გორ ვერბინსკის ფილმები: უარესიდან საუკეთესომდე

გორ ვერბინსკის ჯერ არ გადაუღია ცუდი ფილმი. მას დღემდე 11 სრულმეტრაჟიანი ნამუშევარი აქვს შექმნილი და მათ შორის ყველაზე ცუდებიც კი მხოლოდ და მხოლოდ მისაღებია. ეს არ არის პატარა მიღწევა, იმის გათვალისწინებით, რომ ლეგენდარულ რეჟისორებს, როგორებიც არიან სტივენ სპილბერგი და ჯონ კარპენტერი, თავიანთ რეზიუმეში აქვთ ისეთი წარუმატებელი ფილმები, როგორებიცაა „ყოველთვის“ და „დაწყევლილთა სოფელი“. მიუხედავად იმისა, რომ ვერბინსკიმ თითქმის ნახევარი ათეული უდავო კლასიკა შექმნა, მისი დანარჩენი ფილმები ძალიან კარგიდან საკმაოდ უინტერესომდე მერყეობს. თუმცა, მუდმივია მისი თვალი ლამაზი დეტალებისადმი, მისი სურვილი ვიზუალური მღელვარებისადმი და მისი მიდრეკილება აბსურდისკენ – მსუბუქი შეხებიდან დაწყებული, ნამდვილ ცუნამამდე. ის ქმნის ფილმებს, რომლებიც უნიკალურად მისი საკუთარია და ეს აღნიშვნის ღირსია. ახლა კი განაგრძეთ კითხვა გორ ვერბინსკის ფილმების მიმოხილვისთვის, დალაგებული ყველაზე ნაკლებად კარგიდან აბსოლუტურად დიდებულამდე. ჯონ რეიდი (არმი ჰამერი) მე-19 საუკუნის მიწურულის ადვოკატია, რომელიც სასტიკი ავაზაკის, ბაჩის (უილიამ ფიხტნერი) დევნაში აღმოჩნდება ჩართული. მოვლენები არასასურველი მიმართულებით ვითარდება და ჯონი ტექნიკურად გარდაცვლილი რჩება, თუმცა მცირე ზებუნებრივი ჩარევა მას აცოცხლებს, ნიღაბს ადგმევინებს და სამართლიანობისთვის ბრძოლას აგრძელებს. მას უერთდება მხიარული და უცნაური კომანჩი ტონტო (ჯონი დეპი) და ერთად ისინი ამერიკის ველურ დასავლეთში მოგზაურობენ. დამოკიდებულია თქვენს ტოლერანტობაზე მთავარი მსახიობების მიმართ, რომლებსაც, ჰმმ, რეალური სამყაროს პრობლემები აქვთ, „მარტოხელა რეინჯერი“ შესაძლოა ზოგიერთისთვის სულაც არ იყოს მიმზიდველი. მაგრამ თუ ამას გვერდს აუვლით, მაინც მოგიწევთ შეგუება ზედმეტ სიჭარბესთან, რაც გამოწვეულია მასიური ხარჯების გადაჭარბებით, 2013 წელს „წითელსახის“ გამოყენებით და ფილმთან, რომელიც პერსონაჟებთან მიმართებაში წაბორძიკდება, თუმცა ნამდვილ მღელვარებას პოულობს სამოქმედო სცენებში. ეს გორ ვერბინსკის კარიერაში ყველაზე საკამათო ფილმია და საბოლოოდ მისი ყველაზე სუსტი ნამუშევარიც სწორედ ამის გამო. როდესაც ის მუშაობს, ის ანათებს, რასაც მოწმობს მცირე სამოქმედო გართობა და მართლაც გასართობი ხრიკები მატარებლებთან დაკავშირებით. მისი მცდელობა, მოახდინოს ამერიკის ველური დასავლეთის მითების დეკონსტრუქცია, ასევე ქებას იმსახურებს, მაგრამ ყოველ წინ გადადგმულ ნაბიჯს უკან გადადგმული ნაბიჯი მოსდევს ჰამერის წარმოუდგენლად უფერული შესრულების სახით მთავარი პერსონაჟის როლში, რომელსაც ისედაც მცირე ყურადღება ეთმობა, უაზრო და არასაჭირო კარკასული მოწყობილობა და ტონალური შეცდომა რასასთან დაკავშირებით. დეივ სპრიცი (ნიკოლას ქეიჯი) ერთგვარი წარმატებულია. ის ჩიკაგოს ადგილობრივი ამინდის წამყვანია, კარგად ანაზღაურებენ ტელევიზიით მისი მოკლე ყოველდღიური გამოჩენებისთვის და მაყურებლები ქუჩაში ცნობენ. თუმცა, ეს მაყურებლები მას, როგორც მოსიარულე კურიოზს, ისე ექცევიან, მოძრავი მანქანებიდან სასმელებს ესვრიან