
„აუდიო წიგნების“ მიმდინარე გამოცემაში განხილულია ჯონათან ბერნსტაინის ახალი, ავტორიზებული ბიოგრაფია სახელწოდებით „რა უნდა ქნა, როცა მარტო ხარ: ჯასტინ ტაუნს ერლის ავტორიზებული ბიოგრაფია“. წიგნი დეტალურად აღწერს 2020 წელს გარდაცვლილი მუსიკოსის, ჯასტინ ტაუნს ერლის, რთულ ცხოვრებასა და მნიშვნელოვან მემკვიდრეობას. სტატია მოიცავს ინტერვიუს ბიოგრაფიის ავტორთან, რომელიც საუბრობს თავის კვლევაზე, ერლის მუსიკასთან პირველ შეხვედრაზე და იმაზე, თუ როგორ აისახება მისი გავლენა თანამედროვე მუსიკაში.
„აუდიო წიგნები“ არის კოლუმნი, რომელიც მუსიკის შესახებ უახლეს წიგნებზეა ფოკუსირებული. ყოველთვიურად გრანტ შარპლსი ესაუბრება ავტორებს, ჟურნალისტებსა და პოეტებს, რათა განიხილოს უახლესი მუსიკალური მემუარები, ბიოგრაფიები, ესეების კრებულები და სხვა. ბევრი არტისტი სიცოცხლეში დაუფასებელი რჩება. როდესაც მათი ისტორიები მოუყოლელი რჩება, შესაძლოა, იგრძნოთ, რომ კულტურული ისტორიის განუყოფელი ნაწილი იკარგება, რაც მათ მემკვიდრეობას კიდევ უფრო მნიშვნელოვანს ხდის. ჯასტინ ტაუნს ერლი 2020 წლის აგვისტოში 38 წლის ასაკში გარდაიცვალა და თავისი სახელით რვა სტუდიური ალბომი გამოუშვა, მაგრამ მხოლოდ მისი გარდაცვალების შემდეგ შეიძინა მისმა მუსიკამ თითქოს საკუთარი სიცოცხლე. 2023 წლის მიძღვნილი კონცერტიდან, რომელშიც რაიმანის დარბაზში ემილუ ჰარისი და ჯეისონ იზბელი მონაწილეობდნენ, დღევანდელ მემკვიდრეებამდე, როგორებიც არიან სიერა ფერელი და ჩარლი კროკეტი, ერლის მუსიკა უკვე ღრმად არის აღბეჭდილი თანამედროვე ფოლკში, ქანთრიში და მის მრავალფეროვან განშტოებებში. გასულ წელს, Paste-მა „Harlem River Blues“ 21-ე საუკუნის 23-ე საუკეთესო ალბომად დაასახელა. ჯონათან ბერნსტაინს, Rolling Stone-ის უფროს მკვლევარ რედაქტორს და წიგნის „რა უნდა ქნა, როცა მარტო ხარ: ჯასტინ ტაუნს ერლის ავტორიზებული ბიოგრაფია“ (რომელიც Da Capo-ს მეშვეობით გამოიცა) ავტორს, ნეშვილელი არტისტის ბიოგრაფიის დაწერის იდეა თავდაპირველად მაშინ გაუჩნდა, როდესაც ის მუშაობდა სტატიაზე, რომელიც მის ხსოვნას ეძღვნებოდა, რა დროსაც ბევრი მის ახლობელსა და კოლეგას ესაუბრა. მაგრამ ბერნსტაინს არ უგრძვნია, რომ ყველაფერი დასრულდა სტატიის გამოქვეყნების შემდეგ. როგორც თავად ამბობს, სრულფასოვანი წიგნი უფრო შესაფერისი იქნებოდა ერლის ქარიზმატული, გმირული მასშტაბის ფიგურისთვის. ბერნსტაინის ბიოგრაფია საგულდაგულოდ განხილული, საფუძვლიანად გამოკვლეული წიგნია, რომელიც ერლის მთელი მისი სირთულით წარმოაჩენს. ეს მძიმე საკითხავია, სავსე დამოკიდებულების, თვითგანადგურებისა და არეულობის ისტორიებით, მაგრამ ასევე სილამაზით, ოსტატობითა და ამხანაგობით. მაშინაც კი, თუ ერლი სიცოცხლეში სათანადოდ არ იყო დაფასებული, ბერნსტაინის წიგნი სათანადოდ აფასებს გვიანდელ კომპოზიტორს, ამტკიცებს მისი ხელოვნების გავლენას, რათა ის დავიწყებას არ მიეცეს. ერლი შესაძლოა აღარ იყოს ჩვენთან, მაგრამ ბერნსტაინის წიგნი გვახსენებს, რომ მისი მუსიკა კვლავ ცოცხალია. „აუდიო წიგნების“ უახლესი გამოცემისთვის, მე ვესაუბრე ბერნსტაინს მისი, როგორც ფაქტების გადამმოწმებლის, გამოცდილებაზე, იმაზე, თუ როგორ დაეხმარა ეს მის კვლევას, როგორ მიუდგა ის წიგნის უფრო მგრძნობიარე მასალას სიფრთხილით, სად შეხვდა პირველად ერლის მუსიკას და როგორ ხედავს კომპოზიტორის მემკვიდრეობას დღევანდელ მუსიკაში. ეს ინტერვიუ შემოკლებული და რედაქტირებულია სიგრძისა და სიცხადისთვის.
