ჰილარი დაფის დაბრუნება: მილენიალების ნოსტალგია და „იღბალი... თუ რამე“

მილენიალები იმარჯვებენ. არ გსმენიათ? მაილი საირუსი „ჰანა მონტანას“ 20 წლის იუბილეს აღსანიშნავ სპეციალურ ეპიზოდს უძღვება; ჯონას ძმების ტურია; „ფრიკირ პარასკევი“ ნახეთ? ყოველი მილენიალური საკვანძო ელემენტი (ზოგ შემთხვევაში იძულებით) კვლავ უბრუნდება კულტურას და ამ დაბრუნებების, სპინოფებისა და რებუტების ფონზე ჩნდება ჰილარი დაფი, Disney-ს საყვარელი ვარსკვლავი სერიალიდან „ლიზი მაკგუაირი“, რომელიც მილენიალების თაობისთვის სკოლისშემდგომი დასვენების განუყოფელი ნაწილი იყო. დაფს ახალი ალბომი 2015 წლის „Breathe In. Breathe Out.“-ის შემდეგ არ გამოუშვია, თუმცა 38 წლის პოპ-ვარსკვლავი წლების განმავლობაში დაკავებული იყო: ის დაქორწინდა სიმღერების ავტორსა და პროდიუსერ მეთიუ კომაზე, ითამაშა სერიალში „როგორ გავიცანი თქვენი მამა“ (კიდევ ერთი სპინოფი, ამჯერად „როგორ გავიცანი თქვენი დედის“), ოთხი შვილის დედაც კი გახდა. (მშვენივრად არასერიოზული, თეთრკანიანი ქალების დრამის ფარგლებში, დაფი ირიბად იყო ჩართული Disney-ს თანავარსკვლავ ეშლი ტისდეილის წლევანდელ ვირუსულ ესეში „ტოქსიკური დედების ჯგუფი“). ცხადია, დაფი საკმაოდ გაიზარდა ბოლო ათწლეულში. „იღბალი... თუ რამე“ კი მისი გარდაუვალი დაბრუნების ალბომია, რომელიც მოწმობს პოპ-ვარსკვლავის ახალშეძენილ სიმწიფეს... ან რაღაც ამდაგვარს. ალბომი, რომლის ძირითადი თანაპროდიუსერები დაფი და კომა არიან (რომლებიც ადრე მუშაობდნენ კარლი რეი ჯეპსენის „Kiss“-ზე), ნათელ, ხალისიან პოპ ჟანრშია გადაწყვეტილი, რაც მყისიერად გვახსენებს დაფის 2003 წლის სადებიუტო ალბომ „Metamorphosis“-ს. ალბომის ყველაზე უსირცხვილოდ ტკბილი მომენტები ასევე მისი გამორჩეული ნაწილებია: „Weather for Tennis“-ში დაფი რთულ ურთიერთობებსა და კამათებზე მღერის, თუმცა მისი მხიარული პოპი იდეალურად მოერგებოდა უეს ანდერსონის სტილის 2012 წლის მილენიალური ჰიპსტერული მუსიკალურ ვიდეოს, რომელიც სავსე იქნებოდა ფერადი ტანსაცმლითა და სასაცილო ქორეოგრაფიით ჩოგბურთის კორტზე. „Future Tripping“ თითქმის „თავაშვებული“ ჰიმნია, თუმცა იმდენად მსუბუქია, რომ მის რიტმზე ქუჩაში ცეკვით ჩავიდოდი, ისევე თავისუფლად, როგორც რომანტიკული კომედიის გმირი. (გარდა ამისა, ფრაზა „Bon Ivar“ იმდენად უაზრო, მაგრამ მომხიბვლელია, რომ მყისიერ სიამოვნებას იწვევს. ვინ წარმოთქვამს Bon Iver-ს ასე შეცდომით?) მიუხედავად ამისა, მიუხედავად იმისა, რომ „იღბალი... თუ რამეს“ მრავალი ტრეკი კარგია, ერთგვარ საბაზისო დონეზე – კომას პროდუქციას ჯეკ ანტონოფისეული მაქსიმალისტური სრულყოფილება აქვს და ხმოვანი ფონი მთლიანად მდიდარი და მდიდრულია – ხშირად გეუფლებათ შემაწუხებელი ეჭვი, რომ ისინი დაფის გარეშეც კი უკეთესად იმუშავებდნენ. დაფის ვოკალი ყოველთვის მისი აქილევსის ქუსლი იყო – ერთგული ფანებიც კი აღიარებენ, რომ დაფის სიმღერები შესანიშნავია ზუსტად იმიტომ, რომ მათზე კარაოკეს სიმღერა ძალიან ადვილია – მაგრამ ეს სავარაუდო ნაკლი დაფის სასარგებლოდ მუშაობდა, როცა ის