ქედს ვიხრი ანიმატორების წინაშე, რომლებმაც ამ ეპიზოდში საბრძოლო სცენები დადგეს. „ჯოჯოხეთის სამოთხე“ ყოველთვის იყო ვიზუალურად შთამბეჭდავი ანიმე თხევადი ექშენით, მაგრამ ამ ეპიზოდმა ყველაფერი ახალ დონეზე აიყვანა. ის, თუ როგორ მოძრაობდა, თავს არიდებდა და იყენებდა ყველა თავის პოზიციას, ნამდვილად შთამაგონებელი იყო. ასევე მომეწონა, თუ როგორ იყო გამოყენებული კამერა მოქმედების სხვადასხვა კუთხიდან საჩვენებლად. ყველაფერი თითქმის ყოველთვის მოძრაობაში იყო და მიუხედავად იმისა, რომ პერსონაჟებს მაინც უყვარდათ იმის ახსნა, თუ რა ხდებოდა, მოქმედებამ იდეალურად ასახა, თუ როგორ რეაგირებდნენ პერსონაჟები თავად ბრძოლაზე. როდესაც ჯუ ფამ ჩობეი და ტომა აღწერა, როგორც ერთი არსება, რომელიც იბრძოდა, მათი ბრძოლის სტილი ნამდვილად ასახავდა ამას. გარდა ამისა, პარალელები იმას შორის, თუ როგორ დამარცხდნენ ადრე და როგორ მოიპოვეს უპირატესობა ახლა, ბრძოლას უამრავ ემოციურ კმაყოფილებას მატებს. ძმების შეშლილმა გამომეტყველებამაც ხელი შეუწყო ამას, და მიუხედავად იმისა, რომ ცოტა მეტი მომზადება მინდოდა იმისთვის, თუ რამდენად გაიზარდა ტომა მებრძოლად, მე მომწონს, თუ როგორ არის ნაჩვენები მისი ურთიერთობა ჩობეისთან. მიუხედავად იმისა, რომ მოქმედება უკვე მაღალ დონეზე იყო, ამ ეპიზოდში ბევრი კარგი სიუჟეტი და პერსონაჟების განვითარებაა, რაც იამადასა და ტამიას ტაო ფასთან ბრძოლიდან გამომდინარეობს. პირველ რიგში, ცოტა შოკირებული ვიყავი, რომ შოუმ ტენსენებს საინტერესო დახასიათება შესძინა, და ეს მხოლოდ რამდენიმე მოკლე დიალოგის სტრიქონით გაკეთდა. მათი დახასიათება რთული იყო, რადგან ყველა ერთნაირ პიროვნებად აღიქმებოდა. შოუს არ გამოუყო მათი პიროვნებები საკმარისად, რომ ისინი ყველა ცალკეული და საინტერესო ყოფილიყო. ეს ალბათ პირველი შემთხვევაა, როდესაც შოუმ ჩემს მოლოდინებს გადააჭარბა, როდესაც, ალბათ, ერთ-ერთმა ყველაზე ხმაურიანმა და მხიარულმა ტენსენმა საკუთარი ტრაგედია გაამჟღავნა. ის ფაქტი, რომ ზოგიერთი ტენსენი არ სჯერა სიცოცხლის ელექსირის შესაძლებლობის და რომ ისინი იძულებულნი არიან, ათას წელზე მეტი ხნის განმავლობაში შეუსრულებელ ამოცანაზე იმუშაონ, გულსაკვლელია და შესაძლოა, შესანიშნავი პარალელი იყოს მთავარ გმირებთან. ეს შოუ იწყება იმით, რომ ადამიანებს სიკვდილზე აგზავნიან შეუძლებელი ამოცანის შესასრულებლად, მაგრამ მათ მაინც ეძლევათ სიკვდილისა და ამ ჯოჯოხეთიდან გათავისუფლების უფლება, მაშინ როდესაც ტენსენები უკვე პირობითად უკვდავები არიან, ამიტომ ისინი იძულებულნი არიან, ეს ამოცანა, როგორც ჩანს, სამუდამოდ შეასრულონ. ის ფაქტი, რომ ტაო ფას მხიარული პიროვნება უფრო თვითშეგნებული ნიშანია იმისა, რომ ის გაგიჟდა, რადგან ეს ერთადერთია, რისი გაკეთებაც მას ირონიულად შეუძლია ყველაფრის შესანარჩუნებლად, მართლაც მომხიბვლელია. შემდეგ არიან იამადა და ტამია, რომლებიც, ჩემი აზრით, დუეტად არ იმუშავებდნენ, მაგრამ მომწონს, როგორ აკავშირებთ მათი განსხვავებები ერთმანეთს. ტამია დიდი იდიოტია და მტკივნეულად პირდაპირი, ხოლო იამადა ერთგვარი მეცნიერია. ორივეს, სხვადასხვა მიზეზის გამო, არ სჯერა იმის, რასაც ფიზიკურად ვერ ხედავენ ან ვერ ეხებიან, რაც ეწინააღმდეგება იმ აზრს, თუ რა არის ტაო, როგორც უხილავი სასიცოცხლო ძალა. ეს არის მაგალითი იმისა, თუ როგორ არ ერწყმის სულიერება ზედმეტად პრაქტიკულ ან თავდაჯერებულ ადამიანებს. მათ ამ ბრძოლაში იმდენად არ უნდა უჭირდეთ, რამდენადაც უჭირთ, მაგრამ ისინი არახელსაყრელ მდგომარეობაში არიან თვითდანებული შეზღუდვის გამო, რომლის გადალახვაც უნდა გაერკვნენ, რაც პერსონაჟის ზრდასა და მოქმედებას ერთმანეთთან შერწყმის შესანიშნავი გზაა. ასევე მომწონს გამოსავალი, რომლისკენაც ისინი ეპიზოდის ბოლოსკენ მიდიან. იამადას ინტერესი ტაოს მიმართ რეალურად ძლიერდება ბრძოლის განმავლობაში, რადგან ის ფიზიკურად გრძნობს მას. ირონია ისაა, რომ რაც უფრო მეტად სცემენ მას, მით უფრო გატაცებულია მისი არსებობით, და დარწმუნებული ვარ, რომ ეს ცნობისმოყვარეობა მას მომავალ ეპიზოდში საკუთარი ტაოს გამოყენების გაგებამდე მიიყვანს. შემდეგ არის ტამიას ჯიუტი უნარი, რომ ყველაფერს გაუმკლავდეს, ალბათ, ყველაზე ლოგიკურად არალოგიკური გზით. მომწონს, თუ როგორ აორმაგებს ტამია თავის სიჯიუტეს, რადგან ის უფრო თვითდაზიანებას ამჯობინებს, ვიდრე ცდილობს რაღაცის გაგებას ისე, როგორც ეს ასწავლეს ან აუხსნეს. მაგრამ, როგორც ჩანს, ეს მუშაობდა, და ახლა ისე ჩანს, რომ სათამაშო მოედანი სწორდება.