მარველის კინემატოგრაფიულ სამყაროში ზოგჯერ ავიწყდებათ, რომ ქორის თვალი მაგარი პერსონაჟია, შემდეგ კი ჯერემი რენერი ჩნდება და დაახლოებით ათ წამში გვახსენებს ამას. ელვის გარეშე. სუპერსითხის გარეშე. ლითონის კოსტიუმის გარეშე. მხოლოდ მშვილდი, წარმოუდგენელი სიზუსტე, მუდმივად დაღლილი სახე და იმ ადამიანის ენერგია, რომელმაც ძალიან ბევრი სისულელე ნახა, მაგრამ მაინც თავის საქმეს აკეთებს. სწორედ ეს ხდის რენერის საუკეთესო მარველის ფილმებს ასეთ დამაკმაყოფილებელს: კლინტ ბარტონი ყოველთვის ადამიანური მასშტაბის პერსონაჟად რჩება ამ გიგანტურ აპოკალიფსურ ისტორიებში, რაც მის სცენებს განსხვავებულ სიმძაფრეს სძენს. როდესაც ის სასაცილოა, ეს სიმშრალითა და ცხოვრებისეული გამოცდილებით არის სავსე. როდესაც გაბრაზებულია, მისი სიბრაზე მწარეა. როდესაც ტკივა, რენერი არასოდეს გადააჭარბებს, ტკივილს უბრალოდ არსებობის საშუალებას აძლევს, რაც გარემოს ამძიმებს. ეს რეიტინგი ეხება ფილმებს, სადაც კლინტი ყველაზე გამჭრიახი, სასარგებლო და ემოციურად რეალურია. ჩემი აზრით, ეს საუკეთესო ნამუშევრები რენერს საშუალებას აძლევს, იყოს უფრო მეტი, ვიდრე უბრალოდ მშვილდის მსროლელი. ისინი მას სნაიპერად, გუნდის წევრად, ქმრად, მეგობრად, აჩრდილად და იმ ადამიანად წარმოაჩენენ, რომელიც ამჩნევს იმას, რასაც სხვები ვერ ხედავენ. ყველაზე სასაცილო ის არის, თუ რამდენად ცოტა დრო ეთმობა კლინტს ფილმ „თორში“ და რამდენად მყისიერად მაინც რეალურ ადამიანად აღიქმება. ის მშვილდით არის მომზადებული, აკვირდება ქაოსს, რომელიც მიოლნირის გარშემო ვითარდება, და რენერი მას სრულყოფილ პროფესიულ, ზედამხედველურ აურას სძენს — მშვიდი, დაკვირვებული, ოდნავ გაღიზიანებული, მზად მოქმედებისთვის, როგორც კი სიტყვას მიიღებს. ეს არსებითად კამეოა, მაგრამ ის მუშაობს, რადგან რენერი მას ისე ასრულებს, თითქოს კლინტს უკვე ჰქონდა ცხოვრება, სამსახური და საკუთარი აზრი ქვემოთ მყოფ იდიოტებზე. ამას დიდი მნიშვნელობა აქვს. რადგან ეს პატარა გამოჩენა ქორის თვალის ტონს ქმნის მარველის კინემატოგრაფიულ სამყაროში, სანამ მას სრულფასოვანი როლი ექნება. რენერი მას ზუსტსა და მშრალს ხდის, არა მოციმციმეს, რაც საბოლოოდ პერსონაჟის მთავარი უპირატესობა ხდება გუნდურ ფილმებში. „თორის“ ნახვის შემდეგ არ ფიქრობ: „ვაუ, ქორის თვალის რა მაგარი ისტორია იყო.“ არამედ ფიქრობ: „მოიცადე, ვინ იყო ის ბიჭი და რატომ ჩანდა ასეთი ჩაკეტილი?“ და ეს შესანიშნავი პირველი შთაბეჭდილებაა, განსაკუთრებით უკანა ხედვით. რენერს თითქმის არ აქვს დრო „შურისმაძიებლები: უსასრულობის ომში“, მაგრამ მისი შესავალი მაინც დარტყმასავით მოქმედებს. კლინტ ბარტონი ფილმს ოჯახურ რეჟიმში იწყებს, და სცენა მშვიდობიდან საშინელებამდე ისე სწრაფად გადადის, რომ სწორედ ამ სიმკაცრით არის გამორჩეული. არანაირი სიტყვა. არანაირი დრამატული განვითარება. მხოლოდ დაბნეულობა, პანიკა და საშინელი გაცნობიერება, რომ ადამიანები, რომლებსაც ის ეძახის, გაუჩინარდნენ. რენერი ამ სცენას ნედლად და მყისიერად ასრულებს, და ფილმი დიდ ემოციურ ღირებულებას