იყო კლინტისთვის, რაც შესაძლოა იყოს მიზეზი, თუ რატომ არის ის მისი ერთ-ერთი ყველაზე დავიწყებული ნამუშევარი. **განკითხვის ღამე (Judgment Night, 1993)** სტივენ ჰოპკინსმა 1990-იან წლებში მრავალი სტილიზებული სამოქმედო თრილერი გადაიღო („მტაცებელი 2“, „აფეთქება“ და ა.შ.), მაგრამ „განკითხვის ღამე“ მისი შედევრი იქნებოდა. ეს დაძაბული „კატა-თაგვობანას“ თრილერი გვიჩვენებს ოთხ მეგობარს, რომლებიც მკვლელობის მოწმეები ხდებიან მას შემდეგ, რაც ჩიკაგოს „ცუდ უბანში“ დაიკარგებიან და სიცოცხლისთვის ბრძოლაში გარბიან. ჰოპკინსი არა მხოლოდ დაძაბულ სცენებს დგამს, არამედ შიშის განცდას მაღალ დონეზე ინარჩუნებს მთელი ფილმის განმავლობაში. მას ასევე აქვს გასაოცარი საუნდტრეკი (რომელიც თავად ფილმზე უკეთ ახსოვთ) და შესანიშნავი მსახიობური გუნდი, დენის ლირი კი ყველას ყურადღებას იპყრობს, როგორც იღბალს მოკლებული გმირების მდევნელი შემზარავი ბოროტმოქმედი. **სატელეფონო ჯიხური (Phone Booth, 2002)** „სატელეფონო ჯიხურში“ თავდაპირველად ჯიმ კერივით ცნობილი სახელები განიხილებოდა, სანამ ის ახალგაზრდა, ამომავალი ვარსკვლავის, კოლინ ფარელის წარმოსაჩენად იქცეოდა. ჯოელ შუმახერის ამ ნერვების ამშლელ ფილმში ფარელი თამაშობს საზარელ აგენტს, რომელსაც სნაიპერი (კიფერ საზერლენდის გახმოვანებით) მძევლად აიყვანს და ეუბნება, რომ თუ ჯიხურს დატოვებს, მოკლავს. ჟანრის ლეგენდის, ლარი კოენის სცენარით და მსახიობთა გუნდით, რომელშიც ქეთი ჰოლმსი და ფორესტ უიტაკერი შედიან, „სატელეფონო ჯიხური“ ძალიან დაძაბულია. ის ძლივს აღწევს 80 წუთს, მაგრამ შუმახერი მისგან მოქმედებისა და დაძაბულობის ყოველ წვეთს იღებს. ფილმმა ასევე ეჭვი არ დატოვა, რომ მისტერ ფარელი მომავალი დიდი ვარსკვლავი იყო. **სხეულის ორეული (Body Double, 1984)** ამ სიაში შესაძლოა, ოსტატი კინორეჟისორის, ბრაიან დე პალმას რამდენიმე ნამუშევარი მოხვდეს, მათ შორის „აფეთქება“ (Blow Out) ან „გველის თვალები“ (Snake Eyes). თუმცა, როგორც ჩანს, „სხეულის ორეული“ მისი ყველაზე დაუფასებელი, ასევე ყველაზე ამაზრზენი და კინემატოგრაფიული თრილერია. მასში ნაჩვენებია მორცხვი მსახიობი, რომელიც მკვლელობის მოწმე ხდება და მკვლელის საპოვნელად არატრადიციულ გზებს მიმართავს. „სხეულის ორეული“ თითქოს სიზმრის ლოგიკით მოქმედებს, რაც დე პალმას საშუალებას აძლევს, დადგას წარმოუდგენელი, რეალობის გამჭოლი სცენები. პინო დონაჯოს მდიდარი მუსიკა წარმოუდგენელია, ისევე როგორც მელანი გრიფიტის ყურადღების მიმპყრობელი შესრულება ზრდასრული შემსრულებლის როლში, რომელიც მთავარ გმირს ეხმარება. თავად ფილმი ასევე მეტა-კომენტარს ჰგავს კინოწარმოებაზე. **მოგუგუნე ქუხილი (Rolling Thunder, 1977)** ტარანტინოს ერთ-ერთი საყვარელი ფილმი, „მოგუგუნე ქუხილი“, „ტაქსის მძღოლის“ პოლ შრეიდერის კალამს ეკუთვნის. ფილმი პირქუში მოგზაურობაა, რომელშიც ვიეტნამის ომის ტყვე საბოლოოდ სახლში ბრუნდება – მხოლოდ იმისთვის, რომ მისი ოჯახი სახლში შეჭრისას მოკლული აღმოჩნდეს. რეინი (უილიამ დევეინი) შემდეგ მკვლელებს მის სამხედრო მეგობართან (ტომი ლი ჯონსი) ერთად დასდევს. ეს მწარედ ძალადობრივი თრილერი დევეინის წარმოუდგენელ მთავარ შესრულებას წარმოგვიდგენს და მიუხედავად იმისა, რომ აშკარად შთაგონებულია „სიკვდილის სურვილით“ (Death Wish), ის მაინც უნიკალურად იგრძნობა ჟანრში. ფილმი კათარზისული სროლით მთავრდება, მაგრამ მიუხედავად იმისა, რომ რეინი „იმარჯვებს“, დანაკარგის განცდა მას ბედნიერ დასასრულად არ აქცევს. **შეჭრა (Trespass, 1992)** უოლტერ ჰილმა მშვენივრად იცის სამოქმედო თრილერის შექმნა, „შეჭრა“ კი მისი 1990-იანი წლების ერთ-ერთი საუკეთესო ნამუშევარია. ამ ფილმში ორი მეხანძრე საგანძურის საძიებლად იზოლირებულ საწყობში მიდის, სადაც შემთხვევით ბანდის მკვლელობას გადააწყდება. მალე ისინი მძევალს აიყვანენ და დაძაბული დაპირისპირება იწყება, ცხადია, რომ ყველანი ცოცხლები ვერ გადარჩებიან. „შეჭრა“ არის...