ალბომი „იდუმალი კვერცხების შექმნა“ (The Mysterious Production of Eggs) სამყაროში ერთბაშად არ გამოჩენილა, ის ნელი ტემპით, ცრუ დაწყებებით და უარყოფილი ვერსიებით, ილინოისის დასავლეთით მდებარე წითელი ბეღლის გრძელ ჩრდილში გამოიჩეკა. 2005 წლის თებერვალში, როდესაც ის საბოლოოდ გამოვიდა, ენდრიუ ბერდს ალბომი უკვე ორჯერ ჰქონდა შექმნილი და შემდეგ გაუქმებული, ჩიკაგოს ბინებიდან ოჯახის ფერმაში გადასახლებულიყო Driftless-ის რეგიონში, ხელით აეშენებინა სტუდია და აღმოეჩინა, რომ ბეღელი, რომელიც, მისი აზრით, ჩაწერის ხსნა იქნებოდა, უფრო მეტად იდეების ინკუბატორად გამოდგებოდა, ვიდრე იმ ადგილად, სადაც რეალურად შეეძლო მათი ფირზე აღბეჭდვა. ქაოსიდან წარმოშობილი ჩანაწერი – რომელიც ნეშვილში, ჩიკაგოსა და ლოს-ანჯელესში გამართული სესიებიდან იყო შეკრებილი და ტონი ბერგის უკანა ეზოს სტუდიაში, ინჟინერ დევიდ ბუშესთან ერთად დასრულდა – სწორედ ის იყო, რამაც ბერდის უნიკალური სამყარო კრისტალიზდა: დალუპული ვიოლინო და გლოკენშპილი, ორკესტრული სასტვენი, მჭიდრო სიტყვათა თამაში და ბავშვის თვალით დანახული სამყარო, რომელიც ცდილობს სტანდარტიზდეს ყველაფერი, რისი გაზომვაც შეუძლებელია. ორი ათწლეულის შემდეგ, „იდუმალი კვერცხების შექმნა“ გახდა როგორც ფანების ფავორიტი, ასევე გარდამტეხი წერტილი ბერდის კატალოგში – მომენტი, როდესაც მისი „ბოულ ოფ ფაიერის“ (Bowl of Fire) წლების ძველებური სვინგი სრულად დაუთმო ადგილი რთულ, შინაგანად მიმართულ სიმღერებს, რომლებმაც მომდევნო 17 ალბომი განსაზღვრა. ძირითადად ილინოისის ბეღელში იზოლაციაში დაწერილი მისი სიმღერები ერთსა და იმავე ობესესიების ირგვლივ ტრიალებს: ბავშვობის ფანტაზია ინსტიტუციური კონტროლის წინააღმდეგ, ენის მარცხი, ემოციების, გამოცდილების და თავად გაოცების განზოგადების სურვილი. „საზომი ჭიქები“ (Measuring Cups) ნიჭიერთა და უნიჭოთა დახარისხების რიტუალებს უმიზნებს; „მითზე ბანკინგი“ (Banking on a Myth) გენიოსობისა და გრძნობების კომოდიფიკაციას აკრიტიკებს; „მასტერფეიდი“ (Masterfade) საწარმოო აღჭურვილობის ენას იყენებს ურთიერთობის ძალთა დისბალანსის ანალიზისთვის. თავად სათაურიც კი, რომელიც 1920-იანი წლების მაგიის კატალოგიდან არის აღებული და „იდუმალი კვერცხების შექმნას“ მარტივ სასცენო ილეთად გვპირდებოდა, ხელის ცეცებას თავად შემოქმედების მეტაფორად აქცევს: რაღაცის არაფრისგან შექმნა, შემდეგ კი მისი გაუჩინარების ყურება. რისი დავიწყებაც ადვილია, განსაკუთრებით ახლა, როდესაც ალბომი მყარად დგას ინდი კანონში მბრწყინავი მიმოხილვებითა და მაღალი Metacritic-ის ქულით, არის ის, თუ რამდენად მყიფე იყო გზა იქამდე. ბერდმა წლები გაატარა იმის განცდით, რომ ეს ჩანაწერი არ გამოსდიოდა: ჯერ როდესაც ბეღლის ბენდის ვერსია დაბრუნდა ისე, როგორც არმოკერებული კოსტიუმი, შემდეგ კი როდესაც „Weather Systems“-ის ეპოქის ნეშვილის ჩანაწერები მაინც არ იყო სრულყოფილი. მხოლოდ ლოს-ანჯელესში, როდესაც ბერგმა უთხრა „შეწყვიტე ფართხალი“ და ბუშემ მისი ვოკალი არასასიამოვნოდ ახლოს და თხლად შეჰქონდა მიქსში, სიმღერებმა საბოლოოდ მოექცა ფოკუსში. დასრულებულ ალბომზე ისმის როგორც კონტროლი, ასევე დაძაბულობა: არანჟირებები იმდენად ზედმიწევნით იყო შრეებად დალაგებული, რომ არქიტექტურულს ესაზღვრებოდა, შესრულებული თავისებური ვოკალით, რომლის ინტიმურობასაც ჩრდილავს ტრეპანაციის ხუმრობებით, აპოკალიფსური სადილებითა და ნერვული ტიკებით სავსე ტექსტები, რომლებიც დილის სამ საათზე, I-80-დან, ცუდ აზრებს ისვრის. „იდუმალი კვერცხების შექმნის“ მე-20 წლისთავის ბოქს-სეტი არტეფაქტად და რენტგენის სხივად გვევლინება, რომელიც ალბომის ხანგრძლივ გესტაციის პერიოდს განხილვისთვის ხსნის. სამ LP-ზე გადანაწილებული, ის აერთიანებს ორიგინალურ ტრეკლისტს ადრეული ბეღლის ბენდის ჩანაწერებსა და ალტერნატიულ ვერსიებთან, რომლებიც აჩვენებს, თუ რამდენი სიცოცხლე გაიარა სიმღერამ „Capital I“, სანამ ის თავის ადგილს დაიკავებდა – მის მეოთხე ალბომზე, Armchair Apocrypha, ახალი სათაურით („Imitosis“); საბოლოოდ, ის არც კი მოხვდა „იდუმალი კვერცხების შექმნის“ ალბომში. არის ბერდის სრული ესსე თითოეულ სიმღერაზე, ასევე ანდერს ლინდოლის ფართო ისტორიული ნარატივი, რომელიც მის გზას ჩიკაგოს Bloodshot-თან ახლოს მდებარე სვინგის სცენიდან Driftless-ის ფერმამდე მიჰყვება. ჯეი რაიანის ილუსტრაციები, რომლებიც თავდაპირველად ზღაპრების წიგნად იყო ჩაფიქრებული, სადაც თითოეულ სიმღერას თავისი სურათი ჰქონდა, აქ გაფართოვდა და გადამუშავდა; Nervous Tim-ის ტარპით დაფარული ცხოველის სხეული და ფრინველის კლანჭის ფეხები კვლავაც ტრიალებენ ზღვარზე, როგორც მორის სენდაკის პერსონაჟი, რომელიც გვერდის ნაცვლად ფირფიტის ყდაზე აღმოჩნდა. როდესაც ახლა ვსაუბრობთ, ბერდი უცნაურ მდგომარეობაშია, რადგან ის ალბომს უბრუნდება, რომელსაც დიდი ხნის განმავლობაში ძირითადად გადაღლილობისა და თავისდა ეჭვების კვანძად მიიჩნევდა. ნებისმიერ საიუბილეო პროექტში ჩაქსოვილია დაძაბულობა, განსაკუთრებით კი იმ ადამიანისთვის, რომელიც ამტკიცებს, რომ არასოდეს სურს დაიჯეროს, რომ მისი საუკეთესო ნამუშევარი წარსულშია (იხილეთ: მისი შესანიშნავი 2019 წლის ალბომის სათაური, „ჯერ კიდევ ჩემი საუკეთესო ნამუშევარი“ – My Finest Work Yet). 2026 წელს „იდუმალი კვერცხების შექმნის“ განხილვისას, ბერდი კვლავ ერთსა და იმავე სუსტი წერტილების ირგვლივ ტრიალებს: სიმღერების ნაწილ-ნაწილ აგების საშიშროება, სანამ ისინი ზედმეტად დაგეგმილად არ მოეჩვენებათ, ტექსტების წერის სირთულე, რომელიც მსმენელებს საკმარის თავისუფალ სივრცეს უტოვებს, და ის, თუ როგორ იქცევა ზოგიერთი შიდა ხუმრობა და გამოგონილი სიტყვა თავსატეხის ნაცვლად პორტალებად. ის ფრთხილია ნოსტალგიის მიმართ, ალერგიულია იმ იდეის მიმართ, რომ ალბომი მუზეუმის ექსპონატი იყოს, და მტკიცედ სჯერა, რომ ასეთი ჩანაწერის ცოცხლად შენარჩუნების ერთადერთი გზა მისი დაკვრის ახალი ხერხების პოვნაა – სოლო, მოკრძალებული ლუპის დანადგარით Honda Element-ში; დრამერით, რომელიც ფრანკენშტაინისეული ჩანაწერებიდან რიტმებს აღადგენს; ან ახლა, მის უკან მყოფი ცოცხალი ორკესტრით, რომელიც აიძულებს მას ზუსტ ტემპებს მოარტყას და წინააღმდეგობა გაუწიოს თავის ბუნებრივ სურვილს, გადაუხვიოს სცენარს.