90-იანი და 2000-იანი წლების დასაწყისის ბევრი თრილერი ისეთი შეგრძნებას ტოვებს, თითქოს ზუსტად იმ მომენტისთვის იყო შექმნილი, როცა ღილაკს „შემდეგი ეპიზოდი“ დააწვებით, მიუხედავად იმისა, რომ ისინი ბევრად ადრე გამოვიდა, სანამ სტრიმინგი სიცოცხლისუნარიანი კონცეფცია გახდებოდა. რეტროსპექტივაში, ეს კონკრეტული თრილერები ახლა ასე იმიტომ აღიქმება, რომ უკვე მაშინაც, მათი სიუჟეტური ხაზები სწრაფად ვითარდებოდა, კლიფჰენჯერები ზუსტ მომენტში იყო დასმული და სამყარო საკმარისად ღრმა იყო. სტრიმინგისგან განსხვავებით, მომდევნო ეპიზოდის მოლოდინში ერთი კვირა უნდა გაგეძლო. ამ სიის შედგენა მხოლოდ იმიტომ შევძელი, რომ ქვემოთ მოცემული ყველა შოუ მხოლოდ მას შემდეგ ვნახე, რაც სტრიმინგი გამოჩნდა. მათ ერთ ყურებაზე ვუყურე (ბინგ-ყურება), და ყველა მათგანი გამორჩეულია მკვლელი ტემპით და „კიდევ ერთის“ ენერგიით. თქვენ უყურებთ, როგორ იტყუებიან ადამიანები, იმპროვიზაციას ეწევიან, ტყდებიან და აორმაგებენ ძალისხმევას, შემდეგ კი უყურებთ შედეგებს, რომლებიც მათ ყველაზე ნაკლებად სურთ. ყოველი ეპიზოდი კლიფჰენჯერით სრულდება. როგორ შეგიძლიათ დაიძინოთ იმის გაგების გარეშე, თუ რა მოხდება შემდეგ?! „იერიქო“ ისეთი შოკით იწყება, რისთვისაც სტრიმინგ თრილერები არსებობს: წყნარი კანზასის ქალაქი ჰორიზონტზე ბირთვული სოკოს ღრუბელს ხედავს და მოულოდნელად, ყველა ჩვეულებრივი პრობლემა უმნიშვნელო ხდება. ჯეიკ გრინი (სქით ულრიხი) სახლში უკვე ტვირთით ბრუნდება, და კრიზისი აიძულებს მას ლიდერობა იკისროს, სურს თუ არა ეს. პანიკას გრძნობთ პრაქტიკულ კითხვებში, როგორიცაა საკვები, ენერგია, მედიკამენტები და ინფორმაცია. „იერიქო“ მხოლოდ იმაზე არ არის, ვინ ჩაიდინა – ის იმაზეა, რა ხდება, როცა საზოგადოებები იზოლირდებიან და ნდობა ვალუტად იქცევა. უყურებთ, როგორ ყალიბდება ალიანსები აუცილებლობის გამო, შემდეგ კი შიშის ქვეშ იმსხვრევა. შოუს საუკეთესო ეპიზოდები ის არის, როცა ქალაქს უწევს არჩევანი გააკეთოს ღირსეულ ქმედებასა და უსაფრთხო ქმედებას შორის, და გრძნობთ, რატომ კამათობენ ადამიანები, რადგან ყოველ ვარიანტს თავისი ფასი აქვს. „ოზი“ სასტიკი, ნარკოტიკული და უცნაურად შეუჩერებელია, როგორც კი მისი კლანჭები შემოგერჭობა. „ზურმუხტის ქალაქი“ ციხის ექსპერიმენტია, რომელიც რეაბილიტაციას გვპირდება და საბოლოოდ ამჟღავნებს, როგორ მუშაობს ძალაუფლება, როცა ადამიანები ერთმანეთს ვერ გაურბიან. ტობიას ბიჩერი (ლი ტერგესენი) შედის, როგორც განათლებული კაცი, რომელსაც ჰგონია, რომ შეძლებს სასჯელის ატანას და ხელუხლებლად გამოვა, და შოუ მაშინვე ამტკიცებს, თუ რაოდენ გულუბრყვილოა ეს. ის სტრიმინგისთვის არის აგებული, რადგან ყოველი სიუჟეტური ხაზი არჩევანისა და შედეგების გავლით ესკალაციას განიცდის. ერთი გადაწყვეტილება ქმნის ვალს, ეს ვალი ქმნის საფრთხეს, ეს საფრთხე ქმნის ძალადობას, შემდეგ კი ძალადობა ქმნის ახალ იერარქიას. შოუ დიდხანს არ გაძლევთ საშუალებას რომელიმე პერსონაჟთან კომფორტულად იჯდეთ. ადამიანები იცვლიან როლებს – მსხვერპლი, მტაცებელი, მოკავშირე – იმის მიხედვით, ვის აქვს იმ დღეს