HBO-ს ახალი სერიალის „მეზობლების“ მიმოხილვა: მოწამლული დისკურსი და ამერიკული დისფუნქცია

ჯოშ სეფდისა და რონალდ ბრონშტეინის აღმასრულებელი პროდიუსერობით შექმნილი ეს ნახევარსაათიანი სერიალი მოგვითხრობს ქონებრივ დავებზე, არასწორად გამოყენებულ თვალთვალზე და სიტუაციისთვის შეუფერებელ სპიდოზე. **დენიელ ფაინბერგი, მთავარი სატელევიზიო კრიტიკოსი, წერს:** ჰარისონ ფიშმანისა და დილან რედფორდის რეჟისორობით გადაღებული HBO-ს ახალი პარასკევის გვიან ღამის სერიალი „მეზობლები“ ზუსტი და ზოგჯერ გამჭრიახიც კია იმაზე, თუ როგორ შეერწყა სოციალური მედია და თვალთვალის ტექნოლოგია ტრამპის ეპოქის პოლარიზაციასა და კოვიდის ეპოქის გაუცხოებას, რათა შეექმნა რაღაც უაღრესად ტოქსიკური იმ ადრე უვნებელ გზასთან შედარებით, რომლითაც ჩვენ ვურთიერთობდით ჩვენს უახლოეს უცნობებთან – ანუ ჩვენს მეზობლებთან. „მეზობლების“ ყურება, ვფიქრობ, საშუალებას გვაძლევს გავიგოთ ამერიკის მოწამლული დისკურსის საკმაო ნაწილი. მოიცადეთ. არა. „მეზობლების“ ყურება სინამდვილეში ამერიკის მოწამლული დისკურსის საკმაო ნაწილის მოწმე გახდომაა. გაგება, უმეტესწილად, არ არის ის, რითაც ფიშმანი და რედფორდი ინტერესდებიან, რის გამოც „მეზობლები“ ასეთი საოცრად უსიამოვნოა, მიუხედავად იმისა, თუ რამდენად გამომჟღავნებელია იგი ამავე დროს. „მეზობლები“ არ არის სრულიად ემპათიის გარეშე, და მისი საუკეთესო ეპიზოდი ყველაზე გამომჟღავნებელია, ან სულ მცირე, ყველაზე მეტად ამხელს ყველაფერს, რადგან მასში სხეულის თვალსაჩინო ნაწილების ჩვენება უფრო მეტია, ვიდრე თითქმის ნებისმიერ ბოლო დროს გამოსულ სატელევიზიო შოუში, რომელიც ვესტეროსში არ ვითარდება. მაგრამ ყველაზე ემპათიურ მომენტებშიც კი, ეს არის ამერიკული დისფუნქციის შემპარავი დანახვა. თუკი „მეზობლების“ ეპიზოდების უმეტესობის ნახვის შემდეგ თავს უსიამოვნოდ იგრძნობდა ადამიანი – ერთმა ეპიზოდმა მომბეზრდა კიდეც, შემდეგ კი იყო ეპიზოდი, სადაც სევდა და ინტროსპექცია სიშიშვლემ გადაფარა – ეს ერთი იქნებოდა. მაგრამ „მეზობლები“ ეპრანჭება აუდიტორიას, რომელსაც სავარაუდოდ გროტესკი კარნავალურად მოეჩვენება (არცერთი არ იქნებოდა იგივე, რაც ვინმეს „ადამიანად“ მოპყრობა), ეს არის საბაბი, რომ ხელი გაიშვირონ და დასცინონ უამრავ დაზიანებულ ადამიანს, რომლებსაც სერიოზული თერაპია სჭირდებათ და არა რეალითი შოუს ექსპლუატაცია. დარწმუნებული ვარ, ფიშმანი და რედფორდი იტყოდნენ, რომ მათი სუბიექტების უმეტესობამ ჯერ თავად მოახდინა საკუთარი თავის ექსპლუატაცია, რაც ცქერას გამართლებულს ხდის, მაგრამ „მეზობლებში“ თითქმის არაფერი მეჩვენა სრულიად სამართლიანად. „მეზობლების“ თეორიული წინაპირობა შეიძლება შევაჯამოთ რობერტ ფროსტის ხშირად არასწორად გამოყენებული ლექსის პერიფრაზით: კარგი ღობეები კარგ მეზობლებს ქმნის, მაგრამ ცუდი ღობეები კარგ ტელევიზიას. თითოეული ნახევარსაათიანი ეპიზოდი „ფოკუსირებულია“ – „ფოკუსირებულია“, რადგან „ფოკუსირება“ არ არის ის, რასაც „მეზობლები“ ეფექტურად აკეთებს – მეზობლების ორ ჯგუფზე სხვადასხვა დავაში. ზოგჯერ წყვილები თემატურად ან ლოგიკურად არიან დაკავშირებული. ზოგჯერ აშკარაა, რომ რეჟისორებმა ან რედაქტორებმა თქვეს: „ეჰ, უბრალოდ ერთმანეთში ავურიოთ ყველაფერი“. ზოგჯერ კონფლიქტები ლოგიკურ დასკვნამდე მიდის 30 წუთში, სხვა დროს კი ეპიზოდები უბრალოდ ჩერდება, რადგან ცხოვრება, ბავშვებო, ხშირად დაუსრულებელია. არ ვარ დარწმუნებული, რომელია უკეთესი ან უარესი. პირველ ეპიზოდში იმდენად მომბეზრდა წარმოდგენილი ხალხი, რომ სასოწარკვეთილი ვიყავი დასასრულისკენ, რათა არასოდეს გამეტარებინა მათ ყურებაში კიდევ ერთი წამი. შემდეგ ეპიზოდი მოულოდნელად დასრულდა, და მე ერთი წუთით დამავიწყდა სერიალის წინაპირობა, მეგონა, რომ ექვსივე ეპიზოდი ამ ორ საშინელ კონკურენტ წყვილზე იყო და გავბრაზდი, რომ კიდევ ხუთი ეპიზოდი უნდა გამეტარებინა ამ ორ არამიმზიდველ სიუჟეტურ ხაზთან ერთად. მაგრამ შემდეგ მეორე ეპიზოდი იწყება მეზობლების ორი განსხვავებული ჯგუფით, და მე დავკარგე უნარი დამეკონკრეტებინა, როგორ ვგრძნობდი თავს – გარდა „უკმაყოფილებისა“. სულ მცირე, დროის მეოთხედი, დრამა ნამდვილად ეხება ღობეებს ან კედლებს ან ზოგადად საზღვრების დავებს. ერთ ეპიზოდში ჩხუბი ორ სახლს შორის ბალახის პატარა ზოლზეა. მეორეში კი ჩხუბი კედლის სიმაღლეზეა, რომელმაც ტეხასის სასახლე უსამა ბინ ლადენის კომპლექსს დაამსგავსა – ეს ფაქტი თქვენ იცით, რადგან შეურაცხყოფილი, არაკედლის მფლობელი ამ აღწერას ისევ და ისევ იმეორებს ისე, რომ ჯერ კედლის მფლობელს დასცინის, შემდეგ კი თავად იქცევა დამცინავ კომენტარად გაღიზიანებული მხარის კრეატიულობის ნაკლებობაზე. და დროის მეოთხედზე მეტ შემთხვევაში, პრობლემების გადაჭრა შესაძლებელი იყო კედლით ან სულ მცირე, უკეთესი კედლით. ეპიზოდების უმეტესობაში, ან ორივე მხარე თანაბრად სულელია და არასწორი, ან ერთი მხარე იმდენად აშკარად მართალია, რომ ყველაფერი, რისი გაკეთებაც შეგიძლიათ, არის ჯდომა და ლოდინი, სანამ ვინმე არ დაისჯება ისეთი დანაშაულების გამო, როგორიცაა „არასათანადო გაზონის თიბვა“ ან „ძალიან ბევრი ქათმის ფლობა“. არცერთ მომენტში არ არიან ორივე მხარე მართალი, რადგან თუ ორივე მხარე მართალი იქნებოდა, მთხრობელებს არავინ ეყოლებოდათ დასაცინად. და თუ მთხრობელებს არავინ ეყოლებოდათ დასაცინად, „მეზობლები“ არ იარსებებდა. თეორია, როგორც მე მესმის, არის ის, რომ დაცინვა მისაღებია, რადგან სერიალში ყველა არა მხოლოდ თავისი არსით ექსჰიბიციონისტია, არამედ ისინი ექსჰიბიციონისტები იყვნენ HBO-სთვის გამოჩენის ნებართვის მიცემამდეც კი. რამდენიმე მონაწილე სოციალური მედიის სენსაციაა ან ზოგადად წარმატებულია სხვადასხვა სფეროში, რომლებსაც სერიალი არასანდოდ მიიჩნევს. პირველ ეპიზოდში წარმოდგენილია ბიჭი, რომელსაც 2.