„HBO Max-ის თავბრუდამხვევად გასართობ სერიალში „ბორტგამცილებელი“ ქალეი კუოკო თამაშობდა ამერიკელ ქალს, რომელიც საშიშ შეთქმულებაში ეხვევა მას შემდეგ, რაც უცხოეთში მოგზაურობისას მისი ერთღამიანი პარტნიორი მოკლეს. სერიალის ხიბლის დიდი ნაწილი გამომდინარეობდა იქიდან, რომ მისი პერსონაჟი, ქესი, არც სუპერ ჯაშუში იყო და არც დეტექტივი-ვირტუოზი, არამედ ჩვეულებრივი ქალი, რომელიც თავზე გადასული მოვლენების ფონზე, მოულოდნელად გამჭრიახობას იჩენს წნეხის ქვეშ. MGM+-ის ახალ თრილერში „გაუჩინარებული“ ქალეი კუოკო კვლავ ამერიკელ ქალს განასახიერებს, რომელიც დიდი და საშიში შეთქმულების მონაწილე ხდება მას შემდეგ, რაც მისი მამაკაცი, ამჯერად ხანგრძლივი ურთიერთობის მქონე მეგობარი ბიჭი, საზღვარგარეთ შეხვედრისას ქრება. ის კვლავ ჩვეულებრივ ადამიანს თამაშობს, რომელსაც წარმოდგენა არ აქვს, რას აკეთებს; და კვლავ, ეს ხშირად არადაფასებული ქალი შთამბეჭდავ სიმტკიცეს ავლენს ექსტრემალურ გარემოებებში. თეორიულად, „გაუჩინარებულმა“ იგივე სიამოვნების ცენტრები უნდა გააქტიუროს, რაც „ბორტგამცილებელმა“ მოახერხა. სამაგიეროდ, ეს მინისერიალი იმ ისტორიის ვერსიას ჰგავს, რომელსაც მთელი მისი პიროვნულობა და ამბიცია მოკლებული აქვს — ანუ, ისეთს, რომელსაც დიდი ღირებულება არ გააჩნია. დევიდ ჰილტონისა და პრესტონ ტომპსონის მიერ შექმნილი დრამა იწყება, როგორც ბოლო დროს გადაღებული უამრავი დამღლელი თრილერი, მოვლენების შუაგულიდან („in media res“) — ელისი უკვე დანით შეიარაღებული, მოტოციკლეტზე მჯდომი მკვლელის დევნის ობიექტია. შემდეგ სიუჟეტი ერთი კვირით უკან ბრუნდება, ელისის პარიზში ჩასვლასთან. ის იქ ჩავიდა ტომთან (სემ კლაფლინი) შესახვედრად, რომელიც მისი ცხოვრების სიყვარულია. მიუხედავად იმისა, რომ ისინი წლებია ხვდებიან ერთმანეთს, მისი, როგორც არქეოლოგის მოგზაურობით სავსე სამუშაო და ტომის იორდანიაში დაფუძნებულ არასამთავრობო ორგანიზაციაში მუშაობა ნიშნავს, რომ მათი რომანი მთლიანად ვნებიანი შეხვედრებით მიმდინარეობდა მსოფლიოს სასტუმროებში. გეგმა ასეთია: წყვილი პარიზიდან არლში უნდა გამგზავრებულიყო, რათა ერთი კვირა შამპანურით, ხამანწკებითა და მასაჟებით დატკბებოდა ექსკლუზიურ ლუქს-კლასის სასტუმროში, რომლის დასაჯავშნად ტომს სერიოზული ძალისხმევა დასჭირდა. მაგრამ რამდენიმე გაჩერების შემდეგ, ტომი მატარებლიდან უკვალოდ ქრება. პანიკაში ჩავარდნილი ელისი მარსელში ჩამოდის და მის ძებნას იწყებს — ადგილობრივი პოლიციელის, დრაქსის (სიმონ აბკარიანი) სკეპტიციზმის მიუხედავად, რომელიც ფიქრობს, რომ ტომი უბრალოდ მორიგი უვარგისი მეგობარი ბიჭია; და ტომის უფროსის, დურანდის (მათიას შვაიგჰოფერი) დამაიმედებელი სიტყვების ფონზე, რომელიც დარწმუნებულია, რომ ტომი უბრალოდ პირად პრობლემებს აგვარებს და თავად დაბრუნდება. თავდაპირველად ძნელია ზუსტად იმის დადგენა, თუ რა