„წარმატებები, გაერთეთ, არ მოკვდეთ“ რომ დაიყვანოთ მის ძირითად არსამდე, მიიღებთ ყველაზე შემარცხვენელ „კარგი, ბუმერ“-ის ლექციას, რომლის წარმოდგენაც შეგიძლიათ. ის ადანაშაულებს სამყაროს მობილური ტელეფონების გამოყენებით კატატონიაში ჰიპნოზირებაში, სოციალური მედიის მიერ ღირსების წართმევაში და ლევ ტოლსტოის „ანა კარენინას“ მიმართ მხოლოდ იმიტომ ინტერესში, რომ მისგან კირა ნაითლის მონაწილეობით ფილმი შეიქმნა. ის ადანაშაულებს ტექნოლოგიას ჩვენი კრიტიკული აზროვნების უნარების მოკლე ჩართვაში და წიგნების მაღაზიებისა და გრამფირფიტების მაღაზიების ქუდების მაღაზიებივით მოძველებულად ქცევაში. მაგრამ „წარმატებები...“ სულაც არ არის გამარტივებული. როგორც კი ის თავის „ბუმერის ბარათებს“ მაგიდაზე დებს, გადადის სრულფასოვან, ყოვლისმომცველ ბნელ კომედიაში ხელოვნური ინტელექტის საფრთხეების შესახებ, რომელიც სავსეა ვიზუალური გამომგონებლობით, მოულოდნელი სიუჟეტური შემობრუნებებითა და ექსცენტრიული პერსონაჟებით, რომლებიც შეიძლება ყოველთვის ჰარმონიულად ვერ ერწყმიან ერთმანეთს, მაგრამ მაინც სასიამოვნოა. რაც მთავარია, „წარმატებები...“ რეჟისორისა და მთავარი მსახიობის სრულყოფილ შეხამებას გვთავაზობს. გორ ვერბინსკის 2016 წლის „განკურნება ველნესისთვის“ შემდეგ ფილმი არ გადაუღია, რითაც მაყურებელს მოაკლო მეტი სასიამოვნო სიგიჟე თანამედროვე კინოს ერთ-ერთი ყველაზე გამორჩეული, მაღალბიუჯეტიანი რეჟისორისგან. „წარმატებებით...“ ის, როგორც ჩანს, დაკარგულ დროს ანაზღაურებს. ფილმი აბსურდისტული სამოთხეა, რომელიც ხშირად ემუქრება რელსებიდან გადასვლას ვერბინსკის უამრავი უცნაური იდეის გამო, რომელთა სრულყოფილად შეკვრაში რეჟისორს მცირე დრო ან ინტერესი აქვს. მაგრამ მას ყოველთვის გადაარჩენს მთავარ როლში მყოფი სემ როკველი. როგორც უსახელო კაცი მომავლიდან, რომელიც ლოს-ანჯელესის დღევანდელ დროში ბრუნდება AI-ის მიერ გამოწვეული აპოკალიფსის შესაჩერებლად, ოსკაროსანი მსახიობი მომხიბვლელად გიჟურ რეჟიმშია, გვაწვდის მანიაკალურ შესრულებას, რომელიც საკმარისად კონტროლირებადია, რათა დავიჯეროთ, რომ შემთხვევითი ლოს-ანჯელესელების ჭრელი ჯგუფი დაეხმარება მის თითქმის უიმედო მისიაში. „წარმატებები, გაერთეთ, არ მოკვდეთ“ გვიჩვენებს მაღალი კლასის ბლოკბასტერის რეჟისორის დაბრუნებას, რომელიც შეიარაღებულია გაფრთხილებით, რომლის გათვალისწინებაც ღირს, მაშინაც კი, თუ ის იმ მთელი გიჟური სტილის ქვეშ არის დაფარული. „წარმატებები...“ სარგებლობს თავისი ექსტრავაგანტული პრეზენტაციით, რადგან ის მცირე შესაძლებლობას ტოვებს იმ ყველა წინა ნაწარმოების დასასახელებლად, რომლებსაც მწერალი მეთიუ რობინსონი ეფუძნება ამ ისტორიაში, რომელიც როგორც მხიარულად დერივატიული, ასევე უაღრესად ორიგინალურია. დაარქვით მას „12 მაიმუნი“ და „ტერმინატორი“, გაფილტრული „იდიოკრატიის“ კომიკური წინასწარმეტყველებითა და დუგლას ადამსის ნამუშევრებით. ჯეფ ზანელის მხიარული საუნდტრეკიც კი ჯერი გოლდსმიტის „პატონის“ მუსიკას ციტირებს. ის ისეთივე ნაჩქარევად არის აწყობილი, როგორც როკველის უსახელო კაცის მომავლიდან ტერი გილიამის შთაგონებით შექმნილი, ჯართის ეზოსა და მილებისგან დამზადებული კოსტიუმი, როდესაც ის ლოს-ანჯელესში, „ნორმსის“ სასადილოში ჩნდება. ჟესტიკულირებს რა ისე, როგორც შესაძლოა სიგიჟემდე მისულმა ადამიანმა, უცხოპლანეტელი აცხადებს, რომ ის მომავლიდან მოდის, სადაც მობილურ ტელეფონებზე სოციალური მედიის ყურებამ AI-ს საშუალება მისცა, ხელში ჩაეგდო კაცობრიობა, რასაც მომხმარებლები უგულებელყოფენ, თვითონაც მობილურ ტელეფონებზე სოციალური მედიის ყურებით. მისი მისია, რომელიც მან 116-ჯერ წარუმატებლად სცადა, არის მოხალისეების სწორი კომბინაციის მოძიება, რათა დაეხმარონ მას AI-ის გარდაუვალი ხელში ჩაგდების შეჩერებაში. მისი საწყისი ლექცია, რომელიც ისევე მაყურებლისთვისაა განკუთვნილი, როგორც „ნორმსის“ კლიენტურისთვის, აიძულებს ყოყმანით განწყობილ, მაგრამ მზა, მოწყენილ მომხმარებელთა ჯგუფს, შეუერთდეს მის „რევოლუციას“. სანამ ჯგუფი ღამის ლოს-ანჯელესში (ფილმი გადაღებულია კეიპტაუნში, სამხრეთ აფრიკა) დაეხეტება ველური თვალების მქონე უცხოპლანეტელის მეთაურობით, რომელიც შესაძლოა შეშლილი იყოს, ვერბინსკი და მონტაჟისტი კრეიგ ვუდი იბრძვიან, რომ რობინსონის იდეების ნაკადი კონტროლიდან არ გამოვიდეს. მაგრამ ისინი ძირითადად ინარჩუნებენ სიუჟეტს გზაზე, მრავალი ფლეშბეკის მიუხედავად, რომლებიც გვიჩვენებს, თუ როგორ არ არიან ეს შემთხვევითი ახალწვეულები სინამდვილეში ასე შემთხვევითი. ერთ ფლეშბეკში, სიუზანი (ჯუნო ტემპლი, რომელიც ზუსტად საჭირო დოზით აჩვენებს პათოსს) ჩუმად გლოვობს თავისი შვილის სიკვდილს სკოლის სროლის შედეგად, სანამ ის არ დათანხმდება მის კლონირებას, ხოლო მეორეში, საშუალო სკოლის მასწავლებლები მარკი და ჯანეტი (მაიკლ პენია და ზაზი ბითსი, ორივე სასიამოვნო) ებრძვიან სტუდენტებს, რომლებიც მობილური ტელეფონებისგან ზომბებად არიან ქცეულნი. „შავი სარკის“ სტილის ეს ინტერლუდები ამტკიცებენ, რომ ტექნოლოგიაზე გადაჭარბებული დამოკიდებულება კაცობრიობას ართმევს იმ ავთენტურობასა და მნიშვნელობას, რისკენაც ის მიისწრაფვის. ისინი ასევე გვახსენებენ, სასაცილოდ შემზარავი იუმორით, რომელიც ტრაგიკული იქნებოდა, ასე მძაფრად სახალისო რომ არ ყოფილიყო, რომ ძალიან ბევრი პრობლემური მოზარდის ამჟამინდელი საბოლოო შედეგი, ვინც სოციალურ მედიაში ჩართულობას ნამდვილ ადამიანურ კავშირში ურევს, არის სკოლის მსროლელი გახდეს. ფილმის ნაკლებად სავარაუდო გადაწყვეტილება — ერთადერთი, რასაც ის გვთავაზობს — შეიძლება ინგრიდის (ჰეილი ლუ რიჩარდსონი) სახით მოვიდეს, რომელიც პრინცესას კოსტიუმში დადის და ალერგია აქვს მობილური ტელეფონის სიგნალებსა და Wi-Fi-ზე. თავისი ისტერიული და გაჭიანურებული დასასრულისას, „წარმატებები...“ საკუთარ თავს ავლენს, როგორც ფილმი, რომლის თანამედროვე თემები მის ვიზუალურ ამბიციებს უფრო ემსახურება, ვიდრე გვარცხვენს, რომ ვაღიაროთ ჩვენი საზოგადოებრივი პრობლემები. ძალიან ცოტა გაითვალისწინებს მის გაფრთხილებებს და ერთი წამითაც არ მოაცილებს ტელეფონებს. მაგრამ „წარმატებები...“ გორ ვერბინსკის ტრიუმფალური დაბრუნებაა, რომელიც გვამხელს ჩვენი ამჟამინდელი არსებობის სისულელეებისთვის და ამასთანავე გვაცინებს. ის გლოვობს, რომ ვცხოვრობთ სამყაროში, რომელიც გადატვირთულია „გასართობებითა და ყურადღების გადამტანებით“, ამავდროულად თვითონაც წარმოადგენს ამგვარ გასართობსა და ყურადღების გადამტანს.