„გაკვეთილი, რომელიც ადამიანებს დავუტოვე, ის იყო, რომ წარმატებისთვის თავი სხვად უნდა მოგაჩვენო. და ეს არ არის ის გაკვეთილი, რომლის დატოვებაც მინდა ადამიანებისთვის.“ დალტონ როსი არის მწერალი და რედაქტორი, რომელსაც 25 წელზე მეტი გამოცდილება აქვს ტელევიზიისა და გასართობი ინდუსტრიის გაშუქებაში. „Survivor“ მისი სფეროა. ემილი ფლიპენს საკმაოდ წარმოუდგენელი რკალი ჰქონდა Survivor 45-ზე მონაწილეობისას. ის თავხედური, ტომიდან გარიყული მონაწილიდან, რომელსაც ადრეულ გამოგდებულად მიიჩნევდნენ, ქალად გადაიქცა, რომელიც Survivor-ის საკვების აუქციონებზე ცეკვავდა და თამაშში მძლავრ კავშირებს ამყარებდა – კავშირებს, რომლებმაც ის საკმარისად დიდი სამიზნე გახადა, რის გამოც მეშვიდე ადგილზე გამოაგდეს. მისი კუნძულზე და ეკრანზე ტრანსფორმაცია საყურადღებო სანახავი იყო და სეზონის ერთ-ერთი საკვანძო სიუჟეტური ხაზი გახდა. მაგრამ რა ვუყოთ მათ, ვისაც ემილი 1.0 უყვარდა? რა ვუყოთ მათ, ვინც აფასებდა ტიპიური ენერგიული Survivor-ის ქასთინგის მძაფრ ალტერნატივას, რომელიც ემილიმ შემოგვთავაზა, როდესაც თამაშამდე პრესასთან (Entertainment Weekly-სთან) განაცხადა, რომ შოუში მხოლოდ იმიტომ განაცხადა განაცხადი, რომ გაბრაზებული იყო მაიკ გეიბლერის Survivor 43-ის მოგებაზე? ან როდესაც ის ღიად გააკრიტიკა ბრიუს პერო კუნძულზე გადასვლისთანავე? მათ, ვინც იმედოვნებს, რომ ემილი შესაძლოა დაუბრუნდეს თავის პირვანდელ სახეს და Survivor 50-ის სხვა კონკურენტებსაც „გადაუვლის“, სრულიად დაკარგული აქვთ იმედი? ჩვენს მძაფრი ხასიათის გმირს თავისი სიმკვეთრე დაეკარგა? ეს ის ფიქრები იყო, რაც თავში მიტრიალებდა, როდესაც ფიჯიზე 31 წლის ფინანსურ ანალიტიკოსს, ემილის, ვესაუბრებოდი Survivor 50-ზე (პრემიერა 25 თებერვალს, CBS-ზე) მის დაბრუნებამდე რამდენიმე დღით ადრე. და თუკი არსებობდა რაიმე კითხვა იმის შესახებ, თუ რამდენად ღიად ილაპარაკებდა ის თავის აზრებს, ეს კითხვები ახლა უკვე მოგვარებულია. (ეს არის ერთ-ერთი 24 სიღრმისეული, ადგილზე ჩატარებული ინტერვიუდან Survivor 50-ის მონაწილეებთან. სხვა ინტერვიუების ბმულები განთავსდება ამ სტატიის ბოლოს, როგორც კი ხელმისაწვდომი გახდება.) რობერტ ვოეტსი/CBS ENTERTAINMENT WEEKLY: კარგი, ემილი, რატომ მოიგებ Survivor 50-ს? ემილი ფლიპენი: ალბათ არ მოვიგებ, გულწრფელად რომ გითხრათ. მაგრამ აქ არ ვიქნებოდი, თუკი შანსი არ მექნებოდა. ასე რომ, ვფიქრობ, თუ Survivor-ს მოვიგებ, რაღაც გიჟური მოხდა, ხვდებით რას ვგულისხმობ? რა სჭირდება იმას, რომ ფინალურ სამეულში ვიყო? ეს გიჟური სეზონი იქნებოდა, თუკი ეს მოხდებოდა. ასე რომ, ჩემი აზრით, თუ მოვიგებ, ეს იმიტომ მოხდება, რომ გარკვეული ქაოსი იქნება და მთელი ამ ხნის განმავლობაში შევძელი შეუმჩნეველი ვყოფილიყავი, რადგან დიდი საფრთხეები ერთმანეთის მოშორებას ცდილობდნენ. და ვინ ფიქრობს ემილიზე