„Heated Rivalry“: რატომ იქცა სერიალი ფენომენად – სექსზე მეტი ემოციური სიღრმე

ვინც თვალს ადევნებდა სერიალ „Heated Rivalry“-ის ირგვლივ გაჩაღებულ პრეს-აღფრთოვანებას, იცის, რომ ვარსკვლავებმა ჰადსონ უილიამსმა და კონორ სტორიმ გადაღებები ერთიდაიგივე ტატუებით დაასრულეს, რომლებზეც ეწერა „სექსი ყიდის“. ეს იყო ცინიკური მინიშნება იმაზე, თუ რამ აქცია შოუ თავიდანვე სენსაციად – როგორც ზამთრის ჰოკეის სახალისო „ბინძური“ ისტორია, ასევე ქვიარ სექსის ჭეშმარიტად რევოლუციური ასახვა ტელევიზიით. მაგრამ მიუხედავად იმისა, რომ ფიზიკური სიახლოვე „Heated Rivalry“-ის მთავარი მოზიდვის ფაქტორია, სულ სხვა თვისებამ აქცია შოუ ნამდვილ ფენომენად მისი ფინალის გამოსვლიდან ერთი თვის განმავლობაში. ბევრ სხვა რომანტიკულ ისტორიასაც ჰქონდა ასეთი სექსუალურობა (მაგალითად, „ბრიჯერტონები“), მაგრამ ცოტას თუ ჰქონდა პერსონაჟების ასეთი დახვეწილი დამუშავება. და სწორედ ემოციური სურვილის ეს დელიკატური კვლევა აიძულებს ადამიანებს, სერიალს ისევ და ისევ უყურონ. ფაქტობრივად, სექსი მეტოკე ჰოკეის მოთამაშეებისთვის, შეინ ჰოლანდერისთვის (უილიამსი) და ილია როზანოვისთვის (სტორი) მარტივი ნაწილია. მათი ნაპერწკალი მყისიერია; მათ მხოლოდ რამდენიმე შემთხვევითი შეხვედრა და ერთი სექსუალურად დატვირთული გვიან ღამით სპორტდარბაზში ვარჯიში სჭირდებათ, რათა ყინულის ჰოკეი „ენის ჰოკეიზე“ გადაცვალონ. როგორც შემქმნელი ჯეიკობ ტირნი ეფექტურად გადმოსცემს, პროფესიონალური ჰოკეის მსგავს მაღალ ჰომოფობიურ სამყაროში გეი ყოფნის ნაწილია, რომ შეძლო ურთიერთ სურვილის გადმოცემა ისე, რომ არ გაამჟღავნო შენი ორიენტაცია არასანდო ადამიანთან. აქ შეინი და ილია მონატრებულ მზერასა და გაჭიანურებულ შეხებებს იყენებენ, რათა ჩუმად გადასცენ ერთმანეთს ერთი და იგივე: „მინდა, გაგჟიმო“. პრობლემა ისაა, რომ ჩუმი კომუნიკაციის ეს აქტი მათ თითქმის ათწლიან გაუგებრობას უწყობს ხელს. რადგანაც მათ საწყისი ვარაუდი ერთმანეთის შესახებ სწორი აღმოჩნდა, ორივე ტრაგიკულ შეცდომას უშვებს, როდესაც ამ ვარაუდს აფართოებენ – ვარაუდობენ, რომ იციან, რას ფიქრობს და გრძნობს მეორე, მაშინაც კი, როცა ეს ასე არ არის. მიუხედავად იმისა, რომ „Heated Rivalry“ მარტივად შეიძლებოდა ყოფილიყო რომანტიკული ისტორია გარე ძალებზე, რომლებიც შეთქმულებას აწყობდნენ ორი უიღბლო შეყვარებულის დასაშორებლად, სერიალი ბევრად უფრო საინტერესო არჩევანს აკეთებს და კონფლიქტის თითქმის მთელ ნაწილს შიდა ბუნებას ანიჭებს. თუმცა, თავიდან არც ისე ნათელია, რომ შოუ ამას აკეთებს, სანამ სერიალის მიმდინარეობის ნახევარ გზას არ მივაღწევთ, როდესაც პერსონაჟების დამუშავება, რომელიც თავიდან შეიძლება ნაკლებად დამაჯერებლად ჩანდა, საბოლოოდ ირკვევა, რომ ეს არის იდეალიზაციისა და რეპრესიის რთული ნაზავი ორ ახალგაზრდა მამაკაცს შორის, რომლებსაც ერთმანეთი ისე კარგად არ ესმით, როგორც მათ ჰგონიათ. როდესაც შეინი ილიას უყურებს, ის ექსტრავერტული თავდაჯერებულობის პორტრეტს ხედავს. იქ, სადაც შეინი დაბადებიდანვე აღიზარდა, როგორც მოკრძალებული