ჯონ პატონ ფორდის ახალი ფილმი, "როგორ მოვკლათ" (How To Make a Killing), ისე გამოიყურება, თითქოს თავიდანვე იმ გავრცელებული წუწუნის საპასუხოდ შეიქმნა, რომ "ძველებურ ფილმებს აღარ იღებენ". ამ შემთხვევაში, "ძველებურში" იგულისხმება კომედიური კრიმინალური ჟანრის ფილმები, უფრო კონკრეტულად კი – ძველი Ealing Studios-ის კომედიები. ძნელია ფილმს იმის გამო საყვედური უთხრა, რომ მან ვერ გაამართლა თავისი შთაგონების წყაროს, 1949 წლის რობერტ ჰემერის რეჟისორობით გადაღებული და ალეკ გინესის მონაწილეობით შექმნილი კლასიკის, "კეთილი გულები და გვირგვინები" (Kind Hearts and Coronets), მოლოდინები. სრულყოფილება ხომ ძნელი დასაძლევია. იმედგამაცრუებელი ჯონ პატონ ფორდის (მისი წინა შესანიშნავი თრილერის "კრიმინალი ემილი" (Emily the Criminal) შემდეგ) ის არის, რომ ფილმმა ვერ შეძლო იმ ტონისა და იუმორის გადმოცემა, რამაც ბრიტანული კინოს ეს ნიმუშები ასე პოპულარული გახადა. გლენ პაუელი, როგორც ყოველთვის მომხიბვლელი, "როგორ მოვკლათ"-ში განასახიერებს ქალის ვაჟს, რომელიც მისმა უზომოდ მდიდარმა ოჯახმა უარყო. უკვე გაზრდილი და საკუთარი ძალებით სამყაროში ადგილის დამკვიდრებას ცდილობს, მაგრამ მემკვიდრეობის გრძელ სიაში მაინც რჩება, ბეკეტ რედფელოუ (Becket Redfellow) საბოლოო გეგმის შედგენას იწყებს. ის აპირებს მოკლას ოჯახის ყველა წევრი, ვინც მასზე წინ დგას რიგში, სანამ, ბოლოს და ბოლოს, რედფელოუს ქონების ერთადერთი მემკვიდრე არ გახდება. ყველა, ვისაც ნანახი აქვს "კეთილი გულები და გვირგვინები", ამოიცნობს სიუჟეტის წყობას, თუმცა ადაპტაცია დეტალებში ნაკლებად ზუსტია. "როგორ მოვკლათ" გვთავაზობს შესაძლებლობას, ვუყუროთ, როგორ ძალადობრივად ადის პაუელი მაღლა გაღორებული, სიმდიდრეზე შეპყრობილი საზოგადოების კიბეზე, გზადაგზა თავისი საფირმო ღიმილით. სამწუხაროდ, სხვა ბევრს არაფერს გვთავაზობს. მაშინ, როცა Ealing-ის კომედიები, რომლებმაც ჯონ პატონ ფორდი შთააგონა, ხშირად აღფრთოვანებულ, გემრიელად საზიზღარ ფარსებად აღიქმებოდა, "როგორ მოვკლათ" მოწყენილად მოძრაობს ერთი სიუჟეტური წერტილიდან მეორეზე, აგდებს იუმორის მომენტებს, რომლებიც იშვიათად იწვევს ღიმილზე მეტს. შესაძლოა, პაუელი უბრალოდ არ არის მიჩვეული კომედიური მსახიობობის ამ სტილს, ფაქტი, რომელიც აშკარა ხდება, როდესაც ის მარგარეტ ქვოლის გვერდით დგას. ქვოლი ფილმში ხშირად ჩნდება და ქრება, განასახიერებს მდიდარ ბავშვობის მეგობარს, ჯულიას, რომელზეც ბეკეტს დიდი ხანია უზომოდ უყვარს. მისმა გამოცდილებამ ძმები კოენების ერთ-ერთ ნახევართან ფილმებზე "Drive-Away Dolls" და "Honey Don’t!" იდეალური საფუძველი მისცა მასალის ფარსული ტონის გადმოსაცემად, და "როგორ მოვკლათ"-ში მისი ყოველი გამოჩენა მისასალმებელია. პრობლემა ისაა, რომ ქვოლის გარდა არავინ თამაშობს თავის სცენებს ისე, როგორც საჭიროა, მისი პარტნიორები ან სერიოზულად თამაშობენ, როგორც ბნელ კრიმინალურ ფილმში, ან ზედმეტად სულელურად. თეატრალურობა დიდწილად არ არსებობს. ეს ყველაფერი განსაკუთრებით იმედგამაცრუებელია ფილმის მრავალრიცხოვანი