„იჯარის ოჯახი“. რა მოხდებოდა, ჰიროკაძუ კორეედას რომ „რეპეტიციის“ ერთი ეპიზოდი გადაეღო? ქაღალდზე სწორედ ამას გვახსენებს ფილმი „იჯარის ოჯახი“. იაპონელი ავტორის ბრწყინვალე „სიცოცხლის შემდეგ“ ან ნეითან ფილდერის უცნაური სერიების მსგავსად, ეს ბრენდან ფრეიზერის მონაწილეობით შექმნილი ფილმი სამსახიობო ჯგუფს მიჰყვება, რომელიც თავისი ოსტატობის მეშვეობით ადამიანების ფართო მასშტაბით დახმარებას ისახავს მიზნად. ეს კონკრეტული კომპანია – ასობით იმ ასეთი კომპანიიდან, რომელიც რეალურად არსებობს იაპონიაში – ქირაობს საკუთარ თანამშრომლებს, რათა მათ ცრუ დაკრძალვაზე მგლოვიარის როლი შეასრულონ ან, უფრო ბუნდოვან მხარეზე, საყვარლის, რომელიც ნაწყენი ცოლისგან სიტყვიერ შეურაცხყოფას იღებს. „ჩვენ ემოციებს ვყიდით“, – ასეთია მფლობელ შინჯის (ტაკეჰირო ჰირა) სლოგანი. მათ მცირერიცხოვან თანამშრომელთა სიაში, მარტოხელა ფილიპი არის ერთადერთი თეთრკანიანი ამერიკელი, რომელსაც, სხვა როლებთან ერთად, ევალება, იყოს საზღვარგარეთელი ჟურნალისტი, რომელიც ინტერვიუს ართმევს პენსიაზე გასულ მსახიობ კიკუო ჰასეგავას (აკირა ემოტო), ასევე – ახალგაზრდა მიას (შენონ გორმანი) გაუცხოებული მამა, რომლის დედასაც იმედი აქვს, რომ მას ელიტურ სკოლაში ჩარიცხავს. ბრენდან ფრეიზერის ნაზი ფიზიკურობა მას ერთდროულად მხიარულსა და თავშეკავებულს ხდის. ეს როლი ფრეიზერს შეკერილი კოსტიუმივით ერგება. ის ფილიპს სრული გახსნილობით, ემოციებითა და თანაგრძნობით თამაშობს, რაც ნებისმიერ მომენტში მზადაა, გადმოიღვაროს მისი დიდი, წმინდა, ოსკაროსანი თვალებიდან. მისი ნაზი ფიზიკურობა მას ერთდროულად მხიარულსა და თავშეკავებულს ხდის, როგორც დამაჯერებელს და ვიღაცას, ვისი დამშვიდებაც გსურთ. რაც მთავარია, ის ფილიპს აქცევს პერსონაჟად, რომელიც არ გსურთ, არ მოგწონდეთ – სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი თვისება, იმის გათვალისწინებით, რომ მისი სამუშაო, ფუნდამენტურ დონეზე, მოტყუებაა. რეჟისორი ჰიკარი არ ერიდება იმ ტკივილის ჩვენებას, რისი გამოწვევაც სააგენტოს შეუძლია. თუმცა, ამას კიდევ უფრო არ აძლიერებს. არის მომენტები, როდესაც თითქმის გესმით, როგორ ტრიალებს ფილიპის მორალური კომპასი ყველა მიმართულებით, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც საქმე ეხება მამაც ახალგაზრდა გოგონას, რომლის მამასაც ის თამაშობს. მაგრამ ფრეიზერის თვალის ჩინი ან ცრემლი ამბავს უფრო ნათელ მხარეს აბრუნებს, სადაც იაპონიის თვალწარმტაცი პეიზაჟები და კულტურული საოცრებები გზას უხსნის ურთიერთობებს, რისი წამოწყებისგანაც ის თავს ვერ იკავებს. რაც უფრო ღრმავდება ეს კავშირები, „იჯარის ოჯახი“ სულ უფრო სენტიმენტალური ხდება, სიტკბოების ზღვრამდე. მთავარი მსახიობი ახერგებს სიუჟეტის გარკვეულწილად დამიწებას და ჩვენ ვხედავთ მოკლე ისტორიებს ფილიპის კოლეგებზე, მათ შორის დაქირავებულ ქალზე, აიკოზე (მარი იამამოტო), რაც უფრო ნიუანსურ შეხედულებას გვთავაზობს ამ რეალურ ინდუსტრიაზე. მაგრამ ეს ყველაფერი შეფუთულია ფილმის ტკბილ გარსში, რომელიც მიზნად ისახავს ადამიანობის სიმსუბუქის ჩვენებას, სიბნელეში ზედმეტად ჩაძირვის გარეშე, რისი ნავიგაციაც, როგორც ფრეიზერმა „ვეშაპში“ დაამტკიცა, მას სრულყოფილად შეუძლია. სასიამოვნოა მისი რხევა ფილმის ფარგლებში სხვადასხვა როლს შორის, მაგრამ არსებობს უფრო გაბედული ნაბიჯების გადადგმის პოტენციალი. ემოციების გაყიდვის საკითხში, „იჯარის ოჯახის“ კატალოგი საკმაოდ შერჩევითია.