იძენს მოკლე მონაკვეთიდან, რადგან ის დანაკარგს საშინაო და პირადულს ხდის. ეს გახსნის სცენა ასევე ძალიან ჭკვიანურად აისახება კლინტის ადგილზე მარველის სამყაროში: ის გვახსენებს, რომ მისი მოტივაციები განსხვავებულია. თორი (კრის ჰემსვორთი) კარგავს სამყაროს, ტონი (რობერტ დაუნი უმცროსი) კარგავს პროტეჟეს, სტივი (კრის ევანსი) კარგავს ბრძოლას გუნდის სულისთვის, ხოლო კლინტი კარგავს ოჯახს საკუთარ ეზოში. რენერის სახეზე აღბეჭდილი ეს შოკი მთელი ფილმის განმავლობაში რჩება ჩვენთან, მაშინაც კი, როცა ის ეკრანზე არ არის. მინიმალური ეკრანის დრო, მაქსიმალური დაზიანება. სწორედ ამიტომ არის ეს ეპიზოდი აქ. „შურისმაძიებლები: ალტრონის ეპოქა“ ქორის თვალის ერთ-ერთი ყველაზე მნიშვნელოვანი ფილმია, რადგან ის საბოლოოდ აძლევს კლინტს საშუალებას, იგრძნოს თავი ადამიანად, რომელსაც ცხოვრება აქვს, და არა უბრალოდ მშვილდის მტყორცნელად. რენერს შეუძლია გამოავლინოს კლინტის მშრალი იუმორი, მისი ფოკუსირება ბრძოლის ველზე და მისი როლი, როგორც ყველაზე რეალისტური შურისმაძიებელი. ფერმის გამოვლენა იმდენად კარგად მუშაობს, რადგან ის მყისიერად ცვლის მის აღქმას. მოულოდნელად ეს აღარ არის მხოლოდ ზუსტი სნაიპერი. ეს არის ქმარი, მამა, ადამიანი, რომელმაც რაღაც რეალური შექმნა მთელი ქაოსისგან მოშორებით. და რენერი აბსოლუტურად ფლობს კლინტის მოტივაციურ მხარეს აქ. ვანდა მაქსიმოფის (ელიზაბეტ ოლსენი) მიმართვის სცენა მისი ერთ-ერთი საუკეთესო მომენტია მარველის სამყაროში, რადგან ის ჟღერს ისე, რასაც კლინტი ნამდვილად იტყოდა წნეხის ქვეშ: პირდაპირი, პრაქტიკული, უცნაურად დამამშვიდებელი, არანაირი თეატრალურობა. „ქალაქი დაფრინავს...“ ენერგია. მთელი ეს მონაკვეთი რენერის პიკია — სასაცილო, დაღლილი, კომპეტენტური და ღრმად ადამიანური, მაშინ როცა რობოტები სამყაროს განადგურებას ცდილობენ. ალტრონს უფრო დიდი სათაურები აქვს, მაგრამ კლინტის ყოფნა ფილმს გულს აძლევს. ეს ის ფილმია, რომელიც ქორის თვალს საშიშს ხდის. მართლაც საშიშს. „შურისმაძიებლები“ კლინტს ლოკის კონტროლქვეშ ამყოფებს და მოულოდნელად ის ყველასთვის მარტოხელა პრობლემად იქცევა. მისი გონებადაკარგული ვერსია იმდენად კარგია. და ეს იმიტომ, რომ რენერი სითბოს აშორებს და მხოლოდ მისიის სუფთა ეფექტურობას, ცივ ფოკუსს, ზედმეტი სიტყვების არარსებობას, მკვლელი დარტყმის ენერგიას ტოვებს. ის ქორის თვალს ფილმის გარკვეული მონაკვეთისთვის საშინელებათა ელემენტად აქცევს, და ეს ფანტასტიკურია. გჯერა, რომ ამ ბიჭს შეუძლია S.H.I.E.L.D.-ის დღე მშვილდითა და გეგმით გაანადგუროს, რადგან რენერი კომპეტენციას ასე დამაჯერებლად ყიდის. შემდეგ ფილმი მას გუნდურ ენერგიას უბრუნებს, და ეს ცვლილება არანაკლებ მნიშვნელოვანია. როგორც კი კლინტი კვლავ საკუთარი თავი ხდება, რენერი იუმორსა და ნდობას უბრუნებს რიტმს, განსაკუთრებით ნატაშა რომანოვთან (სკარლეტ იოჰანსონი) სცენებში. მათი ისტორია ფილმს ტექსტურას სძენს ზედმეტი ექსპოზიციის გარეშე. დასკვნითი ბრძოლისთვის ქორის თვალი აუცილებლად იგრძნობა, რადგან ის აკეთებს იმას, რასაც