დარწმუნებული ვარ, ფანჯრიდან გადმოვვარდი და 2006 წელს გამეღვიძა, ფრენკ რეინოლდსის სტილში, რადგან ეს არის ერთადერთი გონივრული ახსნა იმისა, თუ რატომ გავხსენი ლეპტოპი და ვნახე სათაურები, რომლებიც მხიარულად აცხადებდნენ ახალ მუსიკას Gnarls Barkley-სგან – მომღერალ სი-ლო გრინისა და პროდიუსერ დეინჯერ მაუსის ერთობლივი პროექტისგან. ეს ხომ არ შეიძლება ხდებოდეს 2026 წელს, არა? ვგულისხმობ, ჩვენ ხომ სავარაუდოდ განვვითარდით, როგორც საზოგადოება? ჩვენ გამოვიგონეთ, ალბათ, ხელოვნური ინტელექტის ექვსი ახალი სახეობა, გადავურჩით პანდემიას, ვუყურეთ ათ განსხვავებულ ჯოკერის ისტორიას, და მაინც, როგორღაც, ისევ ვერთობით იდეით, რომ 1) გვჭირდება უფრო მეტი 2000-იანი წლების შუა პერიოდის ალტერნატიული სოული დუეტისგან, რომელიც iPod-ის რეკლამის ქარვაში გაიყინა, და რაც უფრო მნიშვნელოვანია, 2) ბიჭი, რომელიც ერთხელ ამტკიცებდა, რომ უგონო მდგომარეობა თანხმობის ტოლფასია, იმსახურებს მყუდრო ნოსტალგიურ ტურს, ნაცვლად მუდმივი დავიწყებისა. თითქმის ორი ათწლეულის განმავლობაში, Gnarls Barkley არსებობდა იქ, სადაც მათი ადგილია: ძველი ჰიტების ფლეილისტებში, VH1-ის თაუნდაუნის ვიდეოებში და თქვენი ტვინის იმ ნაწილში, სადაც „ექსცენტრიული 2000-იანი წლების ალტერნატიული სოული“ ინახება „OK Go-ს სარბენი ბილიკის ვიდეოსა“ და „იმჯინ ჰიპის იმ სიმღერას შორის სერიალიდან „The O.C.“. არავინ მივარდნილა ლეიბლის ოფისებს, რათა Gnarls-ის კინემატოგრაფიული სამყაროს დასასრული მოეთხოვა, რადგან ჩვენ კოლექტიურად გვესმოდა, რაღაც უჯრედულ დონეზე, რომ ამ პროექტმა უკვე დაასრულა თავისი ბუნებრივი სასიცოცხლო ციკლი: გამოჩენა, დომინირება, ოდნავ დიდხანს დარჩენა, საჯარო კრახი Twitter-ზე, უკან დახევა. არ გამიგოთ არასწორად: Gnarls Barkley საკმაოდ სახალისო იყო თავის დროზე. „Crazy“-მ (სადებიუტო ალბომიდან „St. Elsewhere“) მთელი მსოფლიო მოიცვა მიზეზის გამო. მაგრამ ისინი, ასე ვთქვათ, ერთი ჰიტის ავტორები არიან, ხალხო; ვინმეს ახსოვს ერთი სიმღერა მაინც მათი 2008 წლის შემდგომი ალბომიდან „The Odd Couple“? რა თქმა უნდა, არა. ასე რომ, არც არავის სწყუროდა მათი დაბრუნება, მიუხედავად იმისა, რომ სი-ლო გრინი ამას 2013 წლიდან გვპირდებოდა. აღსანიშნავია, რომ 2013 წელი იყო ის წელიც, როდესაც მას ბრალი დასდეს ქალისთვის ნარკოტიკის მიცემაში, რომელსაც, შემდეგ რაც ახსოვდა, შიშველი და შეშინებული გაეღვიძა მის საწოლში მეორე დილით. პროკურორებმა საბოლოოდ სექსუალური ძალადობის ბრალდება არ წაუყენებიათ, მაგრამ გრინმა ბრალი არ უარყო ქალის სასმელში ექსტაზის ჩაყრაში. ცოტა ხნის შემდეგ, ის ინტერნეტში გამოვიდა და მინი-TED Talk-ი გამართა იმის შესახებ, თუ როგორ არ ითვლებიან გათიშული მსხვერპლები და როგორ შეუძლიათ უგონო ადამიანებს ჩუმად დათანხმდნენ სექსუალურ აქტებს, ახლა უკვე წაშლილ ტვიტებში წერდა: „ადამიანებს, რომლებიც ნამდვილად გააუპატიურეს, ახსოვთ!!!“ და „თუ ადამიანი გათიშულია, ის ცნობიერად თქვენთან არც არის! ასე რომ, „თქვენთან ერთად“ გულისხმობს თანხმობას.