ელვის პრესლი და პოლ მაკარტნი არა მხოლოდ მუსიკის ორი ლეგენდა არიან, არამედ პოპულარობის ზენიტში დაპირისპირებულებიც იყვნენ. ცნობილია, რომ სიცოცხლეში ელვისი არ იყო The Beatles-ის მოყვარული, ძირითადად მათი პროგრესული პოლიტიკის გამო; თუმცა, როგორც კოლეგა არტისტმა, მან უხალისოდ აღიარა, რომ მათი ზოგიერთი მუსიკა მოსწონდა. მაკარტნისაც ჰქონდა საკმაოდ ძლიერი მოსაზრებები როკ-ენ-როლის მეფის შესახებ, თუმცა მისი შენიშვნები გაცილებით უფრო პოლიტიკურად კორექტული იყო, ვიდრე ელვისის. ამის შესანიშნავი მაგალითია, როდესაც მომღერალმა, „Riding to Vanity Fair“-ის ავტორმა, ინტერვიუში განაცხადა, რომ ელვისის ერთ-ერთი უდიდესი ჰიტი, „Blue Suede Shoes“, მისი აზრით, ორიგინალზე უკეთესი არ იყო. 1968 წელს, მისი ფართოდ ტელევიზიით გადაცემული დაბრუნების სპეციალური შოუს შემდეგ, რამდენიმე მედიასაშუალებამ ელვის პრესლი ყველაზე გამორჩეულ ცოცხალ მუსიკოსად გამოაცხადა. 33 წლის ელვისისთვის უდიდესი მუსიკოსის ტიტული უსაფუძვლოდ არ მიუნიჭებიათ. 1977 წელს, 42 წლის ასაკში მისი ტრაგიკული სიკვდილის დროისთვის, პრესლი უკვე ყველა დროის ერთ-ერთი ყველაზე გაყიდვადი სოლო არტისტი იყო. მის ანგარიშზე იყო ჩვიდმეტი ნომერ პირველი სინგლი და რვა ნომერ პირველი ალბომი, მან ითამაშა ჩვიდმეტ ათეულში შემავალ ფილმში და მოიპოვა სამი გრემის ჯილდო. მიღწევების ამ ჩამონათვალმა და ბევრმა სხვამ ნიშნავდა, რომ ის იყო სრულყოფილი ადამიანი სხვა მუსიკალური აქტების შესაფასებლად. და როდესაც საქმე The Beatles-ს ეხებოდა, პრესლი არ ერიდებოდა ამ ცნობილი ჯგუფის მიმართ თავისი ძლიერი ზიზღის გამოხატვას. როკ-ენ-როლის მეფის სიძულვილის მიზეზი ბრიტანული კვარტეტის მიმართ მათი მემარცხენე პოლიტიკური პოზიცია იყო. პრესლი, რომელიც მტკიცე კონსერვატორი იყო, 1970 წელს ნიქსონთან ცნობილი შეხვედრის დროს ამდენად შორს წავიდა, რომ პრეზიდენტს განუცხადა: „The Beatles იყო ანტიამერიკული სულისკვეთების ნამდვილი ძალა...“ და რომ „ისინი ჩამოვიდნენ ამ ქვეყანაში, იშოვეს ფული და შემდეგ დაბრუნდნენ ინგლისში, სადაც ანტიამერიკულ თემას ავრცელებდნენ.“ Far Out Magazine-ის ცნობით, მომდევნო წელს პრესლი დაესწრო FBI-ის ოფისების ტურს, სადაც მან FBI-ის დირექტორს, ჯ. ედგარ ჰუვერს აცნობა, რომ „The Beatles-მა შექმნა საფუძველი მრავალი პრობლემისთვის, რაც ახალგაზრდებთან გვაქვს მათი ბინძური, მოუწესრიგებელი გარეგნობითა და გამომწვევი მუსიკით.“ მაგრამ ყოველივე ამის მიუხედავად, პრესლის ნახევარძმის, დევიდ სტენლის თქმით, მომღერალს მაინც ჰქონდა სისუსტე The Beatles-ის ზოგიერთი დისკოგრაფიის მიმართ. აღსანიშნავია, რომ სტენლიმ Daily Express-ს 2025 წლის მარტის ინტერვიუში აცნობა, რომ The Beatles-ის სიმღერები, რომლებიც მას ყველაზე მეტად უყვარდა, იყო „Something“, „Here Comes the Sun“, „If I Needed Someone“ და „Norwegian Wood“, რომლებიც ჯორჯ ჰარისონმა, ჯონ ლენონმა და პოლ მაკარტნიმ დაწერეს. მაკარტნისაც ჰქონდა საკუთარი მოსაზრებები პრესლის მუსიკაზე. კერძოდ, პრესლის 1956 წლის ჰიტ სინგლზე „Blue Suede Shoes.