დიდი ფილმის შექმნის ხელოვნება უამრავწლიან ძალისხმევასა და თავდადებას მოითხოვს, ბევრი მიიჩნევს, რომ „სრულყოფილი ფილმის“ მიღწევა შეუძლებელია. რეჟისორები, როგორებიც არიან სტენლი კუბრიკი, სახელგანთქმულნი გახდნენ თავიანთი ზედმიწევნითი და ობსესიური მოთხოვნილებით, ფილმის ყველა ასპექტი ზუსტად ისეთი ყოფილიყო, როგორიც მათ წარმოედგინათ. თუმცა, რა ხდება მაშინ, როდესაც ფილმი არა მხოლოდ ვერ აღწევს ამ მოლოდინებს, არამედ ამას ისეთი სანახაობრივი ფორმით აკეთებს, რომ არ შეგიძლია, არ ისიამოვნო? როდესაც ფილმი „ისეთი ცუდია, რომ კარგია“, ის ხშირად მაყურებელს უფრო მეტ სიამოვნებას ანიჭებს, ვიდრე კარგად გადაღებული ნამუშევარი. პროექტის ასეთი წარუმატებლობის – იქნება ეს ცუდი სცენარი, მსახიობობა, რეჟისურა თუ ყველა ერთად – მომხიბვლელი ბუნება შეუძლებელს ხდის ეკრანიდან თვალის მოშორებას. ამ ფილმებიდან ბევრმა წლების განმავლობაში საკულტო სტატუსი მოიპოვა და ბევრად მეტი პოპულარობა მოიპოვა, ვიდრე მათ შემქმნელებს ოდესმე წარმოედგინათ, თუმცა არა იმ მიზეზების გამო, რის იმედიც ჰქონდათ. ეს ისეთი ფილმებია, რომელთა ყურებაც მეგობრებთან ერთად გიყვარს და დეტალურად განიხილავ, კომედია კი მისი მრავალი შეცდომიდან მოდის, ხშირად საუკეთესო განზრახვით გაკეთებული. „ბეტმენის“ აქ მოხვედრამ შესაძლოა ზოგს ბავშვობა დაუმახინჯოს, მაგრამ ფილმს, სადაც სამი მოსასხამიანი ჯვაროსანი შხამიან სუროსა და მისტერ ფრიზს უპირისპირდება, უბრალოდ „ყველის“ (გადაჭარბებული ხელოვნურობის) ჭარბი რაოდენობა ჰქონდა. „ბეტმენი და რობინი“ გოთემის მთელ სამყაროს წარმოადგენდა, როგორც თვალისმომჭრელ სანახაობას – ნეონით გაჟღენთილ ურბანულ ჯუნგლს უცნაური თემატიკის ბანდებით, რაც შორს იყო იმ გოთური ხედვისგან, რომელიც ხალხს უყვარს. ფილმი ვიზუალურად მართლაც უსახურია, მათ შორის ყველა დროის ყველაზე უარესი ბეტ-კოსტიუმით, მაგრამ იუმორის დიდი ნაწილი დიალოგებიდან და ურთიერთობებიდან მოდის. შვარცენეგერი წარმოთქვამს ყველაზე „სიტყვათა თამაშებით“ სავსე ფრაზებს, უმა თურმანი ზედმეტად ექსპრესიულია, ხოლო ჯორჯ კლუნი უბრალოდ გაშეშებული და მოუხერხებელია თავისი უფრო ხმაურიანი ბეტ-მეგობრების გვერდით. ფილმი, რა თქმა უნდა, ბევრმა ფანმა შეიძულა, მაგრამ მას შემდეგ გახდა საყვარელი სანახავი თავისი „კამპის“ (გადაჭარბებული, ხელოვნური სტილი) და მრავალი ცუდი გადაწყვეტილების გამო. დიახ, ნამდვილად, „ჩვენ ყველა ობლები ვართ“ საკუთარი უფლებით, ამ თავზარდამცემ, ხელახლა აღმოჩენილ ძვირფას ქვაში, რომელმაც ათწლეულების განმავლობაში დაკარგვის შემდეგ, კინოთეატრებში ჩვენებით საკუთარი სიცოცხლე შეიძინა. „მაიამის კავშირი“ მოგვითხრობს სუპერ-მეგობრების ჯგუფზე, რომლებიც უკრავენ მუსიკას და იციან საბრძოლო ხელოვნება. მათ უბრალოდ ბედნიერი ცხოვრება სურთ, ამიტომ, როდესაც ბანდა ერთ-ერთ მათგანს კლავს, შურისძიება მათზეა დამოკიდებული. „მაიამის კავშირიდან“ თავიდან ბოლომდე „ყველის“ (გადაჭარბებული ხელოვნურობის) უზარმაზარი რაოდენობა ჟონავს. ეს მოიცავს დიალოგის უცნაურ ხაზებს, გაფართოებულ საკონცერტო სცენას მეგობრობის შესახებ სრულიად სულელური სიმღერით, ძალადობის მოულოდნელ აფეთქებებს, და