უპირატესობა. „ოზი“ დაძაბულია, რადგან ის ყოველთვის პირადულია. ეს შოუ ალბათ ყველაზე მეტად არის ბინგ-ყურებისთვის შესაფერისი ამ სიაში, მხოლოდ 30 ეპიზოდით ორ სეზონში. „ტვინ პიქსი“ ისეთ შეგრძნებას გიქმნით, თითქოს ქალაქში შედიხართ, რომელიც გიღიმის, მაგრამ დანას მალავს. ყოველი ეპიზოდი უფრო ღრმად გიბიძგებთ ქალაქის სიდამპლეში, და თქვენ აგრძელებთ შემდეგზე გადასვლას, რადგან საიდუმლო მუდმივად მუტაციას განიცდის. სიუჟეტური ხაზი მკაფიო და მყისიერად მომაჯადოებელია: ლორა პალმერი (შერილ ლი) მკვდარია, და ყველა ისე იქცევა, თითქოს კარგად არის. დეილ კუპერი (კაილ მაკლაქლანი) ჩამოდის, როგორც ისეთი გამომძიებელი, რომელსაც გსურთ გაჰყვეთ – დაკვირვებული, უცნაურად მხიარული და ემოციურად გახსნილი ისე, რომ მის გარშემო არსებული სიბნელე კიდევ უფრო მკვეთრად გამოჩნდება. ეს მოკლე სერიების რაოდენობა ეხმარება შოუს სიმკვეთრის შენარჩუნებაში. დევიდ ლინჩმა ძირითადად ამ სამყაროს მისცა „ვინ გააკეთა ეს“ ტიპის ამბავი, რომელიც საიდუმლოებების ნელი გაშლის მსგავსად ვითარდება, და ის ნარკოტიკულია, რადგან ყოველი გამოვლენა ცვლის თქვენს დამოკიდებულებას ქალაქის მიმართ. შოუ მუდმივად გთავაზობთ სცენებს, რომლებიც ზედაპირულად უდანაშაულოდ გეჩვენებათ, მაგრამ შინაგანად შხამიანია. სტრიმინგი, რა თქმა უნდა, ამ ყველაფერს კიდევ უფრო უკეთესად აღქმადს ხდის – სიზმრის ლოგიკას, უცნაურ გამეორებებს და იმ შეგრძნებას, რომ საიდუმლო მხოლოდ დანაშაული არ არის. „საიდუმლო მასალები“ ასევე პიკური ბინგ-საწვავია, რადგან ის ერთდროულად ორ სიამოვნებას განიჭებთ: კვირის მონსტრის კმაყოფილებას და შეთქმულების თემას. ის მიჰყვება ფოქს მალდერს (დევიდ დუხოვნი), რომელიც ისეთი დოზით არის შეპყრობილი, რომლის ყურებაც სახალისოა. მას სიმართლე იმდენად ძლიერად სურს, რომ ეს მას უგუნურს ხდის. დენა სკალი (ჯილიან ანდერსონი), მეორეს მხრივ, შემოაქვს სკეპტიციზმი, რომელიც დისციპლინას ჰგავს და არა უარყოფას. მათი დინამიკა ყოველ საქმეს გამორჩეულს ხდის, რადგან ისინი კამათობენ, როგორც ჭკვიანი ადამიანები, რომლებიც რეალურად უსმენენ ერთმანეთს, და ეს კარგად იპყრობს ყურადღებას. „საიდუმლო მასალების“ ყოველი ეპიზოდი რაღაცას წყვეტს, მაგრამ ახალ ცნობისმოყვარეობას ტოვებს, და საუკეთესო მონაკვეთები ისაა, როცა შეთქმულების ეპიზოდები გროვდება და გრძნობთ, როგორ იკვრება სამყარო. ინფორმატორები ქრებიან, სააგენტოები იტყუებიან, მტკიცებულებები ქრება. შემდეგ კი ცალკეული ეპიზოდი ჩნდება, როგორც გემოს გამწმენდი, უბრალოდ იმიტომ, რომ ის აგებულია მკაფიო შიშზე. ერთ ეპიზოდს ამთავრებთ და მაშინვე მეორე გინდათ. „ალიასი“ მიჰყვება სიდნი ბრისტოუს (ჯენიფერ გარნერი), ახალგაზრდა ჯაშუშს, რომელსაც ჰგონია, რომ ესმის თავისი საქმე, შემდეგ კი ისეთ გამოვლენას აწყდება, რომელიც მის მთელ იდენტობას თავდაყირა აყენებს. გასართობი არის იმის ყურება, თუ როგორ გადადის ის კონტროლირებული კომპეტენციიდან იმპროვიზაციის რეჟიმში, იტყუება გადარჩენისთვის, სწავლობს ვის ენდოს და მართავს ორმაგ ცხოვრებას, რომელიც ყოველთვის ერთი შეცდომის ზღვარზეა.