ნამდვილად კარგი სცენარისტის ერთ-ერთი ნიშანია იმ იდეის აღება, რომელიც ბევრს შეიძლება მოუვიდეს თავში და ზოგიერთმა შესაძლოა სახალისოდ და შემოქმედებითადაც კი განავითაროს — „DTF St. Louis“-ის შემთხვევაში, ეს არის „მოწყენილი, ჩარჩენილი, საშუალო ასაკის გარეუბნელები, რომლებიც ქორწინების გარეშე ურთიერთობებში ეფლობიან… ფატალური შედეგებით“ — და მისი ისე შეფუთვა, როგორც სხვას არავის შეუძლია ან არ გააკეთებს. ეს ყველაფერი იმას ნიშნავს: სტივენ კონრადი მართლაც „ჯანდაბა“ კარგი მწერალია, როგორც ამას HBO-ს ახალი მინისერიალის ერთ-ერთი პერსონაჟი იტყოდა. როგორც ეს მოხდა „Patriot“-ის შემთხვევაში, მის ძალიან სახალისო და უჩვეულო ჯაშუშურ დრამაში Prime Video-სთვის 2010-იან წლებში, მწერალ-რეჟისორის ახალი ბნელი კომედიის მთავარი ღირსება ნამდვილად არ არის მის სარეკლამო აღწერაში, სიუჟეტურ მექანიზმებში ან იმ თემებში, რომლებსაც შესაძლოა მისგან ელოდეთ. ერთმა ბიჭმა, რომლის გაცნობის აპლიკაციის სახელია Moonage Daydream (დიდებული, ფლირტაობის მოყვარული პიტერ სარსგაარდი) და რომელსაც ბოუის შავ-თეთრი ფოტო აქვს პროფილზე, შესაძლოა ნაზად თქვას: „არავინ არის ნორმალური. უბრალოდ, ასე ჩანს მოპირდაპირე მხრიდან.“ მაგრამ ეს არ არის „ამერიკული სილამაზე“. ეს არც „არჩევნებია“, თუმცა ამინდის წამყვანის, კლარკ ფორესტის (ჯეისონ ბეიტმანი), სცენა, სადაც ის თავისი შვილების საქანელას აადგილებს მხოლოდ იმიტომ, რომ მეზობელს თვალი შეავლოს, როცა ის იხრება, შესაძლოა საპირისპიროზე მიანიშნებდეს. ეს არის გარეუბნის სატირის უფრო თბილი, ნაკლებად ცინიკური ტიპი (და ალექსანდრე პეინის სასტიკად სასაცილო ფილმისგან განსხვავებით, აქ ადამიანები, არსებითად, ნაგვებად არ არიან წარმოდგენილნი). სინამდვილეში, მკვლელობის გამომძიებელი (რომელსაც საიმედოდ მშრალი რიჩარდ ჯენკინსი თამაშობს) მიანიშნებს, რომ Moonage-ის სიბრძნის ნაწილი კლიშეა, რომელიც მან დაკითხვისას არ დაუწერია. და თუ ამ სცენიდან რომელიმე ფრაზა დაგამახსოვრდებათ — ის, რომელიც ამ კონკრეტული შოუს სულსა და მგრძნობელობას უფრო მეტად ასახავს — ეს ალბათ იქნება: „იქ მიდის ყველა დილდო“. ამ ისტორიის ცენტრში სამი განუხორციელებელი სული დგას: ბეიტმენის უკვე ნახსენები ორი შვილის მამა, რომელიც მეუღლეს ოთახის მეგობარივით ესალმება და პირველი ახსენებს სერიალის ამავე სახელწოდების აპლიკაციას; კლარკის ეკრანზე მყოფი ჟესტების ენის თარჯიმანი და მეგობარი ფლოიდი (არასდროს ყოფილა უკეთესი დევიდ ჰარბორი), ტკბილი, მიამიტი ბიჭი „უცნაური პენისით“, რომელსაც უამრავი დავალიანება აქვს გადასახადებში, საკრედიტო ბარათს ბოლომდე იყენებს ისეთი თამაშის საყიდლად, რომლის თამაშიც მის მკვდარი თვალების მქონე გერს საერთოდ არ სურს, და კაცთან კოცნაობს, თუმცა ის ნამდვილად ჰეტეროსექსუალია, რათა მის გრძნობებს ტკივილი არ მიაყენოს; და ფლოიდის გაღიზიანებული ცოლი კეროლი (ლინდა კარდელინი), რომელიც დამატებით მუშაობს ბეისბოლის მცირე ლიგის მსაჯად, მიუხედავად იმისა, რომ ბეისბოლზე არაფერი იცის, და უსმენს პოდკასტებს იმის შესახებ, თუ როგორ გახდეს ცხოვრებაში