კუთხეში? მე ყოველთვის ვფიქრობ ემილიზე კუთხეში. რას აკეთებდით მას შემდეგ, რაც ბოლოს ითამაშეთ Survivor-ში? ყველაზე მნიშვნელოვანი ის არის, რომ გავთხოვდი. ამის დიდი ნაწილი Survivor-ს ვუმადლი. რატომ? იმიტომ, რომ მივხვდი, შესაძლოა უფრო ღია ვიყავი ამის მიმართ, ვიდრე მეგონა, როდესაც პირველად ვიყავი აქ. იმ აზრით მივდიოდი, რომ არასდროს წარმომედგინა ჩემი თავი დაქორწინებული. ვფიქრობდი, რომ ამასთან იდენტობის დაკარგვა იყო დაკავშირებული და აღარ ვიქნებოდი მე. და როდესაც აქ ვიყავი, ყველა იმ საკითხზე, რასაც მე-დ ვთვლიდი, საერთოდ არ მილაპარაკია. მთელი დრო ჩემს პარტნიორზე ლაპარაკს ვუთმობდი. სიმართლე გითხრათ, ცოტა უხერხული იყო, მაგრამ პერსპექტივა მომცა იმის შესახებ, თუ რა არის მნიშვნელოვანი ცხოვრებაში. ასე რომ, როდესაც Survivor-დან დავბრუნდი, ვისაუბრეთ ამაზე და სასამართლოში წავედით. ეს საოცარია. მაშ, რატომ ბრუნდებით და აკეთებთ ამას ისევ? არასდროს მეგონა, რომ დავბრუნდებოდი, გულწრფელად რომ გითხრათ. როდესაც 45-ე სეზონი დავტოვე, ძალიან კმაყოფილი ვიყავი ჩემი გამოცდილებით. ვფიქრობდი: ეს ჩემი ამბავია. კმაყოფილი ვარ, როგორ მოვყევი. და არ ვიცი, რაიმე სხვა თუ დამრჩა Survivor-ის ისტორიის კუთხით. მაგრამ რაც უფრო დიდხანს ვფიქრობდი ამაზე, რამდენიმე რამ გამახსენდა. ერთი ის არის, რომ ჩემი დაბრუნების სურვილი შესაძლოა შიშზე იყო დაფუძნებული. უმეტესად იმედგაცრუების შიშზე, და არა წარუმატებლობის. 45-ზე ისეთი შესანიშნავი მონტაჟი მქონდა. არ ველოდი, რომ მთელი სეზონი ძირითადად ჩემი გადმოსახედიდან იქნებოდა დაწერილი, ამიტომ ვგრძნობდი, რომ თუ მეორედ დავბრუნდებოდი, ერთადერთი რისი გაკეთებაც შემეძლო, ხალხის იმედგაცრუება იყო. არ შევიცვლებოდი იმდენად, რამდენადაც მეგონა, რომ შევიცვლებოდი, მსგავს შეცდომებს დავუშვებდი, ადგილის მიხედვით უარეს შედეგს ვაჩვენებდი – ყველა ის მრავალი მიზეზი, რის გამოც არ გინდა დაბრუნება. და ვფიქრობ, შიში ამის ნაწილი იყო, მაგრამ რაც უფრო მეტს ვფიქრობდი, მით უფრო უკმაყოფილო ვიყავი იმით, თუ როგორ დავტოვე ჩემი ისტორია 45-ზე. მგონი, ერთ-ერთ ჩემს ბოლო კონფესიონალში ვთქვი, რომ ვისწავლე უფრო რბილი ადამიანი ვყოფილიყავი, და მიუხედავად იმისა, რომ ვფიქრობ, გავიზარდე, შევიცვალე და ბევრი ცხოვრებისეული გაკვეთილი მივიღე ამისგან, ჩემს ცხოვრებაში არავინ არასდროს აღმიწერდა რბილად. დღემდე. არავინ იტყვის: „აჰა, ემილი. ის ძალიან რბილია.“ ვგრძნობ, რომ გაკვეთილი, რომელიც ადამიანებს დავუტოვე, ის იყო, რომ წარმატებისთვის უნდა შეცვლილიყავი ან თავი სხვად მოგაჩვენო. და ეს ნამდვილად არ არის ჩემი გამოცდილება ან გაკვეთილი, რომლის დატოვებაც მინდა ადამიანებისთვის. ასე რომ, იმედი მაქვს, რომ 50-ზე დავბრუნდები და ვიქნები ის კარგი ოქროს შუალედი – ვრჩები ჩემი თავის ერთგული, ამასთან ვიღებ ზოგიერთ გაკვეთილს, რაც პირველად ვისწავლე.