თუ ტრადიციულ სურვაივალ ჰორორს რაიმე განმსაზღვრელი მახასიათებელი აქვს, ეს არის შეზღუდვები. ფიქსირებული კამერის კუთხეები, მოუხერხებელი კონტროლის სქემები და არასტაბილური დამიზნების მქონე პროტაგონისტი მხოლოდ რამდენიმეა იმ შეზღუდვებიდან, რაც ხშირად ეკისრება მოთამაშეს. ამას ემატება კლაუსტროფობია, როდესაც ლაბირინთულ არქიტექტურაში (მაგალითად, პოლიციის განყოფილებად გადაკეთებული ხელოვნების მუზეუმი) გიწევს გავლა, სადაც მკვეთრმა მოხვევამ შესაძლოა პირდაპირ უხილავი თავდამსხმელის გაწვდილ ხელებში მოგახვედროს. როდესაც ჟანრის ტრადიციულ ვერსიებზე ვსაუბრობთ, შეზღუდული რესურსები თავისთავად ცხადია, რაც ყოველ დახარჯულ ტყვიას გაფიქრებინებთ; ტყვია-წამალი, სამკურნალო ნივთები და ზოგჯერ შენახვის წერტილებიც კი სასრულია. მრავალი სურვაივალ ჰორორის თამაშის მსგავსად, რომლებიც უფრო მკაცრ კლასიკას მოჰყვა, „I Hate This Place“ გაცილებით ნაკლებად ძუნწია სათადარიგო ვაზნების მხრივ. მთავარი განსხვავება ისაა, რომ თავშეკავებული დასაწყისის შემდეგ, სადაც დამატებითი ნივთები პრობლემას წარმოადგენს, თამაში უფრო მეტად ექცევა „Don't Starve“-ის გავლენის ქვეშ, ვიდრე „Spencer Mansion“-ის, და მოთამაშეს ავალებს დეიდის ბეღლის გვერდით რესურსების მართვის უცნაურად კომპლექსური ოპერაციის აშენებას. ეს უცნაური შეხამება გთავაზობთ როგორც გადარჩენის თამაშების, ისე „Resident Evil“-ის სტილის ჰორორის გარკვეულ სიამოვნებას, თუმცა არც ერთის თანმიმდევრულობის გარეშე, რის შედეგადაც მიიღება სრულიად მისაღები ნაზავი, რომელსაც აკლია მისი პარანორმალური გარემოს გამორჩეული თვისებები. იგივე სახელწოდების კომიქსზე დაფუძნებული, თამაში „I Hate This Place“ მოგვითხრობს ელენას ისტორიას, ახალგაზრდა ქალის, რომელიც მოგზაურობს თავის განწირულ ბავშვობის სახლში, რათერფორდის რანჩოზე. რა პრობლემა აქვს ამ ერთი შეხედვით მომხიბვლელ ფერმას? ის, რა თქმა უნდა, საშინლად მოჩვენებებითაა სავსე. როდესაც ელენა ბავშვი იყო, მისი დედა გაიტაცა ჩრდილოვანმა ფიგურამ. ის ვარაუდობს, რომ ეს რეგიონის მფარველი ღმერთის (ან შესაძლოა დემონის), რქიანი კაცის ნამოქმედარი იყო. ამ გაურკვეველი საიდუმლოს მიღება რომ ვერ შეძლო, ელენა ხვდება თავის მეგობარ ლუს, რომელიც რიტუალს ატარებს რქიანი კაცის ხელმძღვანელობის სათხოვნელად; ეს პროცესი კარგად არ მიდის. ლუ უკვალოდ ქრება და ახლა ელენას ორი მიზანი აქვს: მეგობრის პოვნა და იმის გარკვევა, თუ რა მოუვიდა დედამისს. ამ წყვილი მიზნით, ელენა ძირითადად მარტო რჩება და მალე მას ოჯახის მამულის ირგვლივ თითქმის მთელ ტერიტორიაზე ექნება წვდომა. მოთამაშისთვის არ არსებობს აშკარა „მთავარი ქვესტი“, რომელიც ზუსტად გიჩვენებთ, სად უნდა წახვიდეთ მინიშნებების კვალით; ამის ნაცვლად, თქვენ მოგიწევთ მოძებნოთ და დაეხმაროთ სხვა უცნაურ პიროვნებებს, რომლებიც საკმარისად ექსცენტრიულები არიან, რომ იცხოვრონ ამ დაწყევლილ ტყეში, მათ შორის შეიარაღებულ მღვდელსა და კულტს, რომელიც რქიან კაცს ეთაყვანება. ეს