ჯეფრი ეპშტეინი, „P ფაქტორი“ და მუსიკალური ინდუსტრიის ბნელი მხარე

თექვსმეტი წლის წინ ჯეფრი ეპშტეინმა მსოფლიოს ერთ-ერთ უმსხვილეს ხმის ჩამწერ ლეიბლს დახედა და მასში იგივე დაინახა, რასაც მოდელების სააგენტოებსა და მოდის ჩვენებებში ხედავდა: „P ფაქტორის“ მაჩვენებელს. (გონივრული დასკვნის გაკეთება შესაძლებელია, რომ „P“ ქალებს აღნიშნავდა). ახლა გასაჯაროებული ელექტრონული წერილები, რომლებიც EMI-ს შეძენის მისი ჩაშლილი მცდელობის გარშემო ტრიალებს, გვიჩვენებს, თუ როგორ საუბრობდნენ მსჯავრდებული სექსუალური მოძალადე და მისი მეგობრები ინდუსტრიაზე, რომელიც ჩვენს საყვარელ შემსრულებლებს კონტრაქტებს უფორმებს, მათ მუსიკალურ მასალას აწარმოებს და წყვეტს, ვინ რომელ სცენაზე გამოვა – და რამდენად მცირე კავშირი ჰქონდა ამ ყველაფერს მუსიკასთან. 2010 წლის 10 თებერვალს ლონდონში მოქმედმა გარიგებების შემფასებელმა დევიდ სტერნმა ეპშტეინს გადაუგზავნა მოკლე საინფორმაციო ცნობა EMI-ს სავალო კრიზისისა და Terra Firma-ს წარუმატებელი მფლობელობის შესახებ, სიტუაცია ერთ უხამს წინადადებაში შეაჯამა: „პრობლემური ინდუსტრია, მაგრამ დაკავშირებულია P-სთან: EMI (მუსიკა) დაახლოებით 190 მილიონ აშშ დოლარს საჭიროებს გადასარჩენად, წინააღმდეგ შემთხვევაში შესაძლოა Citigroup-ის კონტროლქვეშ მოექცეს.“ „P“, ეპშტეინის ლექსიკონში, როგორც ჩანს, იყო ის გზა, რომლითაც ის და მისი წრის ზოგიერთი წევრი (კერძოდ, სტერნი) ქალებს მოიხსენიებდნენ – სიტყვის შემოკლება, რომელსაც ის იმდენად ხშირად იყენებდა, რომ სტერნმა მისი განხილვა ცხოვრების წესის მეტრიკად დაიწყო, დაბადების დღეებსა და ახალ წელს უსურვებდა „ბევრ P-ს“, სთავაზობდა მოდის ჩვენებების ბილეთებს „ჩინური P-ს გადასახედად“ და აფასებდა მოგზაურობებსა და სოციალურ ღონისძიებებს „P ფაქტორით“ ათბალიანი სისტემით. (იბიცა: 9/10. ტაიჯოუ: 1/10. ლონდონი, კონკრეტულად კარგი ამინდის დღეებში: 8/10. სხვა შემთხვევაში, უფრო დაბალი. გერმანია-ჩეხეთის საზღვარი: „ეკონომიკური ატმოსფეროს კატასტროფა, მაგრამ: P ფაქტორი 9 / 10 !!!“ კიევი: 7/10. „მასიური თურქული ძვირადღირებული კურორტი... სავსე რუსებით“: „P ფაქტორის კატასტროფა – მაგრამ 100-დან 1 ბომბია.“ ოდესის სანაპირო: 9/10, „დამატებითი 0.5 ჭუჭყის ბონუსით!“ სარა ფერგიუსონის 50 წლის დაბადების დღე: 0.2/10. და ასე შემდეგ). თუ მუსიკალურ ინდუსტრიაში მუშაობთ, სავარაუდოდ, უკვე იცით ამ ისტორიის EMI-ს ნაწილი: ოდესღაც გიგანტური კონგლომერატი, ისეთი ლეიბლების უკან, როგორებიცაა EMI Records, Capitol, Virgin და Parlophone, ვალებში იხრჩობოდა, ხელშეკრულების დარღვევის პირას იყო, Citigroup კი მზად იყო კონტროლი ხელში ჩაეგდო. Terra Firma-ს გაი ჰენდსმა საოცრად გადაიხადა, ციფრები არ მუშაობდა და ყველა, ვინც ფინანსურ პრესასა და მუსიკალურ პრესას შორის ვენის დიაგრამაში ხვდებოდა, რამდენიმე წელიწადს ამ საგას კერძო კაპიტალის ქედმაღლობისა და მემკვიდრეობითი ხმის ჩამწერი კომპანიების ნელი იმპლოზიის გამაფრთხილებელ მაგალითად განიხილავდა. იმ დროინდელ შეფასებებში არ იყო ნახსენები ის ფაქტი, რომ სულ მცირე ერთი პოტენციური „მაშველი“ EMI-ს განიხილავდა არა როგორც გაჭირვებულ კულტურულ აქტივს, არამედ როგორც შესაძლებლობას, შეეძინა „პრობლემური ინდუსტრია“, რომელიც, შემთხვევით, ქალთა მიწოდების ქსელის თავზე იყო განთავსებული. იმავე მიმოწერაში, სადაც სტერნი აღწერს Citigroup-ის მოსალოდნელ შთანთქმას და ახსენებს თავის „მეგობარს“, რომელიც Terra Firma-ს ბოსის მარჯვენა ხელია, ეპშტეინი პასუხობს: „ვინ არის შენი მეგობარი... მაინტერესებს. დაგვჭირდება დახმარება – მენდელსონი?