Paste Magazine: როგორ შეხვდით პირველად ჯასტინის მუსიკას? სად გახსოვთ, რომ პირველად მოისმინეთ იგი?
ჯონათან ბერნსტაინი: ძალიან მკაფიოდ მახსოვს. ჯასტინის გაცნობა სინამდვილეში ის იყო, რომ ვნახე მისი გამოსვლა სცენაზე Turf Club-ის დარბაზში, სენტ-პოლში, მინესოტაში. მე მეორე კურსის სტუდენტი ვიყავი, ეს იყო 2009 წლის აპრილი და ჯასტინს ახალი გამოშვებული ჰქონდა თავისი მეორე ალბომი. ალბათ ერთი-ორი სიმღერა მქონდა მოსმენილი. ალბათ მქონდა მოსმენილი მისი ქავერი „Can’t Hardly Wait“ და ალბათ მისი სიმღერა „Mama’s Eyes“. მაგრამ ბევრი არაფერი ვიცოდი მის შესახებ და სპონტანურად გადავწყვიტე მისი სანახავად წასვლა. ის გამოდიოდა ჯეისონ იზბელისა და The 400 Unit-ისთვის გახსნითი კონცერტით. დღემდე მახსოვს ის გრძნობა, როდესაც პირველად ვნახე მისი გამოსვლა. ეს არაფერს ჰგავდა, რაც ოდესმე მენახა. ის მაშინ ასრულებდა ლაივ შოუს, რომელიც თითქმის დროში მოგზაურობას ჰგავდა, ერთგვარ ჰენკ უილიამსის, Grand Ole Opry-ის, დეპრესიის პერიოდის სტილის შესრულებას. ის ძალიან სწრაფად ლაპარაკობდა და ძალიან ძველმოდურად ლაპარაკობდა სიმღერებს შორის. ის წარადგენდა თითოეულ სიმღერას და ყოველ ჯერზე ლაპარაკის წინ იტყოდა: „ქალბატონებო და ბატონებო“. 2009 წელი იყო მუსიკაში იმ მომენტის დასაწყისი, როდესაც ეს ძველმოდური, თითქმის Mumford and Sons-ის პროტო-ეპოქის მსგავსი, ქანთრი მუსიკის შთაგონებული მომენტი, რომელიც ამერიკული მუსიკის ბევრად უფრო ადრეულ პერიოდს იხსენებდა, ახლახან იწყებდა გავრცელებას ქვეყანაში. მსგავსი არაფერი მენახა. ამიტომ უბრალოდ გაოცებული ვიყავი. ვერ ვიჯერებდი ამ ბიჭს. ის შვიდი წლით უფროსი იყო ჩემზე, მაგრამ ისეთი შეგრძნება იყო, თითქოს ის დაახლოებით ჩემი ასაკისა და თაობის იყო და ის მღეროდა ამ სიმღერებს. ზოგი ძალიან ინტიმური და პირადი იყო, მშობლებზე, და ძალიან ახლობელი. ზოგი ისეთი ჩანდა, თითქოს 1870-იანი წლების სიმღერები ყოფილიყო ტვირთის მატარებლებზე საქართველოში, ან სხვა მსგავსი რამ. მაგრამ ყველა მათგანი გაჟღენთილი იყო ამ ენერგიითა და მღელვარებით, რაც პანკისებურ დამოკიდებულებას ჰგავდა და ძალიან აქტუალური იყო. 19 წლის ასაკში ეს ჩემთვის ძალიან ამაღელვებელი იყო და იმ ღამეს მან უდიდესი ფანი გამხადა. დავიწყე მისი ყველა ალბომის ყიდვა და მისი ნახვა, როცა კი შემეძლო. ასე რომ, წარმოდგენა არ გქონდათ, ვინ იყო ის, როცა მიდიოდით ამ კონცერტზე, ანუ ძირითადად ჯეისონ იზბელის გამო წახვედით და იქიდან ფანად დაბრუნდით?
დიდი არაფერი ვიცოდი მის შესახებ. ალბათ ვიცოდი, რომ მისი მამა იყო სტივ ერლი, მაგრამ ალბათ არც ისე მაინტერესებდა, რადგან არ ვიყავი სტივ ერლის სუპერფანი. მაგრამ მიზეზი, რის გამოც იმ შოუზე წავედი, ის იყო, რომ ჩემი მეგობარი კოლეჯის რადიოსადგურში მუშაობდა და მან უფასო ბილეთი მიიღო. ის, ბოლო წუთს, ვერ წავიდა და მკითხა, მინდოდა თუ არა წასვლა, რადგან ეს დაახლოებით იმ ჟანრის მუსიკა იყო, რომელშიც მე და ის მაშინ ვიწყებდით ჩაღრმავებას. მე არც კი...
ორიგინალი: avclub.com · გადამუშავებულია Serials.ge-ზეწყაროს ნახვა ↗