ოქროს ბიჭი და აზიელი კანადელებისთვის სპორტული მისაბაძი მაგალითი, ილიას ნება აქვს, იყოს ხმამაღალი, თავხედი და ღიად თავდაჯერებული. ის არ გრძნობს ზეწოლას, რომ იყოს კარგი მაგალითი; და მიუხედავად იმისა, რომ საზოგადოებისგან მალავს თავის ქვიარობას, ის არაფერს მალავს საკუთარი თავისგან. ის წლების განმავლობაში ხვდებოდა როგორც მამაკაცებს, ასევე ქალებს და უმეტესწილად ის არის ის, ვინც სექსუალურ შეხვედრებს შეინთანაც ხელმძღვანელობს. შეინს არ შეუძლია წარმოიდგინოს, რის გამო შეიძლება იყოს ილია დაუცველი, ამიტომ ნებისმიერ დროს, როდესაც ილია შორდება ან დისტანციურად იქცევა – როგორც ის აკეთებს დაჯილდოების წვეულებაზე სერიალის პირველ ეპიზოდში – შეინი ვარაუდობს, რომ ის უბრალოდ უგულო „ფაკბოია“. რაც შეინს გამორჩა, ისაა, რომ ილიას არ გააჩნია ის ფუნდამენტური სტაბილურობა, რასაც შეინი თავისთავად მიიჩნევს. შეინს ჰყავს ორი ღრმად მხარდამჭერი მშობელი, უამრავი ბრენდის შეთავაზება და ახლო მეგობრები მის ჰოკეის გუნდში. გარდა ამისა, ის ცხოვრობს და მუშაობს თავის სამშობლოში, სადაც უსაფრთხოა ღიად გეი იყო. ეს ყველაფერი მილიონობით კილომეტრითაა დაშორებული ილიასთვის, რომელიც სასტიკ მამასთან და ძმასთან ერთად გაიზარდა, დედის თვითმკვლელობას შეესწრო და ისეთი ქვეყნიდანაა, სადაც „ჰომოსექსუალობის პროპაგანდა“ უკანონოა. როდესაც ის დაჯილდოების საღამოზე გაეცალა, ეს შეინთან არაფერ შუაში იყო. ის უბრალოდ გაბრაზებული იყო იმ ფიქრზე, რომ რუსეთში დაბრუნდებოდა, სადაც მამა გაკიცხავდა წლის ახალბედის ჯილდოს არმოგებისთვის. მაგრამ რადგან შეინი ვერ ხვდება თავის კანადურ პრივილეგიას, ის ამას სრულად ვერ აცნობიერებს. როდესაც ილია ცდილობს თავისი ცუდი განწყობა ახსნას და ამბობს: „სამ დღეში სახლში მივდივარ“, შეინი უბრალოდ პასუხობს: „კარგი, ალბათ სასიამოვნოა“. შეინი ისმენს, რომ ილია თემას ცვლის, ხოლო ილია ისმენს, რომ შეინი მის ცხოვრებას ვერ ხვდება, რაც მას აიძულებს, მიმართოს თავის გადარჩენის მექანიზმს და კიდევ უფრო ღრმად ჩაიხშოს ყველა თავისი უბედური ემოცია. ეს არის რეალური ცხოვრებისეული კომუნიკაციის პრობლემების მშვენიერი ქვეტექსტური კვლევა, რომელიც რეალურად აშორებს ადამიანებს ერთმანეთს, ვიდრე ის სიუჟეტური ხრიკები, რომლებსაც რომანტიკული კომედიები ხშირად მიმართავენ. და ეს ორმხრივია. თავის მხრივ, ილია ვერ ხვდება, რამდენად პრივილეგიაა მისი თვითმიღება. ვინაიდან სექსი, სექსუალურობა და არაფორმალური ურთიერთობები მისთვის ადვილი მოსაპოვებელია, ის მკვეთრად აფასებს, თუ რამდენად იბრძვის შეინი შინაგანად კითხვებით იმის შესახებ, თუ ვინ არის ის, რა სურს და რას ნიშნავს ეს მისი მომავლისთვის. როდესაც ილია შემთხვევით ახსენებს თავის „მეგობარ-პარტნიორს“ სვეტლანას, სექსუალური შეხვედრის შემდეგ, ის ცდილობს, იყოს ღია თავისი ცხოვრების შესახებ და შეინიც იგივესკენ უბიძგოს. მაგრამ რადგან ის შეინისთვის ყველაზე ნაკლებად კომფორტულ თემაში ერთვება, შეინი ამას აღიქვამს, როგორც ილიას მის მოშორებას და თავისი შეყვარებულის შესახებ ტრაბახს.