რეჟისორი ბაზ ლურმანი, მონტაჟორი ჯონათან რედმონდი და გრეისლენდის არქივისტი ენჯი მარჩეზე გამოცემა EW-ს ფილმის „EPiC: ელვის პრესლი კონცერტზე“ შექმნის კულისებში ატარებენ. NEON ბაზ ლურმანს დღესაც ახსოვს ის დღე, როცა ელვის პრესლი გარდაიცვალა, 1977 წლის 16 აგვისტოს. „ავტობუსის უკანა სკამზე ვიჯექი პატარა ბავშვი, ჩემი მეგობარი ამოვიდა და მითხრა: „დღეს ელვისი გარდაიცვალაო“, – იხსენებს რეჟისორი Entertainment Weekly-სთან. „კარგად მახსოვს, მაშინ ვიფიქრე: ეს შეუძლებელია. მე ხომ მას უნდა შევხვედროდი. ჩვენ მეგობრები უნდა გავმხდარიყავით. ეს მოგონება დღემდე სადღაც გონების სიღრმეშია ჩამალული.“ მეგობრობა, შესაძლოა, არ შედგა, მაგრამ როკ-ენ-როლის მეფეს განზრახული ჰქონდა მნიშვნელოვანი როლი ეთამაშა კინორეჟისორის ცხოვრებაში, როგორც ლურმანის ფილმის „ელვისი“ მთავარ გმირს, ოსკარზე ნომინირებული ოსტინ ბატლერის შესრულებით, ასევე ახლა – „EPiC: ელვის პრესლი კონცერტზე“ – ახალ ფილმში, რომელიც 1970 წელს ელვისის ლას-ვეგასის რეზიდენციაში გადაღებული ექვსი და 1972 წელს მისი ამერიკული ტურნეს ოთხი კონცერტისგან შედგება. მაშ, რატომ დასჭირდა ამდენი ხანი მაყურებელს ამ კადრების ხილვას? ორიგინალი ფირის მასალა — „ეს მითიური დაკარგული რგოლები [International Hotel]-ის შოურუმიდან“, როგორც ელვისის ისტორიკოსმა ერნსტ იორგენსენმა აღწერა ლურმანს „ელვისის“ გადაღებისას — ეკუთვნოდა MGM-ს და ინახებოდა კანზასის მარილის მაღაროებში, მედიის მთლიანობის შესანარჩუნებლად და ტენიანობის დაზიანების თავიდან ასაცილებლად. „ეს ცოტათი ჰგავდა „დაკარგული კიდობნის მაძიებლებს“, – ამბობს ლურმანი კადრების პოვნის გზაზე, რომელიც საბოლოოდ 65 ფირის რგოლი აღმოჩნდა; მიუხედავად ამისა, ზოგიერთი მათგანი დაკარგული, დაზიანებული ან გამოუსადეგარი იყო. მაგრამ ლურმანმა და მისმა მონტაჟორმა და პროდიუსერმა „EPiC“-ზე, ჯონათან რედმონდმა, დაარწმუნეს ელვისის სტუდია Warner Bros., „მინიმუმ დაესკანირებინათ იგი, რათა შემდეგ რამე გაეკეთებინათ მისგან.“ თუმცა, „EPiC“ მხოლოდ საკონცერტო ფილმი არ არის; ის პრესლის საკუთარი სიტყვებითაა მოთხრობილი, 1972 წლის ფილმის „ელვისი ტურნეზე“ რეჟისორებთან 1972 წელს ჩაწერილი ინტერვიუს ნაწილებით, რეპეტიციის შემდეგ, და დაახლოებით იმავე პერიოდში ჩაწერილი 45-წუთიანი აუდიო ინტერვიუთი. „ეს იყო ნათლისღების მომენტი. თითქოს ვიფიქრეთ, რატომ არ უნდა გავეცალოთ გზიდან — ელვისზე თითქმის ყველა ნამუშევარი არის ხალხი, რომელიც ელვისზე ლაპარაკობს, ან „მოლაპარაკე თავები“ — და უბრალოდ მივცეთ ელვისს საშუალება, მოვიდეს თქვენთან ერთგვარ ოცნების სამყაროში, მოგიყვეთ თავისი ისტორია და იმღეროს კიდეც“, – იხსენებს ლურმანი. „როდესაც აღმოვაჩინეთ ელვისი, რომელიც საკუთარი ხმით საუბრობდა თავის ცხოვრებაზე, ეს რაღაც სხვა გახდა“, – ამბობს რედმონდი, რომელიც EW-ს იანვრის დასაწყისში ელაპარაკა, გრეისლენდის მოპირდაპირე