1980-იანი წლების შუა პერიოდისთვის ვესტერნები უკვე ამოწურული იყო. ოდესღაც ჰოლივუდის ყველაზე დომინანტური თხრობის ძრავა, ძველი დასავლეთი დიდწილად განზე იყო გადადებული ურბანული პოლიციური თრილერებისა და არნოლდ შვარცენეგერის კუნთოვანი, სანახაობრივი სამოქმედო ფილმების აღმასვლის ფონზე. მაყურებელს უფრო აინტერესებდა თანამედროვე კრიმინალური ისტორიები, ვიდრე სასაზღვრო სამართალი. მიუხედავად იმისა, რომ კლინტ ისტვუდის „მიუტევებელმა“ ჟანრს პრესტიჟი საბოლოოდ 90-იანი წლების დასაწყისში აღუდგინა, სწორედ 1988 წლის „Young Guns“-მა („იანგ განზი“) დააბრუნა ვესტერნები პოპკულტურის მეინსტრიმში – მან მტვრიანი მითოლოგია ახალგაზრდული თავდაჯერებულობით ახალი თაობისთვის გადააფუთა. „იანგ განზის“ 1988 წელს სიახლის შეგრძნებას ჭკვიანური ქასთინგი ქმნიდა. ფილმმა პირდაპირ მიმართა იმ ვარსკვლავურ ძალას, რომელიც „ბრეტ პეკის“ გარშემო ტრიალებდა და იმ დროს ახალგაზრდულ კინოში დომინირებდა. ემილიო ესტევეზი ბილი კიდის როლში ლიდერობდა, მას შეუერთდნენ კიფერ საზერლენდი, ლუ დაიმონდ ფილიპსი, ჩარლი შინი და დერმოტ მალრუნი. კრიტიკოსები არცთუ ისე კეთილგანწყობილნი იყვნენ: „Young Guns“-ს Rotten Tomatoes-ზე 43%-იანი რეიტინგი აქვს, ბევრი მიმოხილვა მას შინაარსზე მეტად სტილს მიაწერდა. თუმცა მიზნობრივმა აუდიტორიამ – MTV-ზე აღზრდილმა კინომაყურებლებმა – ის სიხარულით მიიღეს. მისი მუსიკალური ვიდეოს ენერგიამ, ფოტოგენურმა ანსამბლმა და მეამბოხე ტონმა ხელი შეუწყო, რომ ფილმი საკაბელო და VHS საკულტო კლასიკად ქცეულიყო, საბოლოოდ მან წარმოშვა „Young Guns II“, ხოლო ათწლეულების შემდეგ, გააძლიერა მზარდი ინტერესი მესამე ნაწილის მიმართ, რომელშიც ესტევეზი რეჟისორის სკამში უნდა დამჯდარიყო. ნიუ-მექსიკოში, ლინკოლნის ოლქის ომის დროს განვითარებული მოვლენებით, „Young Guns“ მიჰყვება ახალგაზრდა „რეგულატორთა“ ჯგუფს, რომელთაც დაევალათ ინგლისელი რანჩოს მფლობელის ჯონ ტანსტალის (ტერენს სტამპი) ბიზნეს ინტერესების დაცვა. მას შემდეგ, რაც ტანსტალს კორუმპირებული ხელისუფლების მიერ მხარდაჭერილი მეტოქე დაჯგუფება მოკლავს, ბილი კიდა (ესტევეზი) და რეგულატორები შურისძიების მისიას იწყებენ, რომელიც სწრაფად გადაიზრდება ღია ომში. რაც სანქცირებული სამართლიანობით იწყება, კანონგარეშე ცნობადობაში გადადის, რადგან თავად მამაკაცები ხდებიან დევნილები, რაც ბუნდოვანს ხდის ზღვარს კანონის დამცველებსა და კრიმინალებს შორის. თხრობა ბილის ფსიქოლოგიურ ევოლუციას ისევე გვიჩვენებს, როგორც ჯგუფის ფიზიკურ მოგზაურობას. ესტევეზი მას ულვაშებაღრეცილ კანონგარეშე კაცად კი არა, არამედ არაპროგნოზირებად, დაჭრილ ბიჭად ასახავს, რომელიც ძალადობითა და ერთგულებით არის შეპყრობილი. რეგულატორების განადგურების ან დამალვაში გადასვლის კვალდაკვალ, ფილმი შურისძიების ვესტერნიდან ტრაგიკულ მითშემოქმედებაზე გადადის – ის აჩვენებს, თუ როგორ იბადება ლეგენდები სისხლისღვრის, მედიის გადაჭარბებული შეფასებებისა და ახალგაზრდობის სასოწარკვეთილების ფონზე, რომლებიც ძალადობრივ ბედისწერაში არიან მოქცეულნი. ის, რაც „Young Guns“-ს თავისი დროისთვის მართლაც რევოლუციურს ხდიდა, სიუჟეტი კი არა, დამოკიდებულება იყო. რეჟისორმა კრისტოფერ კეინმა („დირექტორი“, „შემდეგი კარატეს ბავშვი“) დასავლეთი გადაიღო ისე, როგორც MTV-ის მუსიკალური ვიდეო, აქცენტი გაკეთდა ნელ მოძრაობაში გადაღებულ სროლებზე, სტილიზებულ განათებასა და კინეტიკურ მონტაჟზე, რაც თანამედროვე სამოქმედო კინოს ემთხვეოდა. რეგულატორები არ იყვნენ გამოცდილი ვეტერანები; ისინი იყვნენ უგუნური, ხუმარა, ემოციურად დაუცველი ახალგაზრდები. კოცონთან არსებული სცენები საერთო საცხოვრებლის ოთახში მეგობრობის შეხვედრებს ჰგავდა, ხუმრობებით, აღიარებებითა და ტესტოსტერონით სავსე მამაცობით. ფილმმა ვესტერნის ბანდა გადააქცია ომის ფილმში ძმების რაზმად – ან თუნდაც მოგზაურ როკ-ბენდად, რომელიც ქალაქიდან ქალაქში გადაადგილდება. რამდენიმე სცენა ხაზს უსვამს ამ ტონალურ ცვლილებას. ერთ-ერთი გამორჩეული მომენტია, როდესაც ჯგუფი პეიოტის ზემოქმედების ქვეშ, უდაბნოს ცის ქვეშ იცინის, ხოლო ბილი მანიაკალური აღფრთოვანებით ისვრის იარაღს. ეს არის სიურრეალისტური, საშიში და უცნაურად მხიარული – ის ასახავს დაუცველობის უგუნურ შეგრძნებას. კიდევ ერთი საკვანძო სცენა არის რეგულატორების პირველი საპასუხო დარტყმის დროს, რომელიც ნაკლებად საზეიმო სამართლიანობას და უფრო მეტად კინეტიკურ ჩასაფრებას ჰგავს, ხუმრობებითა და თავდაჯერებულობით. ეს მომენტები უარყოფდა კლასიკური ვესტერნის გმირების სტოიკურ სერიოზულობას და უპირატესობას ანიჭებდა იმპულსურ, ემოციურ ანტიგმირებს. ფილმის მემკვიდრეობის ცენტრალური ნაწილია ბილი კიდის, როგორც პოპ-ხატის, რებრენდინგი. ისტორიულად იგი ან ბოროტმოქმედად, ან ტრაგიკულ დანამატად იყო გამოსახული, აქ კი ბილი ხდება ქარიზმატული მეამბოხე – ნაწილობრივ კანონგარეშე, ნაწილობრივ პანკ-როკ ჯგუფის ფრონტმენი. ესტევეზი მას გარეულთვალებიანი ინტენსივობით თამაშობს, ერთ წუთს სიცილს გვთავაზობს, მეორე წუთს კი ცივსისხლიან ძალადობას. მისი ბილი თეატრალურია, არაპროგნოზირებადი და მიმზიდველი, რაც ადვილად გასაგებს ხდის, თუ რატომ მიიზიდნენ მისკენ ახალგაზრდა მაყურებლები. ის არ იყო ჯონ უეინის მორალური კოვბოი; ის იყო 80-იანი წლების ანტიგმირი მტვრიან ქურთუკში. „Young Guns“-მა ჟანრის მორალური ჩარჩოც გააახალა. ხელისუფლება კორუმპირებულია, ბიზნეს ინტერესები მანიპულირებენ სამართლიანობით, ხოლო რეგულატორებს შორის ერთგულება კანონებს აღემატება. ეს ანტი-ისტებლიშმენტური განწყობა გვიანდელი 80-იანი წლების ახალგაზრდული კულტურის პოლიტიკურ ცინიზმს ასახავდა. ამ თვალსაზრისით, „Young Guns“ უბრალოდ არ აღადგენდა ვესტერნის ესთეტიკას – ის საზღვრისპირა მითოლოგიას თარგმნიდა უნდობლობის, აჯანყებისა და იდენტობის ძიების თანამედროვე ლინზებით. მისი გავლენა სცდებოდა მის გაგრძელებას. ფილმმა დაამტკიცა, რომ სტუდიებს შეეძლოთ ვესტერნების მარკეტინგი ახალგაზრდა დემოგრაფიისთვის, თუკი მათ სწორი ვარსკვლავებით, მუსიკითა და ტემპით შეფუთავდნენ. მისი გავლენა ჩანს მოგვიანო ახალგაზრდულ ვესტერნულ ჰიბრიდებში, როგორიცაა სატელევიზიო სერიალი „ახალგაზრდა მხედრები“ ჯოშ ბროლინთან ერთად, და თუნდაც იმაში, თუ როგორ იყო ისტორიული კანონგარეშე პირები გადააზრებული 90-იანი წლების კინოში. მან ძველი დასავლეთი კვლავ ხელმისაწვდომი გახადა – არა როგორც რელიკვია, არამედ როგორც მოედანი თანამედროვე თხრობისთვის.