რაიანი არის ცხოვრების სტილისა და კულტურის ჟურნალისტი, რომელიც ფილიპინებზე დაიბადა და გაიზარდა. ის ძირითადად წერს კინოზე, ტელევიზიაზე, მუსიკაზე და ზოგადად, პოპ-კულტურაზე. წერის გარდა, ის ხშირად ჩაფლულია თრილერ რომანებში ან დროდადრო მსოფლიოს იკვლევს. ის ღრმად რომანტიზებს ნელ, მშვიდ ცხოვრებას — მიუხედავად იმისა, რომ თითქმის ყოველთვის დედლაინების ტყვეობაშია. „Fleetwood Mac“-ს მუსიკაში საინტერესო მემკვიდრეობა აქვს. ეს ჯგუფი, უდავოდ, ყველა დროის ერთ-ერთი ყველაზე აღიარებული და ლამაზი კომპოზიციის ავტორია, მათ შორის არის სიმღერები, როგორიცაა: „You Make Loving Fun“, „Silver Springs“, „Everywhere“, „Rhiannon“, „Little Lies“, „Go Your Own Way“, „The Chain“, „Gypsy“ და „Landslide“. რა თქმა უნდა, ეს სია არასრული იქნებოდა „Dreams“-ის გარეშე — ობიექტურად მათი უდიდესი ჰიტი და ერთადერთი ნომერ პირველი სინგლი „Billboard Hot 100“-ის ჩარტებში. მათმა წარმატებამ მხოლოდ გაამყარა მათი ადგილი როკ-ხატებს შორის, განსაკუთრებით კი აღიარებამ, რომელიც მათმა მეთერთმეტე სტუდიურმა ალბომმა „Rumours“ მოუტანა. ის ფართოდ განიხილება, როგორც ყველა დროის ერთ-ერთი ყველაზე გავლენიანი და მდგრადი ალბომი, რაც ნაწილობრივ მისი ინტერპერსონალური დინამიკის დამსახურებაა. ჯგუფის მუსიკალური და სიმღერების წერის ბრწყინვალების მიღმა, საიდუმლო არ იყო, რომ ჯგუფის მემკვიდრეობა დრამით, შიდა კონფლიქტებით, სასიყვარულო დილემებით, განქორწინებებითა და დაძაბულობით იყო გაჯერებული, რამაც ლინდსი ბაკინგემს უთხრა, რომ ისინი კონკრეტული ჯგუფის, „The Eagles“-ის სრულიად საპირისპირო იყვნენ. „Rumours“ იყო ღრმად პირადი დოკუმენტი იმის შესახებ, თუ როგორ იშლებოდა „Fleetwood Mac“ კულისებში, თუმცა მუსიკალურად ერთიანობას ინარჩუნებდა. მიუხედავად იმისა, რომ თავად ალბომი უზარმაზარი კომერციული და კრიტიკული ტრიუმფი იყო, მან ჯგუფისთვის მღელვარე და ემოციურად დატვირთული პერიოდი აღნიშნა. მისი სილამაზის ნაწილი სწორედ ამ ქაოსშია; ეს არ იყო უბრალოდ ალბომი, ეს იყო გულისტკენის, ღალატის და სიმწარის ერთგვარი ანარეკლი. და სწორედ ამ ქაოსის წყალობით მივიღეთ, ალბათ, მათი კარიერის საუკეთესო ალბომი და ყველა დროის ერთ-ერთი უდიდესი ჩანაწერი. მიუხედავად იმისა, რომ „Fleetwood Mac“-მა წარმატების თავბრუდამხვევ სიმაღლეებს მიაღწია, უდავოა, რომ ჯგუფის შიგნით არსებული დაძაბულობა — რომელიც საჯაროდ იყო დოკუმენტირებული — ყოველთვის მათი ისტორიისა და მემკვიდრეობის ნაწილი იქნება. სწორედ ამან აიძულა ბაკინგემი, რომ შედარებები გაევლო თავის ჯგუფსა და „The Eagles“-ს შორის. „ყველაფერი იცვლება და ეს „Fleetwood Mac“-ის ნაწილია. ჩვენ მოძრავი სამიზნე ვართ. ჩვენ ვართ ადამიანთა ჯგუფი, რომლებზეც შეიძლება ითქვას, რომ ერთად ერთ ჯგუფში არ უნდა ყოფილიყვნენ. სწორედ ამის სინერგია აძლევს მას ფუნქციონირების საშუალებას“, — განაცხადა ბაკინგემმა „Rolling Stone“-თან საუბარში და „Fleetwood Mac“ აღწერა, როგორც „ანტი-Eagles“, იმ თვალსაზრისით, რომ ისინი არასდროს არ იყვნენ ერთ აზრზე. მიუხედავად იმისა, რომ ეს შესაძლოა დახვეწილ კრიტიკად მოგვეჩვენოს, გიტარისტს არასოდეს დაუკარგავს „The Eagles“-ის ქიმიისთვის კრედიტი, პირიქით, თქვა, რომ ისინი ყოველთვის ნახევარ გზაზე ხვდებოდნენ ერთმანეთს შემოქმედებითი გადაწყვეტილებების მიღებისას და აღნიშნა, რომ „როგორც ჩანს, მათ ყოველთვის ერთდროულად სურდათ ეს“, მაშინ როცა „Fleetwood Mac“ „სრულიად საპირისპირო“ და „პოლიტიკური ნაღმების ველი“ იყო. კლასიკა თითქმის შეუმჩნეველი დარჩა. მიუხედავად იმისა, რომ ბაკინგემი „The Eagles“-ის წარმატებას ბევრად უფრო კონკურენტუნარიანი თვალით უყურებდა, ნიქსი სრულიად საპირისპირო აზრზე იყო: „ვფიქრობ, ისინი იყო განმსაზღვრელი მომენტი როკ-ენ-როლის სამყაროში, რომელიც მე მიყვარს. თქვენ არ შეგეძლოთ ნამდვილად გყვარებოდათ „The Eagles“-ის მუსიკა და ყოფილიყავით „The Eagles“-ის ფანი ისე, რომ საკუთარ თავს სიდიადისთვის არ გესწრაფათ“, — განაცხადა „Edge of Seventeen“-ის შემსრულებელმა. ნიქსი და „The Eagles“ ერთმანეთისთვის უცხოები არც იყვნენ, რადგან დონ ჰენლი და ნიქსი 1977 წელს ხანმოკლე პერიოდის განმავლობაში ხვდებოდნენ ერთმანეთს. ურთიერთობა საბოლოოდ 1978 წელს დასრულდა, თუმცა დაშორების მიუხედავად, ნიქსი და ჰენლი კარგ მეგობრებად დარჩნენ. მათ ერთადაც კი ითანამშრომლეს სიმღერაზე „Leather and Lace“, რომელიც ნიქსის 1981 წლის სადებიუტო სოლო ალბომში „Bella Donna“ შევიდა. „როდესაც მე და ლინდსი დავშორდით „Rumours“-ის პერიოდში, მე დონ ჰენლისთან დავიწყე ურთიერთობა. და იცით, მე ვიყავი „The Eagles“-ის ყველაზე დიდი ფანი მთელი ცხოვრება“, — თქვა ნიქსმა. მან განაგრძო: „ის „The Eagles“-ის ბიჭები საინტერესო ჯგუფი იყვნენ. ისინი ისეთი კარგი სიმღერების ავტორები იყვნენ. მე განცვიფრებული ვიყავი. სრულიად აღფრთოვანებული. ვგულისხმობ, მე ძალიან, ძალიან ცნობილი ვიყავი, მაგრამ ამან არ შემიმცირა აღფრთოვანება ამ კაცების მიმართ, ისევე როგორც არავის მიმართ. მე ისეთივე დიდი ფანი ვიყავი.“ ისეთი პოპულარული ადამიანისთვისაც კი, როგორიც სტივი ნიქსი იყო, მას მაინც შეეძლო აღფრთოვანების გრძნობა გამოეხატა ჯგუფის მიმართ, რომლის სიმღერები უკვე საკულტო გახდა როკ-მუსიკის სამყაროში. ყოველივე ამის შემდეგ, „The Eagles“-მა შექმნა წარსულის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობადი კომპოზიცია, მათ შორის: „Desperado“, „Take It Easy“, „Life in the Fast Lane“ და „Hotel California“, „Heartache Tonight“, „I Can’t Tell You Why“, „Lyin’ Eyes“, „New Kid in Town“, „One of These Nights“, „Best of My Love“, „Already Gone“ და მრავალი სხვა. და ეს სია არასრული იქნებოდა „Hotel California“-ს ხსენების გარეშე, სიმღერის, რომელიც არა მხოლოდ „The Eagles“-ის საფირმო ჰიტად იქცა, არამედ 1970-იანი წლების როკის განმსაზღვრელ ჰიმნადაც. გვსურს თქვენი აზრი მოვისმინოთ! გაგვიზიარეთ თქვენი მოსაზრებები ქვემოთ მოცემულ განხილვაში და გახსოვდეთ, რომ პატივისცემით მოეკიდეთ ერთმანეთს. თქვენი კომენტარი არ არის შენახული. ეს თემა ღიაა განხილვისთვის. იყავით პირველი, ვინც თქვენს აზრს დააფიქსირებს.