ავტორი: ჯაზ ტენგკეი, ხელოსნების რედაქტორი 2010 წლის ივნისში ლუისვილის პოლიციამ ჯეიმს „ჯეიმი“ კეროლის ცხედარი აღმოაჩინა. სახლი სამხრეთ მეოთხე ქუჩა 1435-ში, რომლის მფლობელებიც იყვნენ ჯეფრი მანდტი და მისი შეყვარებული ჯოზეფ „ჯოი“ ბანისი, დანაშაულის ადგილად იქცა. იმ დროს ბანისი და მანდტი ერთმანეთს ხვდებოდნენ, და სექსისა და ნარკოტიკების ფონზე გატარებულმა ველურმა ღამემ სისხლიანი მკვლელობა გამოიწვია. მაგრამ ვინ ჩაიდინა ის? HBO-ს ორნაწილიან დოკუმენტურ კრიმინალურ ფილმში „მკვლელობა ბრჭყვიალა ბურთის ქალაქში“ (Murder in Glitterball City), რომელიც ახლა უკვე ხელმისაწვდომია HBO-სა და HBO Max-ზე, კინორეჟისორები ფენტონ ბეილი და რენდი ბარბატო მოზაიკის ნაწილებს აწყობენ. ორნაწილიანი სერიის განმავლობაში ისინი საზოგადოების დახმარებით ცდილობენ მოყვნენ ამ წყვილის ისტორია და იმის შესახებ, თუ როგორ იყო ყველაფრის ცენტრში ძალიან ტოქსიკური ურთიერთობა. დოკუმენტური ფილმი იწყება კადრებით, სადაც ბანისი, ერთი შეხედვით, კამერის წინ აღიარებს დანაშაულს, მაგრამ სიუჟეტის განვითარებასთან ერთად ირკვევა, რომ ეს ასე არ არის. რაც არ უნდა შემზარავი ყოფილიყო მკვლელობა, ბეილი ამბობს, რომ მნიშვნელოვანი იყო მსხვერპლის ხსოვნის პატივისცემა. „ეს არის ნამდვილი კრიმინალური ისტორია. ასევე, ეს არის ქვიარ ისტორია. დევიდი, რომელმაც წიგნი დაწერა, გეია, და ჩვენც ქვიარ კინორეჟისორები ვართ“. ის დასძენს: „ამბის მოყოლისას გვინდოდა, რომ დეტალების დამალვისგან თავი შეგვეკავებინა, მაგრამ ამავდროულად, დეტალები წარგვედგინა, და ეს იყო საუკეთესო გზა ჯეიმის ისტორიის მოსაყოლად და მისი გასახსენებლად.“ ბანისსა და მანდტს ორივეს ბრალი ედებოდათ მკვლელობაში, თუმცა ბანისი ციხეში რჩება, მანდტი კი თავისუფალია. ბეილი და ბარბატო ფილმზე სასაუბროდ შეხვდნენ ერთმანეთს და ფილმის დასასრულზე თავიანთი მოსაზრებები გაგვიზიარეს. რენდი ბარბატო: ეს ხუთ წელზე მეტი ხნის წინ იყო. ლიზა ჰელერმა და ნენსი აბრაამმა HBO-დან თქვეს: „გვაქვს წიგნი, რომელსაც გამოგიგზავნით. გადახედეთ.“ ჩვენ წავიკითხეთ დევიდ დომინეს „ბნელი ოთახი ბრჭყვიალა ბურთის ქალაქში: მკვლელობა, საიდუმლოებები და სკანდალი ძველ ლუისვილში“ (A Dark Room in Glitter Ball City: Murder, Secrets, and Scandal in Old Louisville) და ვკითხულობდით, „რა არის ეს?“ ამიტომ, ლუისვილში გავფრინდით და რამდენიმე დღე ხალხს ვურეკავდით, კარებზე ვუკაკუნებდით და წიგნში მოხსენიებულ ადამიანებს ვეძებდით. დავბრუნდით და HBO-ში დავრეკეთ, ვუთხარით: „ეს აუცილებლად უნდა გადავიღოთ, მაგრამ არ ვიცით, რა გამოვა.“ მომდევნო ოთხი წელი ამაზე ვსაუბრობდით, წინ და უკან დავდიოდით. ამ ყველაფრის გულში შემზარავი დანაშაულია, მაგრამ არის მოხიბვლის კონცენტრული წრეები და წარმოუდგენელი პერსონაჟები, რომლებმაც შთაგვაგონეს და გაგვაცინეს. ჩვენ ვკითხულობდით: „მოიცადეთ, როგორ მოვარგოთ ეს ყველაფერი ერთმანეთს? და არ ვიცი, შევძელით თუ არა, მაგრამ ვიცი, რომ დავასრულეთ.