ვგრძნობ, რომ არსებობს თაობა, რომელმაც შესაძლოა ვერ სრულყოფილად გაიაზროს, თუ რა ძალის მატარებელი იყო ელვის პრესლი თავისი კარიერის ზენიტში. ადამიანები მას ან თავისთავად აღებულად მიიჩნევენ, ან — უარესი — არასწორად ესმით, თუ ვინ იყო ის სინამდვილეში. თუ ვინმეს სურს, რომ პრესლის მემკვიდრეობა 21-ე საუკუნეშიც ცოცხალი დარჩეს, ეს ბაზ ლურმანია, რომელიც მისი ეპიკური ბიოგრაფიული ფილმის „ელვისი“ (რომელმაც ოსტინ ბატლერი ერთ ღამეში ვარსკვლავად აქცია) გამოსვლიდან თითქმის ოთხი წლის შემდეგ, როკ-ენ-როლის მეფისადმი მიძღვნილი კიდევ ერთი ნამუშევრით ბრუნდება: „EPiC: ელვის პრესლი კონცერტზე“. ეს ფილმი იმას აკეთებს, რაც მისმა საკუთარმა ბიოგრაფიულმა ფილმმა ვერ შეძლო — ნათელს ჰფენს იმას, თუ როგორი ელექტრიზებული სასცენო პიროვნება იყო ის თავის დროზე. ირონიულია, რომ მისი თეძოების მოძრაობა იმდენად სკანდალური იყო, რომ ედ სალივანის შოუში მისი ადრეული გამოსვლებისას, მას მხოლოდ წელს ზემოთ იღებდნენ, რადგან მიაჩნდათ, რომ ამან მოზარდებს სიგიჟემდე მიიყვანდა. ოჰ, რა უდანაშაულო დრო იყო! თუმცა, როდესაც ელვისს კონცერტზე ვფიქრობთ, ეს ან ამ ადრეული გამოსვლების, ან მისი საკულტო ’68 წლის ქამბექ-სპეშალის ფარდის მიღმა ხდება. მისი ცხოვრების ბოლო ათწლეულს კი ლას-ვეგასის რეზიდენცია დომინირებდა, რამაც სამუდამოდ დააკავშირა ის ამ ქალაქთან. როდესაც ამ პერიოდზე ვფიქრობთ, გვიჭირს არ წარმოვიდგინოთ ასაკოვანი, კლებადი ელვისი, მაგრამ ლურმანის ფილმი მიზნად ისახავს ამ აზროვნების შეცვლას, მისი რეზიდენციის სულ მცირე პირველი რამდენიმე წლის დადგენას, როგორც საკულტო კულტურულ საწყისს — ახლა ის უკვდავყოფილია ისე, როგორც რამდენიმე წლის წინ შეუძლებელი იქნებოდა, ფირის ისე საფუძვლიანი აღდგენით, თითქოს მისი შოუები გადაღებული ყოფილიყო 70 მმ-იან ვინტაჟურ ფირზე. მართლაც, ამ ფილმის უზარმაზარ IMAX ეკრანზე ყურება ნამდვილი სიამოვნება იყო, და ამას ვამბობ, როგორც ადამიანი, რომელიც არც კი არის ელვისის დიდი ფანი. მე მას პატივს ვცემ, მაგრამ ჩემი ხედვა მასზე შეფერადებული იყო მისი უსასრულო საშინელი ფილმების სერიით (თუმცა რამდენიმე კარგიც გადაიღო), რომლებიც მუდმივად გადიოდა, როცა ვიზრდებოდი. ჩემი მშობლები ორივე „ბითლზის“ ფანები იყვნენ, ამიტომ ის შედარებით მოსაწყენი მეჩვენებოდა. თუმცა, მე წამოვედი ელვისის, როგორც შემსრულებლის, ახალი შეფასებით, ლურმანის მიერ აღმოჩენილი და თვალწარმტაცი სიცხადით აღდგენილი კადრები ნამდვილ გარდამტეხ მომენტად იქცა. ეს ფილმი არ არის ტრადიციული დოკუმენტური ფილმი. მიუხედავად იმისა, რომ კარიერის მასშტაბური ინტერვიუ გამოიყენება კომენტარად ფილმის დიდ ნაწილში, აქცენტი კეთდება ელვისის მიერ რეზიდენციული შოუს