ახალგაზრდა იყო. ეს იყო, ბოლოს და ბოლოს, წმინდა, გაზაფხულივით ნათელი ხმა, რომელსაც თინეიჯერ მსმენელებს შეეძლოთ საკუთარ ხმად აღექვათ, ხმა, რომელზეც მათ შეეძლოთ თავიანთი ახალგაზრდული გამოწვევები, გულის ტკივილები და ოცნებები დაესახათ. მაგრამ ესენი უკვე აღარ არიან თინეიჯერები და „იღბალი... თუ რამე“ ყველაზე მეტად იქ ცდება, სადაც დაბრუნების ალბომისთვის სავალდებულო „მომწიფებული“ ტრეკებს ცდილობს. ტრეკზე „The Optimist“, რომელიც აღწერს დაფის დაძაბულ ურთიერთობას მამასთან, აკუსტიკური გიტარებისა და „ლაპ სტილის“ გულისამაჩუყებელი ხმების ტყისებური, მდუმარე ატმოსფერო მყისიერად გვანიშნებს, რომ „სერიოზულ ტერიტორიაზე“ შევდივართ. საქმე ისაა, რომ დაფის ხმა, თუნდაც დადაბლებული, მაინც ხალისიანია თავის არსში. და მიუხედავად იმისა, რომ ეს თავისუფლად იმუშავებდა – ის ოპტიმისტია, ბოლოს და ბოლოს – როდესაც „მაიკ-დროპ“ მომენტი მოდის ფრაზით „მაგრამ ძნელია ოპტიმისტად არსებობა“, ხვდებით, რომ დაფის ხმას აკლია ის დაღლილი, გამოცდილი სიმკვეთრე, რაც საჭიროა იმისათვის, რომ დაიჯეროთ ღალატის ისტორია, რომელსაც ის აქ ყიდის. იგივე პრობლემაა „Tell Me That Won’t Happen“-ზეც, სადაც თითქმის უნდა შეჩერდე ასეთი ხალისიანი, ახალგაზრდული ხმის მოსმენისას, რომელიც აცხადებს: „მეშინია, რომ ყველაფერი ვიგრძენი, რასაც ოდესმე ვიგრძნობ“. საქმე ის არ არის, რომ მზიან პოპს ან თუნდაც ტკბილ ხმას არ შეუძლია კონფლიქტური, გულწრფელი ემოციის გადმოცემა – ნატალი იმბრულიას შეეძლო ამის გაკეთება – არამედ ის, რომ ყველაზე ძლიერი პოპ-არტისტები ახერხებენ თავიანთ ხმებში უცნაურობისა და ემოციის ჯიბეების აღმოჩენას; დაფი ამას ვერასოდეს ახერხებს. სიმღერების წერის ხარისხიც არაერთგვაროვანია. უამრავი სერტიფიცირებული მილენიალური მომენტია, დაწყებული მტკივნეულად ბანალურიდან („But life is lifing / And pressure is pressuring me“ პირდაპირ 2013 წლის BuzzFeed-ის GIF-ებით დატვირთული სტატიიდან გეგონებათ) და დამთავრებული სასაცილოდ უცნაურით („I know how you hate the vegan shit and the tarot cards / Tell me some words that are dirty in French“). და ალბომის ხშირი წარსულთან კავშირები არასოდეს იგრძნობა ნამდვილად რეალური ან განცდილი: დაფი მღერის ფულის უქონლობაზე, როცა ახალგაზრდა და თავისუფალი იყო (ჰილარი დაფი? გაკოტრებული? არ მგონია!), ტამპონების (?) და ღამის ზარების არსებობაზე, და მინეტის გაკეთებაზე ბარში. ისინი გენერალურია და არ იგრძნობა დაფისთვის სპეციფიკური; ისინი უმეტესად ისე ჟღერენ, როგორც Chainsmokers-ის მუსიკალური ვიდეოდან აღებული „თავისუფალი“ ვინიეტები, რომელიც უკვე თავისთავად წარსული დროის მეორადი მოგონებაა. „იღბალი... თუ რამეზე“ სხვა გამორჩეული მომენტებიც არის – „Mature“ ჟღერს როგორც Paramore „Teenage Dream“-ის ვარიაციით, ხოლო „You, From The Honeymoon“ არის ისეთი ტიპის რბილი, რომანტიკულ-მელანქოლიური სიმღერა, რომელიც სრულყოფილად იყენებს დაფის მსუბუქ ხმას. თუმცა, მიუხედავად ამისა, ალბომი მთლიანობაში ტოვებს შერეულ შთაბეჭდილებას.