ღია სტრუქტურა გამათავისუფლებელია, ის გიქმნით გარღვევების შესაძლებლობას, როდესაც ცდილობთ საიდუმლოს ამოხსნას. ზოგჯერ, ადგილობრივის დახმარების სანაცვლოდ, მხოლოდ ბუნდოვან ჭორებს მიიღებთ, მაგრამ ეს ბევრად უფრო დამაჯილდოებელია, როდესაც საბოლოოდ ნამდვილ მინიშნებას წააწყდებით. თქვენი მიზნის მიღმა, ამ ტყეებში ხეტიალი ხშირად სავსეა მოვლენებით, თამაშის ყველაზე დიდ უპირატესობის წყალობით: ბგერის მიზანმიმართული გამოყენება. ფოთლების შრიალი და შორეული ღრიალი ქმნის ტყის ხმოვან ლანდშაფტს, რომელიც უფრო ანტაგონისტურია, ვიდრე ნებისმიერი მუტანტი კულტისტი, რომელთანაც ბრძოლა გიწევთ. ღამე განსაკუთრებით შემაშფოთებელია, მთვარის შუქზე მოგზაურობას კი თითქმის ყოველთვის თან ახლავს მოულოდნელი, აუხსნელი მოვლენები; საყვირის ხმას გაიგებთ რამდენიმე წამით ადრე, სანამ კუნთოვანი მანქანა ბუჩქებიდან გამოვა და ჰაერში გაუჩინარდება. შესანიშნავი ფონის „ფოლის“ ეფექტების გარდა, ხმას დიდი როლი აქვს ამ რეგიონის ნაკლებად მეგობრულ ბინადრებთან შეპარვისას. ამ მონსტრებს ხშირად აკლიათ მხედველობა, რაც იმას ნიშნავს, რომ სტელსი ნაკლებად არის ხედვის კონუსების მართვა და უფრო მეტად ხმამაღალი, მსხვრევადი შუშის ნატეხების თავიდან აცილება. ამის თქმა უფრო ადვილია, ვიდრე გაკეთება; აქ ბევრი შუშაა. თქვენ იპარებით უზარმაზარი არსებების გარშემო და თუ ფრთხილად არ იქნებით და ხმაურიან საოფისე სკამს დაეჯახებით, ჯილდოდ ხერხემლის გამანადგურებელ „დათვურ ჩახუტებას“ მიიღებთ. თქვენ მიერ გამოცემული ხმის რაოდენობა ვიზუალიზებულია კომიქსების სტილის ონომატოპეაში, რომელიც უფრო დიდია სირბილის დროს და უფრო მშვიდი – ჩაცუცქვისას. ის ბევრად უკეთ მუშაობს, ვიდრე სხვა მრავალი თამაშისთვის დამახასიათებელი ხელოვნურად ჩაკვეხებული სტელსის სექციები, რაც ჰორორ ფილმის დაძაბულობას მატებს, რადგან ცდილობთ არ გახდეთ განწირული „სლეშერ“ ფილმის დამატებითი პერსონაჟი, რომელიც შემთხვევით ხმაურიან ავეჯს დაეჯახა. როდესაც ამ ბუნკერებში იპარებით, უამრავ ნივთს წააწყდებით, რომელთა დამატებაც თქვენს ინვენტარში RPG-ს სტილის მენიუს საშუალებით შეგიძლიათ. თქვენ არ აგროვებთ მხოლოდ ტყვიებს ან სამკურნალო მცენარეებს, არამედ მრავალფეროვან მასალას, რომელიც გამოიყენება შენობების ასაგებად, რაც კიდევ უფრო მეტ რესურსს გამოიმუშავებს. სწორედ აქ იწყებს თამაშის ორი ნახევარი – მისი ჰორორის ელემენტები და გადარჩენის გეიმპლეი – ერთმანეთთან შეჯახებას. მისიებსა და მიწისქვეშა ჩაყვინთვებს შორის, რათერფორდის რანჩოზე დაბრუნდებით რესურსების მოსაგროვებლად და ავტომატური ფერმების, დისტილატორების, მეტალურგიული სახელოსნოების და სხვა, წარმოუდგენლად რთული სისტემის ასაშენებლად. თქვენ მოტივირებული ხართ ამით დაკავდეთ, რადგან, მიუხედავად იმისა, რომ ტყვია-წამლის დეფიციტს სტელსის პრიორიტეტულობით შეგიძლიათ თავი აარიდოთ, საჭმლის ჭამას ვერ აარიდებთ თავს. თქვენი „სიმაძღრის“ მაჩვენებელი დაიცლება და თუ ეს ზოლი დაცარიელდება, საბოლოოდ...