შექმნაზე და იმაზე, თუ როგორ, სულ მცირე, თავიდან, ამან მას ახალი სიცოცხლე შესძინა, როგორც შემსრულებელს. პრესლი აღმოჩნდა უფრო თვითკრიტიკული, ვიდრე წარმოიდგენდით, აღიარებდა რა, რომ მისი ფილმები საშინელი იყო. მშვენიერია იმის ხილვა, თუ როგორ რეპეტიციობს ის თავის ბენდთან ერთად, ქმნის ახალ სიმღერებს და საბოლოოდ ასრულებს მათ. თქვენ გრძნობთ, როგორი თანამშრომელი უნდა ყოფილიყო ის — ხუმრობდა ბენდთან, ფლირტაობდა, მაგრამ ასევე საკმაოდ ჯენტლმენური და პატივმოყვარე იყო თავისი შავკანიანი ქალი ბექ-ვოკალისტების ჯგუფის მიმართ. თქვენ ასევე გრძნობთ, თუ როგორ კვებავდა მას სცენაზე მაყურებლის სიყვარული. მისი მიმდინარე კომენტარები მთელი შოუების განმავლობაში საკმაოდ გამომგონებელია, ის ძლივს ახერხებს სიმღერის დასრულებას ისე, რომ ბუნებრივად არ იხუმროს ან რაიმე ამბავი არ მოყვეს. ეს ის გზაა, როგორიც ის უნდა ყოფილიყო, და ლურმანი გვაძლევს საშუალებას დავაფასოთ, თუ რამდენად ინტიმური უნდა ყოფილიყო შოუები თავის საუკეთესო მომენტებში. სიმღერები, რა თქმა უნდა, შესანიშნავია, ის ენერგიულად ასრულებს „Burning Love“-ს, „Suspicious Minds“-ს და ზოგიერთ პოპულარულ ქავერ სიმღერასაც კი. მას განსაკუთრებული სიყვარული ჰქონდა „ბითლზისა“ და ბობ დილანის შემოქმედების მიმართ. ბევრი მას ასევე თანდაყოლილ კონსერვატიულ ფიგურად მიიჩნევს, მაგრამ ლურმანი ამას ეწინააღმდეგება, წარმოაჩენს რა მას, როგორც თავისი დროისთვის უფრო წინმსწრებს, ვიდრე შეიძლება წარმოვიდგინოთ, თავისი ურბანული ცხოვრებისადმი მიძღვნილი ოდათი „In the Ghetto“ და იმით, თუ როგორ პატივისცემით ერიდება პოლიტიკურ კითხვებს. რა თქმა უნდა, ის არასოდეს იღებს რეალურ პოზიციას იმ თემებზე, რომლებიც შესაძლოა მისთვის სცენის მიღმა მნიშვნელოვანი იყო, მაგრამ არც არავის აყენებს ზიანს — ის თავს წარმოაჩენს, როგორც ჭეშმარიტად აპოლიტიკურ ფიგურას, რომლის მუსიკაც — იმედია — ყველასთვის მუშაობს. მიუხედავად იმისა, რომ ლურმანი მართლაც ცდილობს წინააღმდეგობა გაუწიოს მათ, ვინც პრესლის მემკვიდრეობას უტევს. მისი გმირის თაყვანისცემა საკმაოდ აშკარაა, ისევე როგორც მისი ზიზღი „პოლკოვნიკ“ ტომ პარკერის — ელვისის მენეჯერის მიმართ (არ დაგვავიწყდეს ტომ ჰენქსის გადაჭარბებული, დემონური შესრულება ფილმში). მაგრამ ძნელია არ ჩაერთო ამ კადრებში. მიუხედავად იმისა, რომ მე მაინც არ ვარ ელვისის უდიდესი ფანი მსოფლიოში, ვგრძნობ, რომ მივიღე გარკვეული ცოდნა მისი, როგორც შემსრულებლის ძალის შესახებ და ახალი შეფასება მისი მუსიკისთვის. ამდენად, ეს არის ფილმი, რომლის ნახვაც ნამდვილად ღირს. ელვისის ფანისთვის ეს უდავო არჩევანია, მაგრამ ელვისის ისეთი მოყვარულთათვისაც კი, როგორიც მე ვარ, სცადეთ. საოცარი.