“ – მითითება მაშინდელ დიდი ბრიტანეთის პირველ სახელმწიფო მდივანზე და ბიზნესის მდივანზე პიტერ მენდელსონზე (რომელიც, აღსანიშნავია, გასულ კვირას აშშ-ის კონგრესში დაიბარეს ეპშტეინთან მისი კავშირების შესახებ ჩვენების მისაცემად). დოკუმენტები აჩვენებს, რომ ეპშტეინმა, როგორც ჩანს, მენდელსონს ერთი ან ორი კვირის შემდეგ ელექტრონული ფოსტით მიწერა, ითხოვდა „ბენის საკონტაქტო ინფორმაციას... ან დაურეკოს მას EMI-სთან დაკავშირებით“, რაზეც მენდელსონი, როგორც ჩანს, პასუხობს, რომ დეტალები გადასცა და სთავაზობს „EMI-ზე საუბარს??“. არ არსებობს მინიშნება, რომ მენდელსონმა ელექტრონული ფოსტაზე პასუხის გარდა სხვა რამ გააკეთა, და მას არ უსაუბრია დეტალებზე, მაგრამ დინამიკა დამთრგუნველად ნაცნობია: ასე იყენებენ ეს კაცები თავიანთ კავშირებს, უპრობლემოდ რთავენ კაბინეტის დონის პოლიტიკოსს გარიგების გასაადვილებლად, რომელიც პირად მიმოწერაში „ყველაზე დიდი აქტივად P-სთვის!“ იყო გაყიდული. საბედნიეროდ, EMI არასდროს გახდა ეპშტეინის სათამაშო; Citigroup-მა კონტროლი მოიპოვა, აქტივი ორად გაყო და საბოლოოდ ჩაწერილი მუსიკის ნაწილი Universal Music Group-ს მიჰყიდა, ხოლო გამომცემლობის ნაწილი 2012 წელს Sony-სა და დევიდ გეფენის მონაწილეობით კონსორციუმს. კერძო კაპიტალის სინდიკატი, რომელსაც სტერნი 2011 წლის ელექტრონულ წერილში მიანიშნებს – „P ბიზნესი: EMI-ისა და Warner Music-ის ყიდვა და გაერთიანება. ორივე ხელმისაწვდომია.“ – არასდროს განხორციელებულა, ისევე როგორც KKR-ის შესაძლო შემდგომი შეთავაზება, მაშინაც კი, როდესაც ეპშტეინის წრეში მყოფი კონექტიკუტელი ბიზნესმენი ელექტრონულ ფოსტაზე წერდა „თქვენი მეგობარი ენდრიუს გაერთიანებული სამეფოდან“ ამ სინდიკატში ჩართვის შესახებ. კევინ ლომ მას შემდეგ განაცხადა, რომ მას არასდროს მიუღია მონაწილეობა EMI-ს შეძენაში არცერთ ჯგუფთან ერთად და არასდროს დაუდია გარიგება ეპშტეინთან; გაუგებარია, არის თუ არა „ენდრიუ“ ენდრიუ მაუნტბატენ-უინძორი თუ სრულიად სხვა ენდრიუ. მაგრამ ამ ელექტრონული წერილების უგულებელყოფა იმ მიზეზით, რომ გარიგება არ შედგა, აცდენს არსს. EMI-ს ელექტრონული წერილები იმაზე მეტყველებს, თუ როგორ აღიქვამდა ეპშტეინი და მისი წრის კაცები კულტურის მთელ სექტორს: როგორც „პრობლემურ“, მაგრამ პოტენციურად მომგებიან არხს, სადაც ინფრასტრუქტურის ფლობა ნიშნავდა სცენაზე, კულისებში, VIP ლაუნჯებსა და სამოდელო სააგენტოებში მყოფ ადამიანებთან სიახლოვის ფლობას. როდესაც ეპშტეინი სტერნს ეუბნება: „ჩემი მეგობარია ტომი მოტოლა, Sony-ის ყოფილი ხელმძღვანელი, მინდა, რომ ის ჩართოთ ამის მოსაგვარებლად“, ის მოულოდნელად არ ხდება კრიზისის მმართველი, რომელსაც კატალოგის სტრატეგია აინტერესებს; ის ცდილობს ტომი მოტოლას ჩართვას – კაცის, რომლის სახელი ასობით ჯერ ჩნდება იუსტიციის დეპარტამენტის გამოქვეყნებულ დოკუმენტებში და რომელიც 2010-იანი წლების ბოლომდე მიმოცვლიდა ელექტრონულ წერილებს და ხვდებოდა ეპშტეინს.