თქვენ მიიღებთ ნამდვილ ხალხის საყვარელ ფილმს. ფილმი თავს დრამად წარმოაჩენს, მხოლოდ იმისთვის, რომ კულმინაციაში სრულიად გაგიჟდეს, რაც მას კიდევ უფრო მომხიბვლელს ხდის. 80-იანი წლების საშინელებათა ფილმები სავსეა ფენომენალური B-კატეგორიის ნამუშევრებით. „სავაჭრო ცენტრის ხოცვა-ჟლეტა“ ერთ-ერთი ასეთი, ერთგვარი ფილმია. ის იმ ერთჯერადი სლეშერების კატეგორიას მიეკუთვნება, რომელსაც გაგრძელება არასდროს ჰქონია, მაგრამ მისი სიუჟეტური ხრიკი ის არის, რომ მკვლელი სავაჭრო ცენტრის უსაფრთხოების რობოტების ჯგუფია. თქვენ გაქვთ საკმაოდ ტიპური დასაწყისი: მოზარდები, რომლებსაც გართობა სურთ, ღამით სავაჭრო ცენტრში იმალებიან სასმელად და მოსალოდნელი უსიამოვნო თავგადასავლებისთვის. თუმცა, მოკლე ჩართვა იწვევს უახლესი უსაფრთხოების სისტემის გაუმართაობას და რობოტი დაცვის თანამშრომლები მომაკვდინებელ მკვლელებად იქცევიან. სასაცილო ბოროტმოქმედი და მოუხერხებელი თინეიჯერების ჯგუფი, უცნაურად, გაიძულებთ, რომ ხელმოკლე მკვლელ რობოტებს უგულშემატკივროთ. არც ისე კარგი, არც ისე ცუდი, მაგრამ ზუსტად შუალედში მოხვედრილი. იუმორი მოდის რამდენიმე შესანიშნავი, გადაჭარბებული მკვლელობის სცენიდან, სცენარის აბსურდულობასთან ერთად; რობოტები ისე გამოიყურებიან, თითქოს ვიწრო მოსახვევშიც კი გაუჭირდებოდათ მოხვევა, ადამიანების დევნაზე აღარაფერს ვამბობთ. „პირველი სისხლისა“ და „ყველაზე სახიფათო თამაშის“ ნაზავი, ნულოვანი ბიუჯეტით, „სასიკვდილო მსხვერპლს“ ერთგვარ მომხიბვლელ ადგილას აყენებს; ცნობილი საპროდიუსერო კომპანია American International Pictures-ის მიერ წარმოებული და დევიდ ა. პრაიორის რეჟისორობით გადაღებული ფილმი გვთავაზობს იმგვარ მამაკაცურობასა და გადაჭარბებულ მოქმედებას, რასაც მოელოდით. „სასიკვდილო მსხვერპლი“ წარმოგვიდგენს მარტივ ნადირობას, რომელშიც ერთი ადამიანია დატყვევებული და იძულებულია იბრძოლოს სიცოცხლისთვის გასართობად, მაგრამ სიუჟეტი აქ არ არის მთავარი. ყველაფერი თავიდან ბოლომდე იმდენად გადაჭარბებულია, გაწელილი ბოროტმოქმედის მონოლოგებით, აფეთქებებითა და უამრავი სროლით. ფილმში რეალური „მკვლელობები“ შესრულებულია გარკვეული თავდაჯერებულობით, რაც ხშირად ფილმის ხარვეზებს ხაზს უსვამს, სიცილს კი მხიარულ შეძახილად აქცევს. საწყალ ტორგოს შანსი არასდროს ჰქონია. „მანოსი: ბედის ხელები“ ცნობილი „ისეთი ცუდი, რომ კარგია“ ფილმი გახდა MST3k-ის ეპიზოდში მისი ხანგრძლივი პოპულარობის წყალობით, რომელიც ხშირად ერთ-ერთ საუკეთესოდ ითვლება. სიუჟეტი საკმაოდ ზედაპირულია; წყვილი შემთხვევით წააწყდება კულტს და მათ რიტუალში ერთვება; ეს არის ყველაფერი, რაც უნდა იცოდეთ. კომედიური ოქრო მოდის იქიდან, თუ რამდენად ცუდად არის ჩაფიქრებული და შესრულებული ფილმის ყველა ელემენტი. კადრები ზედმეტად დიდხანს გრძელდება, კამერა ხშირად ფოკუსიდანაა, ტიტულოვანი მანოსი გამხდარი ფიგურაა, რომელსაც უყვარს თავისი ყოველი სიტყვის ზედმეტად გაყიდვა, და დამხმარე მსახიობებიც არანაკლებ ცუდად გამოიყურებიან; საწყალი ტორგო. ფილმს ათწლეულების შემდეგ გაგრძელებაც კი მოჰყვა და რჩება ყველა დროის ერთ-ერთ ყველაზე ხშირად ნანახ „ისეთი ცუდი, რომ კარგია“ ფილმად...