მხარეს, ელვის პრესლის მემფისის მუზეუმში პრესლის ათობით საკულტო კომბინეზონით გარშემორტყმული. „ის არ გვიყვებოდა ისეთ რამეს, რაც უკვე არ ვიცოდი, მაგრამ მისი ნათქვამის მოსმენა ბევრად უფრო ძლიერი იყო. შემდეგ კი, როდესაც კადრებს ვუყურებთ, ხედავთ, როგორი სასაცილო იყო, როგორ ხუმრობდა რეპეტიციებზე, ან კულისებში როგორ საყვარლად საუბრობდა თავის ბექ-ვოკალისტებთან. ამან ისეთი სიღრმე შემატა ამ ადამიანს, რაც, ჩემი აზრით, აკლდა ყველაფერს, რაც მის შესახებ წამიკითხავს.“ მიუხედავად ამისა, ამ აქამდე უნახავი კადრების არსებობის მიუხედავად, ლურმანი ამბობს, რომ ფილმისთვის ფინანსური მხარდამჭერების მოძიებას დრო დასჭირდა. მაგრამ ამან მათ მისცა საშუალება — დაახლოებით ორი წელი — რომ ეპოვნათ ამ გამოსვლების აუდიოჩანაწერებიც, რომლებიც 35 მმ-იანი ფირისგან ცალკე იყო ჩაწერილი. ოჰ, და მათ სურდათ ფილმის „უმაღლესი შესაძლო ხარისხით“ წარდგენა IMAX-ისთვის, ამიტომ მიმართეს პიტერ ჯექსონს და მის გუნდს Park Road Post-ში (ჯექსონის WingNut Films-ის განყოფილება), რომელიც ფილმების რესტავრაციაზე სპეციალიზდება. ამ ყველაფრის შემდეგაც კი, ლურმანი ამბობს, რომ „ბევრჯერ ეგონათ, რომ არაფერი გამოვიდოდა“, მაგრამ მას და რედმონდს ლოდინი აღარ შეეძლოთ. დაახლოებით ერთი წლის წინ, „მე უბრალოდ ვთქვი: „ჩვენ ამას ვაკეთებთ. დავიწყოთ.“ შედეგი არ არის ფორმულირებული მოგზაურობა წარსულში, არამედ ცოცხალი, ელექტრონული, მომაჯადოებელი ფილმი, რომელიც დაგავიწყებთ, რომ პრესლი საერთოდ გარდაცვლილია, რადგან ის ასრულებს თავისი 20-ზე მეტ ჰიტს და ქავერებს (ხელმისაწვდომია ოფიციალურ საუნდტრეკზე), მათ შორის: „That's All Right“, „You've Lost That Loving Feeling“, „Burning Love“, „Are You Lonesome Tonight“, „Always on My Mind“, „How Great Thou Art“, „Suspicious Minds“ და „Can't Help Falling in Love“. „ბაზს არ სურდა, რომ ეს ნოსტალგიური ყოფილიყო რაიმე ფორმით“, – ამბობს რედმონდი, პიტერ ჯექსონის გუნდის მუშაობას ასახელებს, რომელმაც კადრების სისუფთავის შენარჩუნებასა და მათ ბუნებრივობას შეუწყო ხელი. „ის ძველებურად არ გამოიყურება… და არ გვინდოდა, რომ რამეს ელვისისთვის ხელი შეეშალა.“ „თითქოს ცოცხალია. თითქოს კონცერტზე ხარ და ის იქაა“, – ამბობს ენჯი მარჩეზე, გრეისლენდის არქივებისა და ექსპონატების ვიცე-პრეზიდენტი. როგორც იქ 36 წლის თანამშრომელს, მას ბევრი რამ უნახავს და მოუსმენია — მაგრამ ეს, მისი თქმით, „უბრალოდ განსხვავებულია.“ „მე მართლაც უფრო მეტად დავინახე ის ელვისი, რომელიც, ვფიქრობ, ოჯახისა და თანმხლები პირების მეშვეობით გავიცანი – როგორი ადამიანი იყო ის“, – უყვება ის EW-ს პრესლის საავტომობილო მუზეუმში, პრესლის ცნობილი ვარდისფერი კადილაკის წინ. „ადვილია ელვისის, როგორც ხატის, ისტორიის მოყოლა. ადვილია ოქროს დისკებზე და ფილმებზე საუბარი. მაგრამ იმის გაცნობა, თუ ვინ იყო ელვისი ავთენტურად, სულ სხვა რამაა.“