“ ფენტონ ბეილი: ბევრი პერსონაჟია, არა? და რაღაცნაირად, უკვე მომხდარს რომ ვუყურებთ, ეს დისკოს ბურთს ჰგავს. არის ერთი მოვლენა; ის ხვდება დისკოს ბურთს და ამისგან უამრავი განსხვავებული ვერსია, ანარეკლი და იდეა ისხლიტება. ჯონისა და მისის შემთხვევაში, დევიდის წიგნი ასე იწყება, და ეს იმდენად კარგია, რადგან ვთქვით: „ისინი უნდა ვიპოვოთ.“ როდესაც მათ შევხვდით, ისინი შესანიშნავი პერსონაჟები იყვნენ. და არის ძველი ლუისვილის ანკლავი, სულ რამდენიმე ბლოკი, რომელიც ამ გეი ბიჭებმა დანგრევას გადაარჩინეს. ისინი ფილმში არ არიან. მაგრამ, სხვა გეი ადამიანები გადავიდნენ, მხატვრებიც მოვიდნენ, ასე რომ, გაქვთ ეს უნიკალური პატარა დროის კაფსულა ამ ბოჰემურ, შემოქმედებით პერსონაჟებთან ერთად, ყველაფერი მჭიდროდ განლაგებულ რამდენიმე ბლოკში. ბარბატო: ჩვენ არქივის დედოფლები ვართ, და ეს ჩვენზე იცით, მაგრამ გვყავს წარმოუდგენელი გუნდი, რომელთანაც ვმუშაობთ, და ისინიც არქივის დედოფლები არიან. საინტერესოა, რადგან ახლა რომ ახსენეთ, ბევრი არქივია ამაში. ეს არქივი არის პერსონაჟი, რომელიც გამოვიყენეთ და გვჭირდებოდა, და ეს იყო ამბის შეკრების ნაწილი. ბეილი: ერთ-ერთი, რაც მოხდა, ის იყო, რომ შუა გზაზე, ჩვენ ჯოის ვესაუბრებოდით ციხეში, და მან თავის ადვოკატს ნება დართო, რომ მისი ლეპტოპის ასლი მოგვეცა. და ასე მოულოდნელად ვიპოვეთ ეს ყველაფერი. ეს იყო 2012-2013 წლებში, როდესაც მიუხედავად იმისა, რომ ტექსტები, აიფონები და ელექტრონული ფოსტები უხვად იყო, პოლიცია ნამდვილად არ იყო მომზადებული ასეთი ტიპის დეპარტამენტებისთვის, და იმდენი რამ იყო, რასაც მათ არასდროს შეეძლოთ გადაეხედათ. ეს მასალა მთელი ისტორიის მთავარი რგოლი აღმოჩნდება, რადგან ის იწყება ჯოის ვიდეოჩანაწერით, სადაც ის, ერთი შეხედვით, დანაშაულს აღიარებს თავიდანვე, და შემდეგ, რა თქმა უნდა, ყველაფრის განვითარებასთან ერთად, ხვდები, რომ ეს არ არის ის, რაც ჩანს. მაგრამ უზარმაზარი რაოდენობით ინფორმაცია იყო იმ დროს, როდესაც, ვფიქრობ, ხელისუფლებას ნამდვილად არ შეეძლო მისი დამუშავება. ახლაც კი, ეპშტეინის ფაილების შემთხვევაში, მათ არ შეუძლიათ ყველაფრის დამუშავება. ეს უბრალოდ მოცულობაა. ზოგიერთი რამ, რაც თავად ჯოიმ გადაიღო, ტელეფონის ზარებით, ტექსტებით ან ვიდეოებით, საკმაოდ არაჩვეულებრივია. მაგალითად, როდესაც, მათთვის საუკეთესოდ ცნობილი მიზეზების გამო, როგორც ჩანს, ჯეფრიმ ფალსიფიკაციის ოპერაცია დაიწყო. ეს საკმაოდ შოკისმომგვრელია. ბარბატო: მთავარი კითხვა იყო, აღსრულდა თუ არა სამართალი და რა არ ვიცოდით დანაშაულისა და ისტორიის შესახებ? მაგრამ როგორც კი ფილმის გადაღება დავიწყეთ, მილიონი სხვა კითხვა გაჩნდა. დავიწყეთ სწავლა საზოგადოების, ქალაქისა და სხვადასხვა პერსონაჟების შესახებ და მათი კავშირის შესახებ ამ ყველაფერთან. ყოველდღე სხვადასხვა კითხვა ჩნდებოდა. ბევრი რამ ორგანული გახდა. ჩვენ ვცდილობდით, უკეთ გაგვეგო დანაშაული,