და საბოლოოდ სულაც არ ადარდებთ. არც ყოფილ ცოლთან და ქალიშვილთან აქვს უკეთესი მდგომარეობა, ამიტომ, როცა ის ყველაფრის შეცვლის შანსს ხედავს, ამ შანსს ებღაუჭება. გორ ვერბინსკის ფილმოგრაფია სავსეა სიკვდილის, კორუფციისა და ყოველდღიური სისასტიკის შესახებ ფილმებით, მაგრამ „ამინდის კაცი“ მისი ყველაზე პირქუში, ყველაზე სასტიკი ფილმია. ზოგიერთმა მაყურებელმა ეს შესაძლოა პლუსად მიიჩნიოს, მაგრამ ის საბოლოოდ ზედმეტად დამთრგუნველი და უაზრო ხდება ტიტრების გაშვების მომენტისთვის. დეივი ისეთი პერსონაჟია, როგორსაც ბენ სტილერი ითამაშებდა 1990-იან წლებში – ადამიანური ხუმრობის ობიექტი, რომელსაც მუდმივად დასცინიან დიდი სიცილისთვის, სანამ საბოლოოდ ყველას მოხიბლავს — გარდა იმისა, რომ დეივი არასოდეს იცვლება და ის ნამდვილად არ იწვევს დიდ სიცილს. ეს არ ნიშნავს იმას, რომ აქ არ არის რამდენიმე შავი იუმორის ელემენტი, მაგალითად, მაიკლ კეინი აქლემის ტერფებზე საუბრობს, რაც მათ შორის მთავარია. ფილმი რჩება საკმაოდ დეპრესიულ შეხედულებად იმ სასტიკ, ზარმაც გზებზე, რომლითაც ჩვენ სხვებსაც და საკუთარ თავსაც ვექცევით, და ის მცირე ან სულაც არანაირი წინსვლით მთავრდება. ის დამთრგუნველია, მაგრამ ქეიჯი მაინც ბრწყინავს, როგორც ადამიანი, რომელსაც არ შეუძლია სამყაროსთან და მის გარშემო მყოფ ადამიანებთან რაიმე მნიშვნელოვანი კავშირის დამყარება, და ეს საკმარისია იმისათვის, რომ ის მისი ერთ-ერთი საუკეთესო შესრულება და ფილმი გახდეს. ლოკჰარტი (დეინ დეჰანი) ფინანსური დირექტორია, რომელიც კარიერულ კიბეზე ადის, მაგრამ მისი გზა შეფერხებას აწყდება, როდესაც მას დაევალება კომპანიის აღმასრულებელი დირექტორის მოძებნა და დაბრუნება შვეიცარიის ალპებში მდებარე შორეული თავშესაფრიდან. ეგრეთ წოდებული ველნეს სპა ერთი შეხედვით საკმაოდ მარტივი ჩანს, მაგრამ რაც უფრო დიდხანს რჩება ლოკჰარტი, მით უფრო ეჭვობს, რომ ჰაერში — და სავარაუდოდ სუფთა, სიცოცხლის განმაახლებელ წყლებშიც — რაღაც არასწორია. „ველნესის წამალი“ გორ ვერბინსკის ფილმოგრაფიაში მეორე ყველაზე შერეული შეფასების მქონე ფილმია. დადებითი მხარე ის არის, რომ ამ ფილმით ვერბინსკი საშინელებათა ჟანრს დაუბრუნდა „ზარის“ შემდეგ თითქმის 15 წლის შემდეგ. ის უდავოდ ლამაზია თავისი როგორც რეალური, ისე წარმოსახვითი პეიზაჟებით, რადგან ის ბუნებრივს სრულიად არაბუნებრივთან ერწყმის შემზარავი ბრწყინვალების ქვეშ. საიდუმლო, რომელსაც ის პირველ ნახევარში ქმნის, მიმზიდველია, რადგან ის უკავშირდება კაპიტალიზმის მოთხოვნილებას, რომ თავისი მონაწილეები, ანუ მსხვერპლი, ბოლომდე გამოწუროს. ფინანსებისა და ველნესის სამყარო არც ისე შორსაა ერთმანეთისგან საჭიროების შეგრძნებით, დაპირებული მოგებით და თქვენგან მხოლოდ ნარჩენის დატოვებით. ფილმის პრობლემები ვერბინსკის ზედმეტი გაბერვის სიყვარულშია. უფრო მოკლე ხანგრძლივობას შესაძლოა ფილმის ბანალური გამოცხადებები უფრო ეფექტური გაეხადა, მაგრამ როგორც არის, სანამ სხვადასხვა ძაფი დასასრულს მიაღწევს — ან უბრალოდ გაქრება — სიურპრიზისა და კმაყოფილების ელემენტები უკვე გაუჩინარებულია. ის რაღაცნაირად ზედმეტიცაა და არასაკმარისიც. კაპიტანი ჯეკი