ავტორი: დენიელ დ'ადარიო, ტელეკრიტიკოსი ისევე როგორც ბევრმა ტელემაყურებელმა, ერიკ დეინი მეც პირველად სერიალ „გრეის ანატომიაში“ შევნიშნე. მისი დოქტორი მარკ სლოუნი — იგივე „მაკსტიმი“, როგორც მას შოუში მოიხსენიებდნენ — ქაოსის მხიარული აგენტი იყო, რომელიც სერიალის არსებულ წყვილებს ხელახლა ურევდა, დიდწილად დეინის მგზნებარე ქარიზმის წყალობით, რომელიც მან დიდი ეფექტით გამოიყენა. დეინი, რომელიც 19 თებერვალს ALS-ის დიაგნოზის ფართო საზოგადოებისთვის გაცხადების შემდეგ გარდაიცვალა, მაგნიტური ფიგურა იყო. თუმცა „გრეის ანატომიაში“ მისი მოღვაწეობის დასრულების შემდეგ (მან სერიალი 2012 წელს დატოვა), დეინი უფრო საინტერესო მსახიობი გახდა, დიდწილად ერთი ბრწყინვალე როლის წყალობით. „ეიფორიას“ ბავშვები მთელ ყურადღებას იპყრობენ, მაგრამ სწორედ დეინის ტანჯულმა შესრულებამ, როგორც კაცის, რომელიც საკუთარ ყოველ იმპულსს ებრძვის, სერიალის პირველ ორ სეზონს ნამდვილი წონასწორობა შესძინა. დეინის შესრულების გარეშე, კალ ჯეიკობსის — დაფარული სურვილების მქონე მამის, ვისი ვნებებიც ყოვლისმომცველ მტრად იქცა — არც ჯეიკობ ელორდის (კალის შვილის როლში) და არც ჰანტერ შეფერს (სკოლის მოსწავლის როლში, რომელიც კალთან არაჯანსაღ ურთიერთობაშია ჩართული) ამდენი სათამაშო არ ექნებოდათ. მაგრამ „ეიფორიაში“ მისი შესრულება თავისთავად ბრწყინვალეა. კალის როლში დეინი ძლივს გამოხატავდა იმას, რაც სინამდვილეში უნდოდა: ის, რაც სექსუალურად თავისუფალ მაკსტიმისთვის ასე ადვილი იყო „სიეტლ გრეისის“ საავადმყოფოში, მოულოდნელად შებოჭილი და დამალული აღმოჩნდა, როდესაც მას „ეიფორია ჰაის“ თინეიჯერების მეთვალყურეობა მოუწია. ჩვენ, ვინც „გრეის ანატომია“ ნანახი გვქონდა, ვიცოდით, როგორ ადვილად შეეძლო დეინს მეგობრული, მხიარული და სექსუალური პერსონაჟის განსახიერება, რამაც „ეიფორიაში“ დეინის სიცივის ტრიუმფი კიდევ უფრო ცხადი გახადა. აქ ის იყო კაცი, რომელიც იმდენად არაკომფორტულად გრძნობდა თავს საკუთარ ტყავში, რომ ამ დისკომფორტს სხვებშიც ითხოვდა. მისმა შვილმა, ისევე როგორც ჯულსმა, ტრანსგენდერმა თინეიჯერმა, რომელიც მისი, აღიარებული, შეუფერებელი მიმართვებით იყო დაინტრიგებული, მის შეხებაზე უკან დაიხია. და რატომაც არა? კალი — ჩუმი, მაგრამ გაბრაზების მოულოდნელი ტალღებისკენ მიდრეკილი — ისეთი კაცი იყო, რომელიც საკუთარ ანარეკლზეც კი გაფითრდებოდა. მეორე სეზონში, სანამ დეინის ჯანმრთელობა გაუარესდებოდა, მახსოვს, ვფიქრობდი, რომ ამ მსახიობის მიერ ამ როლის აღება საკმაოდ გაბედული ნაბიჯი იყო. დიახ, მსახიობებს მუშაობა სჭირდებათ, და ეს იყო HBO-სთან თანამშრომლობა, მაგრამ არ არსებობდა გარანტია, რომ „ეიფორია“ ისე იმოქმედებდა, როგორც იმოქმედა (მისი ჩვენებისას ყოველ კვირა საღამოს კულტურას დომინირებდა), და, ის ხომ „მაკსტიმი“ იყო! განა სხვა მსგავსი როლები, მთავარი გმირის ნაწილები სიურპრიზებით, უფრო მიმზიდველი არ იქნებოდა? სამაგიეროდ, დეინი ისეთ როლში ჩაერთო, რომელსაც საკუთარი გამორჩეული