ხდის „გაუჩინარებულს“ ასეთ ნაკლებად შთამბეჭდავს. ბევრ რამეს აკეთებს სწორად, ან, სულ მცირე, ადეკვატურად. ოთხი ეპიზოდით, რომელთაგან თითოეული ერთ საათზე ნაკლებია, მისი ყურება ნამდვილად სწრაფად ხდება, ყოველგვარი ზედმეტი სიუჟეტური ხაზის ან თვითკმაყოფილი „გაჭიანურების“ გარეშე. კუოკო კარგად ასრულებს ელისის გაოგნებულ განწყობას, შემდეგ კი მის ურყევ გადაწყვეტილებას. დაახლოებით მესამე ეპიზოდისკენ, ის კარგ მეგობრულ-პოლიციურ ურთიერთობას ამყარებს კარინ ვიარის ჰელენთან, ჟურნალისტთან, რომელიც ისეთივე ფრანგულად განურჩეველია, როგორც ელისი ამერიკულად გულწრფელია. გარდა ამისა, ალბათ მისი ყურების საუკეთესო მიზეზი მარსელის თითქმის წარმოუდგენლად ლამაზი ხედებია. როდესაც ელისი შიშისა და მწუხარებისგან სასტუმროს ნომერში იყო ჩამომჯდარი, მე დავიჭირე ჩემი თავი იმაზე ფიქრში, თუ რა კარგია, რომ მისი აივანი პირდაპირ წყალზე გადიოდა. მაინტერესებდა, როგორ ჰქონდა ასეთ მძიმე მდგომარეობაში მყოფ ქალს საშუალება (ან, თუ გნებავთ, ფული), რომ ასეთი მომხიბვლელი ადგილი დაეჯავშნა, და ხომ არ იფანტებოდა ეს ხედი ქალზე, რომელიც ზედმეტად აფორიაქებული იყო იმისათვის, რომ მისი სილამაზე დაეფასებინა, და რა დამიჯდებოდა მე, რომ ერთ დღეს თავად დავმტკბარიყავი ამ ხედით. პრობლემა ისაა, რომ „გაუჩინარებული“ ვერასდროს პოულობს მიზეზს, რათა მაყურებელმა ძალიან იდარდოს მიმდინარე საიდუმლოზე. ის, რომ ელისს არ აქვს მოტივაცია „ტომის პოვნის“ (და შემდეგ, „არ მოკვდე“) გარდა, გასაგებია. მაგრამ ის, რომ მას უნდა აუხსნან, რომ როგორც არქეოლოგი, „შენ წარსულში ეძებ მინიშნებებს, რათა გაიგო მომავლის შესახებ“ — რადგან კუოკოს ბუნებრივი ხიბლის მიუხედავად, ელისი იმდენად უპიროვნოა, რომ არც მას და არც ჩვენ ამას სხვაგვარად ვერ გავიგებდით — უკვე ნაკლებად გასაგებია. მისი ურთიერთობა ტომთან ზედმეტად ზოგადად ტკბილია, რათა დავიჯეროთ, და ისეთი სრულყოფილად თვალწარმტაცი და სიყვარულით სავსე ფლეშბექებითაა გადმოცემული, რომ შეიძლება სამოგზაურო ბროშურებიდან იყოს ამოღებული. თავად ტომი ამ სცენებში თითქმის ზედმეტად წმინდანად მოჩანს, რათა დავიჯეროთ. რაც, სამართლიანობისთვის, გარკვეულწილად მიზანია: როდესაც ელისი ტომის გაუჩინარების ირგვლივ არსებულ არასასიამოვნო გარემოებებს იგებს, ის ეჭვქვეშ აყენებს, საერთოდ იცნობდა თუ არა ოდესმე თავის პარტნიორს. მაგრამ რადგან ჩვენ არასდროს არ ვიღებთ ნათელ სურათს, თუ ვინ არის ის სინამდვილეში, ან როგორი იყო მათი ურთიერთობა, არ გვაქვს შანსი, რომ მათ მიმართ ძლიერი გრძნობები განვივითაროთ. ამასობაში, რაც უფრო ღრმად ვიჭრებით შეთქმულებაში, მით უფრო უცნაური ხდება სერიალი. პერსონაჟების გადაწყვეტილებები, როგორც ჩანს, სიუჟეტის საჭირო მიმართულებით გადასაყვანად არის უკუღმართად შექმნილი, ვიდრე რაიმე ინტელექტუალური თუ ემოციური ლოგიკით განპირობებული.