უფრო თავდაჯერებული. როდესაც ერთ-ერთ მათგანს მკვდარს აღმოაჩენენ საზოგადოებრივ აუზზე სეზონებს შორის — „ბლადი მერის“ ქილასთან და ინდიანა ჯონსის ქუდითა და მათრახით შიშველი კაცის ფოტოსთან ერთად — ჯენკინსის დეტექტივი და ჯოი სანდეის „პორნო-პოზიტიური“ სპეციალური დანაშაულებების ოფიცერი ცდილობენ ყველაფრის გაშიფრვას. (ეს ორი პერსონაჟი და მსახიობი საკმაოდ დიდებულები არიან, მათი საპირისპირო ქიმია სერიალის მსვლელობისას რბილდება.) ასე რომ, „DTF St. Louis“ ბევრ რამეს აერთიანებს: ეს არის დეტექტივი, სატირა შუადასავლეთის მარტოობაზე, რომანი (წარმოიდგინეთ რობოტების როლური თამაში და სახეზე დაჯდომა მოტელში), ბრომანსი (სრულყოფილი მთვრალი ველოსიპედით ღვინის ტურით) და სერიალი დრამატული მომენტებითა და განწყობილი მუსიკით, ასევე მრავალი აბსურდული შტრიხითა და ხმამაღალი სიცილის გამომწვევი დიალოგით. (მაგალითი: „მყარი. პროფილის სახელი. ვფიქრობ, საკმაოდ სანდო პიროვნება ვარ.“) და შესაძლოა კონრადის ყველაზე დიდი მიღწევა ის არის, რომ ის არ გრძნობს თავს გადატვირთულად. ეს არის ძალიან თავდაჯერებული შოუ, ისეთი, სადაც მოულოდნელი უკანა ისტორია ან პერსონაჟის თვისება არ აღიქმება როგორც ხელოვნურად დამატებული უცნაურობა ან ყურადღების გადამტანი ფაქტორი, არამედ წარმოადგენს იმის გულს, რაც მას თავიდანვე ასე მშვენიერს ხდის საყურებლად. „DTF“-ის დაწყებიდან ორ წუთში, მწერალი ამას გვამცნობს, როცა სცენას დგამს, რომელშიც ფლოიდი ლექსს უკითხავს თავის გერს, რომელიც სკოლაში კარგად არ სწავლობს: „ჰეი, უბრალოდ არ მინდა, რომ ოდესმე ზრდასრული სამიანები მიიღო. ზრდასრული სამიანები ნიშნავს, რომ შესაძლოა ურთიერთობაში ხარ ვიღაც უხეშთან. ზრდასრული სამიანები ნიშნავს, რომ შესაძლოა არ გყავს მეგობრები, რომლებიც სიცილს და იმ მხიარულ მომენტებს იზიარებენ, რომლებიც ცხოვრების ყველა… ყველა… სიმძიმეს გიხსნის. ზრდასრული სამიანები ნიშნავს, რომ ხშირად მოწყენილი ხარ, რადგან არ აღმოგიჩენია და არ გიპოვია გზა, რომ გააზიარო ის, რაც შენში მშვენიერია. მე მინდა, რომ ზრდასრული ხუთიანები მიიღო, ძმაო.“ ეს ძალიან სახალისოდ დაწერილი და დადგმული სცენაა, რომელიც საკმაოდ ტკბილიცაა. და ის მაყურებლისთვის მყისიერი ლაკმუსის ტესტის როლს ასრულებს. თუ ეს მგრძნობელობა მოგეწონებათ, სერიალის გაგრძელებისას კიდევ ბევრ რამეს იპოვით სასიამოვნოს: მცირე აბსურდებს, როგორიცაა პოლიციელები, რომლებიც კიბეზე მიდიან და სკანდირებენ „წავედით!“, ვიზუალურ სიამოვნებებს, როგორიცაა პოლიციის განყოფილების თითქმის ბრუტალისტური არქიტექტურა, და რამდენიმე სახალისო, ამინდის მიუხედავად, მუსიკალურ ნომერს, როგორიცაა The Kinks-ის „Rainy Day In June“, არეტა ფრანკლინის „Hello Sunshine“ და The 5th Dimension-ის „Aquarius/Let The Sunshine In“, რომელიც სერიალის „Boogie Nights“-ზე მინიშნებულ სათაურის თანმიმდევრობას თან ახლავს. და თუ არა, მაშინ ბევრს კარგავთ. ტიმ ლაუერი არის The A.V. Club-ის ტელევიზიის რედაქტორი. „DTF St. Louis“-ის პრემიერა 1 მარტს HBO-ზე შედგება. © 2026 Paste Media Group. ყველა უფლება დაცულია.