ეპიზოდი მიეძღვნა, სადაც ჩვენ ვიხილეთ კალის წარსულის ფლეშბექი, რომელიც მამაკაცებთან სექსუალურობას იკვლევდა, შემდეგ კი აწმყოში მყოფი კალი, ნასვამი და სასოწარკვეთილი, ლანძღავდა ოჯახს, სანამ ფაქტობრივად იატაკზე მოშარდავდა და მათ დატოვებდა. „ეიფორიას“ ხშირად აკრიტიკებენ გადაჭარბებულობის გამო, მაგრამ მის თავისებურ შემოქმედებით სამყაროში, შესრულებები საგულდაგულოდ უნდა იყოს დაკალიბრებული, რათა მთელი ნარატივი არ დაინგრეს. და დეინმა ზუსტად ეს გააკეთა; ის ბრუნდება მომავალ მესამე სეზონში, და მჯერა, რომ მისი შესრულება გამორჩეული იქნება. ვვარაუდობდი, რომ შონდა რაიმსის სკოლა იყო ის, რამაც მისი „ეიფორიას“ შესრულება თანმიმდევრული გახადა, მაგრამ, როდესაც გასულ წელს დეინთან ინტერვიუ ჩავწერე, მან მითხრა, რომ სხვა რამეც იყო ჩართული: ახალი მზადყოფნა ყოფილიყო თავისუფალი და რისკზე წასულიყო. „ყოველთვის ღრმა პატივისცემა მქონდა სამსახიობო ხელოვნების მიმართ, მაგრამ არასოდეს მივიჩნევდი თავს ხელოვნადად“, — თქვა მან. „ამას ვერასოდეს ვაღიარებდი, სანამ „ეიფორიაზე“ მუშაობა არ დავიწყე. სწორედ მაშინ მივეცი თავს უფლება, მეგრძნო, რომ ხელოვანი ვიყავი.“ და ეს იყო ხელოვნება, რაც მან შექმნა: დეინმა გააცოცხლა ადამიანი, რომელიც იმდენად ძლიერად ეჯახებოდა კედლებს, რომლებიც ვერ დაინგრეოდა მისი სექსუალობის გაგებაში, რომ ამ ძალისხმევას რაღაც უნდა გაეტეხა. ამავე ინტერვიუში, თავს ვალდებულად ვგრძნობდი, მეკითხა დეინისთვის (ნაზად, უხერხულობამდე მისული ფორმით) მისი ALS-ით ცხოვრების შესახებ. დიაგნოზი რამდენიმე თვით ადრე იყო გამოცხადებული, და დეინი ახლა Amazon-ის სერიალ „ქაუნთდაუნს“ აპიარებდა, რომელშიც მეორეხარისხოვან როლს თამაშობდა, მაგრამ ეს ამბავი ჰაერში ეკიდა. „ნამდვილად არ მინდა ამაზე საუბარი“, — თქვა მან. „მე განცხადება გავაკეთე. ეს არის ის, რაც ჩემთან ხდება; ეს ჩემთვის ძალიან პირადი საკითხია.“ საკმარისად სამართლიანია. მაგრამ, ჯანმრთელობის პირად საკითხზე პირდაპირი განხილვიდან გადასვლის მცდელობისას, დავფიქრდი: რა სამუშაოს აპირებდა დეინი მომავალში? „მზად ვარ და მსურს თითქმის ყველაფერი გავაკეთო, მაგრამ მაქვს შეზღუდვები, რომლებიც, მესმის, რომ გარკვეული როლების შესრულებაში ხელს შემიშლის“, — თქვა მან. „„ეიფორიაზე“ ვმუშაობ. „ქაუნთდაუნი“ დავასრულე. ამდენად, საკმაოდ ქმედითუნარიანი ვარ.“ დრო დაუნდობელია; მსახიობი, რომელიც სამუდამოდ ახალგაზრდა, მიმზიდველი ქირურგის სახით იცოცხლებს, დროზე ადრე წავიდა. მაგრამ დროის მსვლელობა მისი ბოლო მნიშვნელოვანი შესრულების მთავარი აზრიცაა. კალ ჯეიკობსმა თავისი ცხოვრება ნაწილ-ნაწილ გაუშვა ხელიდან, სანამ ერთბაშად არ გააცნობიერა, რომ ყველაფერი დასრულდა. გულთბილი, გამჭრიახი ერიკ დეინი, რომელიც ავადმყოფობის დროსაც კი აღფრთოვანებით საუბრობდა ჩვენს ინტერვიუში თავის ახალგაზრდა კოლეგებზე და მითხრა, რომ მიხვდა, თუ როგორ იქცევა ადამიანი გადასაღებ მოედანზე — და მის გარეთ — ეს არის შემსრულებლის საზომი.