მეორეხარისხოვანი მსახიობების შემადგენლობის გათვალისწინებით. ჯესიკა ჰენვიკი ("შუშის ხახვი") განასახიერებს რუთს, ბეკეტის მშვიდ და საყვარელ სასიყვარულო ინტერესს, მაგრამ მისი პერსონაჟი თითქმის ზედმეტად რეალისტურია და გულწრფელი, რომ ფილმის გარემოებებში დამაჯერებელი იყოს. ზაკ ვუდსი, ტოფერ გრეისი, ბილ კემპი და ედ ჰარისი ჩნდებიან რედფელოუს ოჯახის წევრების როლებში, ყველა მათგანი ცდილობს მაქსიმუმი გააკეთოს, მაგრამ სცენარის დიალოგებში მცირე რამ არის, რაც მართლაც დამაჯერებელ მოტივაციას შექმნის. ენაში არ არის მუსიკა, მით უმეტეს იუმორი ან შესანიშნავი სიტყვათა თამაში. და ეს მხოლოდ სცენარის ბრალი არ არის. "კრიმინალი ემილი" მსუბუქი იყო, რეჟისურა მარტივი, ელეგანტური სიმკაცრით, რაც სახალისო და დამაკმაყოფილებელ კრიმინალურ ფილმს შეეფერება. "როგორ მოვკლათ" ინარჩუნებს გარკვეულ სიმკაცრეს, მაგრამ უფრო მოხიბლულია ბეკეტის არისტოკრატიული სამიზნეების გარშემო არსებული მდიდრული ადგილებით. ფილმი შესანიშნავად გამოიყურება, მაგრამ სტილი არასოდეს ერთიანდება, ხშირად ზედმეტად მკაცრია, როდესაც მას სირბილე სჭირდება, და ზედმეტად დახვეწილი, როდესაც სცენები ბრწყინვალებას ითხოვს. ერთგვარად, კინემატოგრაფიული თვალსაზრისით, ყველაფერი უბრალოდ ზედმეტად რეალისტურად და ბუნებრივად გამოიყურება, რათა სიუჟეტის თეატრალურობა გამოიკვეთოს. გასაკვირი არ არის, რომ მარგარეტ ქვოლი ასეთი აუცილებელი ყოფნაა ფილმში. პაუელს რომ დავუტოვოთ ყველაფერი, ტონი არასოდეს ერთიანდება იმდენად სახალისოდ, რომ სიცილისთვის ღირდეს მისი რეკომენდაცია, არც საკმარისად მწვავე სატირაა სიმდიდრეზე, რომ გაბედულად ჟღერდეს. ეს ყველაფერი ზედმეტად სტანდარტულია, და ეს მანამ, სანამ ფილმის უდიდეს ნაკლზე გადავიდოდეთ. "როგორ მოვკლათ" დასასრულიდან იწყება: ბეკეტი უკვე ციხეშია, სიკვდილმისჯილთა კამერაში. დაგეგმილ სიკვდილით დასჯამდე რამდენიმე საათით ადრე, ის მღვდელს იხმობს, მზად არის თავისი ამბის დეტალები, საკუთარი გადმოსახედიდან, მოუთხროს. ფილმის დანარჩენ ნაწილში ბეკეტი თხრობას აგრძელებს, და ეს თხრობა მუდმივია. ის შეუჩერებელია და ხშირად პირდაპირ გამაღიზიანებელი. ახსნა-განმარტებითი თვალსაზრისით ზედმეტი, თხრობა შესაძლოა მიტევებულიყო, თუკი ის ფილმს ნამდვილ კომედიურ მუხტს შესძენდა, მაგრამ აქაც, იუმორის ნაკლებობაა. ამის ნაცვლად, ხმოვანი თხრობის სიხშირე ხშირად აჩერებს სცენებს, სწორედ მაშინ, როდესაც რაიმე სახალისო იმპულსი შეიძლება იქმნებოდეს. ადვილი იქნებოდა თხრობის უგულებელყოფა, როგორც უკანასკნელი აზრის, დამატებული იმისთვის, რომ ფართო აუდიტორიას სიუჟეტისთვის თვალყური ედევნებინა, მაგრამ სიუჟეტი არც ისე რთულია. პირიქით, ეს არჩევანი უბრალოდ ხარკია ფილმისთვის "კეთილი გულები და გვირგვინები", რომელიც მსგავს ჩარჩო მოწყობილობას და მსგავს თხრობას იყენებს, მაგრამ გაცილებით უკეთესი და სახალისო ეფექტით. მართალია, რომ ძველებურ ფილმებს აღარ იღებენ, და ამას ბევრი კარგი მიზეზი აქვს, მათ შორის, როგორც ჩანს, ისიც, რომ ვინც ცდილობს, უბრალოდ არ იცის, როგორ გააკეთოს ეს სწორად.