“ როდესაც სწორმა საზოგადოებრივმა კრიტიკამ ის გააქტიურა, პასუხი არ იყო ხანგრძლივი, საჯარო მონანიების პროცესი — ეს იყო ადვოკატის მიერ დამტკიცებული ბოდიში, წაშლილი ანგარიში, დაკარგული სატელევიზიო სამსახურები და შემდეგ ჩუმად გადასვლა ქოლაბორაციების სამყაროში, სანამ დაძაბულობა არ ჩაცხრა. ასე რომ, ვხვდები, აქამდე. მაშ… რა ჯანდაბა ხდება 10K Projects/Atlantic-ში? ვგულისხმობ, ალბათ, იქ ვიღაცამ შეხედა ამჟამინდელ ლანდშაფტს — თანხმობის შესახებ საზოგადოებრივი საუბრების ისტორიულ დონეებს, ძველი, ცნობილი სახელებისგან ფულის გამოძალვის უსასრულო და ხშირად გაკრიტიკებულ ტალღას, აუდიტორიას, რომელსაც ძლივს ეზარება Spotify-ს ფლეილისტის ბოლომდე მოსმენა — და თქვა: „იცით, რას შიმშილობს ახლა ხალხი? სრული წრის მომენტს იმ ბიჭისთვის, რომელსაც ქალის გაბრუებაში ადანაშაულებდნენ და რომელმაც შემდეგ ტვიტერზე დაწერა, რომ გაუპატიურება არ არის გაუპატიურება, თუ ქალს სძინავს, ეს ყველაფერი კი დაბრუნებასთან ერთად ხდება დუეტის, რომლის ბოლო უნივერსალურად საყვარელი სიმღერა უკვე საკმარისად ძველია იმისთვის, რომ კანონიერად ალკოჰოლი დალიოს.“ და დამიძახეთ „Crazy“, მაგრამ სი-ლოს ისტორიის გათვალისწინებით, მე რომ ის სიმღერა ვიყო, თვალს დავადგამდი ჩემს ჭიქას. (ასევე, რა ჯანდაბას აკეთებს დეინჯერ მაუსი? ფული აკლია თუ რაიმე მსგავსი Parquet Courts-თან და MGMT-თან მუშაობის შემდეგ? მოდი რა, უბრალოდ იმუშავე ახალ Broken Bells-ის ალბომზე, ან რაიმე მსგავსზე.) და მაინც, აქ ვართ, გვეუბნებიან, რომ დუეტის მომავალი მესამე და ბოლო ალბომი „Atlanta“ არა მხოლოდ გამოდის, არამედ მნიშვნელოვანია: რეფლექსიური კულმინაცია; სასიყვარულო წერილი მშობლიურ ქალაქს; მედიტაციური მოგზაურობა სი-ლოს ბავშვობაში, რომელიც MARTA-ზე გასეირნებასა და მატარებლის ფანჯრებიდან ცქერას მოიცავდა, როგორც პატარა ტერენს მალიკის პერსონაჟი. წამყვანი სინგლი, „Pictures“, აღწერილია, როგორც ეს სევდიანი მეხსიერების ექსპერიმენტი, ბუნდოვანი ორღანებითა და რბილი ფოკუსის მოგონებებით, მუსიკალური ეკვივალენტი Instagram-ის ფილტრისა სახელად „გულწრფელი“. ეს არის ნოსტალგია, როგორც პროდუქტის დემონსტრაცია, შექმნილი იმისთვის, რომ ზუსტად იმდენი „ოჰ, დიახ, ესენი“ გამოიწვიოს, რომ დააჭიროთ დაკვრას, სხვა, ოდნავ მოუხერხებელი მეხსიერების გამოწვევის გარეშე: იგივე მამაკაცი, წლების შემდეგ, ამბობს, რომ გაბრუებული გაუპატიურების მსხვერპლები რეალურად არ არიან გაუპატიურების მსხვერპლები (რაც, კიდევ ერთხელ, საშინლად მოსახერხებელი ვარაუდია გაბრუებული ქალის გაუპატიურებაში ბრალდებული მამაკაცისთვის). რაღაც დონეზე, გასაკვირი არ არის სი-ლო გრინის კვლავ ყურადღების ცენტრში ხილვა. ბოლოს და ბოლოს, რისთვის არსებობს ამერიკული მედია, თუ არა იმ მამაკაცების პლატფორმირებისთვის, რომლებიც ამას არ იმსახურებენ? ეს არის სტანდარტული რკალი მამაკაცებისთვის ძველი კატალოგებით: მუსიკა განიხილება, როგორც თილისმა, რომელსაც შეუძლია რეტროაქტიულად გაწმინდოს ყველაფერი, რაც სიბნელეში მოხდა, სანამ ყველანი თანახმა ვართ კამერა მატარებლის ფანჯრისკენ მივმართოთ და არა სასტუმროს ნომრისკენ.