ვფიქრობ, არსებობს ადამიანების მთელი თაობა, რომლებმაც შეიძლება სრულად ვერ გააცნობიერონ, თუ რა მასშტაბის ძალა იყო ელვის პრესლი თავისი კარიერის პიკში. ადამიანები მას ან თავისთავად აღებულად თვლიან, ან, რაც უფრო უარესია, არასწორად ესმით, თუ ვინ იყო ის სინამდვილეში. თუ ვინმე ბოლომდე იბრძვის პრესლის მემკვიდრეობის 21-ე საუკუნეში შესანარჩუნებლად, ეს ბაზ ლურმანია, რომელიც, თავისი ეპიკური ბიოგრაფიული ფილმის „ელვისი“ (რომელმაც ოსტინ ბატლერი ერთ ღამეში ვარსკვლავად აქცია) გამოსვლიდან თითქმის ოთხი წლის შემდეგ, როკ-ენ-როლის მეფისადმი მიძღვნილი კიდევ ერთი ნამუშევრით ბრუნდება: „EPiC: ელვის პრესლი კონცერტზე“. ეს ფილმი ახერხებს იმას, რაც მისმა საკუთარმა ბიოგრაფიულმა ფილმმა ვერ შეძლო – ის ნათელს ჰფენს, თუ როგორი ელექტრიზებული სასცენო ქარიზმა ჰქონდა მას თავის დროზე. ახლა ირონიულია იმის გაფიქრება, რომ მისი თეძოების მოძრაობა იმდენად სკანდალური იყო, რომ ედ სალივანის შოუში მისი ადრეული გამოსვლებისას, მას მხოლოდ წელს ზემოთ იღებდნენ, რადგან მიაჩნდათ, რომ ის მოზარდებს ყველგან ააფორიაქებდა. ოჰ, რა უდანაშაულო დრო იყო. თუმცა, როდესაც ელვისს კონცერტზე ვფიქრობთ, ეს ან ამ ადრეული გამოსვლების ფარდის მიღმა ხდება, ან მისი საკულტო ’68 წლის ქამბექ სპეშალის. მისი ცხოვრების ბოლო ათწლეული კი მთლიანად ლას-ვეგასის რეზიდენციამ მოიცვა, სამუდამოდ დაუკავშირა რა ის ამ ქალაქს. როდესაც ამ პერიოდზე ვფიქრობთ, უნებურად დაქვეითებული, დაბერებული ელვისი წარმოგვიდგება თვალწინ, მაგრამ ლურმანის ფილმი მიზნად ისახავს ამ აზროვნების შეცვლას, და მისი რეზიდენციის, სულ მცირე, პირველი რამდენიმე წლის დაარსებას, როგორც საკულტო კულტურულ ქვაკუთხედს – ახლა უკვდავყოფილია ისე, როგორც რამდენიმე წლის წინ შეუძლებელი იქნებოდა, კადრების იმდენად საფუძვლიანი რესტავრაციით, თითქოს მისი შოუები გადაღებული ყოფილიყო ვინტაჟური 70 მმ-იანი ფირის მარაგზე. მართლაც, ამ ფილმის გიგანტურ IMAX ეკრანზე ყურება ნამდვილი სიამოვნება იყო და ამას ვამბობ, როგორც ადამიანი, რომელიც არც კი არის ელვისის დიდი ფანი. მე პატივს ვცემ მას, მაგრამ ჩემი ხედვა მის მიმართ შეღებილი იყო მისი უამრავი საშინელი ფილმით (თუმცა მან რამდენიმე კარგიც გადაიღო), რომლებიც მუდმივად გადიოდა ტელევიზიით ჩემი ზრდის პერიოდში. ვინაიდან ჩემი მშობლები ორივე „ბითლზის“ ფანები იყვნენ, ის ჩემთვის შედარებით მოსაწყენად მეჩვენებოდა. თუმცა, ფილმის ნახვის შემდეგ ელვისის, როგორც შემსრულებლის მიმართ, ახალი დაფასება გამიჩნდა, ლურმანის მიერ აღმოჩენილი და თვალწარმტაცი სიცხადით აღდგენილი კადრები კი ნამდვილი გარდამტეხი აღმოჩნდა. ეს ფილმი არ არის ტრადიციული დოკუმენტური ფილმი. მიუხედავად იმისა, რომ კარიერაზე მრავლისმთქმელი ინტერვიუ გამოყენებულია როგორც კომენტარი