“ როკაბილის ჰიტი იყო ცნობილი მომღერლის, სიმღერების ავტორისა და გიტარისტის, კარლ პერკინსის ქავერი, რომელმაც სიმღერა ერთი წლით ადრე გამოუშვა. მაკარტნის თქმით, რომელიც პერკინსის ახლო თანამოაზრე იყო, ის ორიგინალურ ვერსიას პრესლის შესრულებას ამჯობინებდა. პერკინსთან ინტერვიუში მაკარტნიმ გაიხსენა: „გავიგე, რომ ელვისმა შეასრულა ეს, მაგრამ ის, რაც ყოველთვის მიყვარდა მასში, იყო შენი ინტრო. ის ბევრად უფრო ჰიპურია, შენი დასაწყისი. მე ეს კლუბში გავაკეთე, და გიტარისტმა იცოდა შენი ვერსია, და ის იმდენად გაბრაზდა ჯგუფზე, რადგან მათ ელვისის ვერსია შეასრულეს.“ როკ-ენ-როლის მეფეს სრულიად განსხვავებული ჟანრი ერჩივნა. 1973 წელი იყო, როდესაც გამოვიდა საკულტო როკ-ალბომი „Band on the Run“. სამი წლით ადრე პოლ მაკარტნიმ დატოვა ჯგუფი, რომელმაც მას დიდება მოუტანა, რაც, რა თქმა უნდა, The Beatles იყო. ამის შემდეგ, მან დაიწყო საკუთარი წარმატებული სოლო კარიერა, რომელიც ათწლეულებს მოიცავდა და რომლის განმავლობაშიც მან შექმნა, ალბათ, თავისი საუკეთესო ნამუშევრები, როგორიცაა ალბომები „Pipes of Peace“, „Press to Play“ და „Off The Ground“. თუმცა, როგორც მაკარტნის ბევრმა გულმოდგინე გულშემატკივარმა, რა თქმა უნდა, იცის, „Hey Jude“-ის მომღერალი შეუერთდა კიდევ ერთ როკ-ჯგუფს, ცნობილს როგორც Paul McCartney and Wings, რომელშიც ცნობილია, რომ მისი მეუღლე, ლინდა, კლავიშებზე უკრავდა. ამერიკულ-ბრიტანულმა ჯგუფმა გამოუშვა სულ შვიდი სტუდიური ალბომი და მიაღწია ოცდასამ აშშ-ის ტოპ 40 ჰიტს, მათ შორის ექვს ნომერ პირველ სინგლს Billboard 100 ჩარტში. ჯგუფის ყველაზე კრიტიკულად აღიარებული და პოპულარული ალბომი, „Band on the Run“, თავდაპირველ ბრიტანულ გამოცემაში ცხრა სიმღერას შეიცავდა, მათ შორის ჰიტ-ტრეკებს „Jet“ და „Band on the Run“. ალბომი უნიკალური იყო არა მხოლოდ მაკარტნისთვის, არამედ ზოგადად მუსიკისთვის, რადგან მთელი ნამუშევარი ჩაიწერა ლაგოსში, ნიგერიის ქალაქში. იდეა მაკარტნის ეკუთვნოდა, რომელმაც ინტერვიუში განაცხადა: „ვიფიქრე, კარგი იქნებოდა ქვეყნიდან გასვლა ჩასაწერად, ამიტომ EMI-ს ვკითხე, სად ჰქონდათ სტუდიები მსოფლიოს გარშემო. იყო რამდენიმე საოცარი ქვეყანა, სადაც ჰქონდათ სტუდიები და ვიფიქრე: „ლაგოსი... აფრიკა... რითმები... დიახ“, რადგან ყოველთვის მიყვარდა აფრიკული მუსიკა.“ მაკარტნის ბრწყინვალე იდეამ მრავალი არტისტი შთააგონა, მათ შორის კიდევ ერთი მუსიკალური ხატი, პოლ საიმონი. საიმონმა ცნობილად გადაწყვიტა თავისი 1986 წლის ალბომი, „Graceland“, აფრიკაში ჩაეწერა.