ფილმის უმეტეს ნაწილში, აქცენტი კეთდება იმაზე, თუ როგორ აშენებდა ელვისი რეზიდენციის შოუს და როგორ, სულ მცირე, თავიდან, ამან მას ახალი სიცოცხლე შესძინა შემსრულებლის რანგში. პრესლი იმაზე მეტად თვითკრიტიკული აღმოჩნდება, ვიდრე წარმოიდგენთ, აღიარებს რა, რომ მისი ფილმები საშინელი იყო. მშვენიერია იმის ხილვა, თუ როგორ რეპეტიციობს ის თავის ჯგუფთან ერთად, ამუშავებს ახალ სიმღერებს და საბოლოოდ ასრულებს მათ. გიჩნდებათ შეგრძნება, როგორი იყო ის თანამშრომლობისას – ხუმრობდა ჯგუფთან ერთად, იყო ფლირტი, მაგრამ ასევე საკმაოდ ჯენტლმენი და პატივმოყვარე თავისი შავკანიანი ქალი ბექ-ვოკალისტების ჯგუფის მიმართ. ასევე გიჩნდებათ შეგრძნება, თუ როგორ კვებავდა მას სცენაზე მაყურებლის სიყვარული. მისი მიმდინარე კომენტარები მთელი შოუს განმავლობაში საკმაოდ გამომგონებელია, ის ძლივს ახერხებს სიმღერის დასრულებას ისე, რომ ბუნებრივად არ მოაყოლოს ხუმრობა ან ამბავი. ეს არის ისეთი, როგორიც ის უნდა ყოფილიყო, და ლურმანი გვაძლევს საშუალებას დავაფასოთ, თუ რამდენად ინტიმური უნდა ყოფილიყო შოუები თავის საუკეთესო ფორმაში. სიმღერები, რა თქმა უნდა, შესანიშნავია, ის ენერგიულად ასრულებს „Burning Love“-ს, „Suspicious Minds“-ს და ზოგიერთ პოპულარულ ქავერსაც კი. მას განსაკუთრებული სიყვარული ჰქონდა „ბითლზისა“ და ბობ დილანის შემოქმედების მიმართ. ბევრი მას ასევე შინაგანად კონსერვატიულ ფიგურად მიიჩნევს, მაგრამ ლურმანი ამას ეწინააღმდეგება, წარმოაჩენს რა მას იმაზე მეტად პროგრესულად, ვიდრე შეიძლება წარმოვიდგინოთ, თავისი „In the Ghetto“-თი, რომელიც ქალაქის შიდა ცხოვრებას ეძღვნება, და იმით, თუ როგორ თავაზიანად არიდებს თავს პოლიტიკურ კითხვებს. ცხადია, ის არასოდეს იკავებს მკაფიო პოზიციას იმ საკითხებზე, რომლებიც შესაძლოა მისთვის სცენის მიღმა მნიშვნელოვანი ყოფილიყო, მაგრამ არც არავის აყენებს ზიანს – ის წარმოადგენს საკუთარ თავს, როგორც ჭეშმარიტად აპოლიტიკურ ფიგურას, რომლის მუსიკაც – იმედია – ყველასთვის მუშაობს. ლურმანი მართლაც ცდილობს წინააღმდეგობა გაუწიოს მათ, ვინც პრესლის მემკვიდრეობას აკრიტიკებს. მისი გმირის თაყვანისცემა საკმაოდ აშკარაა, ისევე როგორც მისი ზიზღი „პოლკოვნიკ“ ტომ პარკერის – ელვისის მენეჯერის მიმართ (არ დაგვავიწყდეს ტომ ჰენქსის ზედმეტად ექსპრესიული, დემონური შესრულება წინა ფილმში). მაგრამ ძნელია არ გაგაჟრჟოლოს ამ კადრებმა. მიუხედავად იმისა, რომ მე მაინც არ ვარ მსოფლიოში ელვისის ყველაზე დიდი ფანი, ვგრძნობ, რომ მივიღე გარკვეული ცოდნა მისი, როგორც შემსრულებლის, ძალაზე და ახალი დაფასება მისი მუსიკის მიმართ. ამგვარად, ეს ფილმი ნამდვილად ღირს სანახავად. ის უდავოდ სავალდებულოა ელვისის ფანისთვის, მაგრამ მაშინაც კი, თუ ელვისის დილეტანტი ხართ, როგორც მე, მაინც სცადეთ. საოცარი.