აიზაკ ფლორენტინის შურისმაძიებლური ფილმი „ჯოჯოხეთის ცეცხლი“ (Hellfire) იმდენად ნათელი 80-იანი წლების რეტრო-დაბრუნებაა, რომ თითქოს ნაპალმის სუნიც კი გეცემათ. სტივენ ლენგის უსახელო, ბუნდოვნად წარმოჩენილი ვიეტნამის ომის ვეტერანი, ფხიზელი გმირი, მოგვაგონებს კლინტ ისტვუდის „კაცს სახელის გარეშე“, ბერტ რეინოლდსის „მელოუნში“ განსახიერებული პერსონაჟის მსგავსად. ეს არის დაბალბიუჯეტური პროდუქცია, რომელსაც არ რცხვენია თავისი უკიდურესად კონსერვატიული, „თვითონვე მიაღწიე ყველაფერს“ იდეოლოგიის. ეს არის ის ამერიკა, რომელზეც თქვენი უხეში ბიძა ოცნებობს, სადაც იარაღიანი კარგი ბიჭი აჩერებს იარაღიან ცუდ ბიჭს. ან მთელ ქალაქს, რომელიც მათითაა სავსე. „ჯოჯოხეთის ცეცხლი“ საკმაოდ სასიამოვნო სანახავია, თუ DTV (პირდაპირი ვიდეო გამოსვლა) სამოქმედო ფილმის იაფფასიანი კინეტიკის მიღმა დიდ მოლოდინს არ განიცდით. მიუხედავად იმისა, რომ ის ხელოსნური ხარვეზებით არის სავსე, მის ნოსტალგიას გარკვეული ხიბლი გააჩნია. რიჩარდ ლოურის სცენარი მეტად გამარტივებულია, მაგრამ ძირითადად ისე, რომ მთავარი მოვლენისთვის ტოვებს სივრცეს – ლენგი, ოფლიანი, სისხლიანი და დაღლილი, ანადგურებს უამრავ ბოროტმოქმედს. ეს არ არის რთული. ლენგის პერსონაჟი იმ ტიპის სუპერადამიანია, რომელზეც ადრე ჩაკ ნორისის მემებს ქმნიდნენ. ყოფილი „მწვანე ბერეტი“, რომელიც რატომღაც მალავს თავის სახელსა თუ სხვა მნიშვნელოვან ინფორმაციას, ფლობს უნარსა და შეუპოვრობას, რომ მარტომ გაანადგუროს მთელი არმიები მხოლოდ თავისი გამჭრიახობით. ეს კარგია ტეხასის გამოგონილი ქალაქ რონდოს მცხოვრებთათვის, რადგან მოხეტიალე სწორედ მაშინ ჩადის, როცა ადგილობრივი კოკაინის სინდიკატი ტერორის განმტკიცებას იწყებს. ჰიპერბოლიზაციის რისკის მიუხედავად, თამამად შეიძლება ითქვას, რომ „ჯოჯოხეთის ცეცხლის“ სიუჟეტს რეალობის ყოველგვარი შეგრძნება აკლია. ზედაპირზე, აქ განსაკუთრებული არაფერია. ეს არის უბრალო ამბავი მოხეტიალეზე, რომელიც პატარა ქალაქის უდანაშაულო მოქალაქეების დაცვას იღებს საკუთარ თავზე, რაც, ბოლოს და ბოლოს, მრავალი ვესტერნისა და სამურაის ფილმის ძირითადი სიუჟეტია. მაგრამ ოდნავ რომ ჩაუღრმავდეთ, ეს ამბავი მომხიბვლელიდან სრულიად გიჟურში გადადის წამებში. „ჯოჯოხეთის ცეცხლის“ მოქმედება 1980-იან წლებში ვითარდება, რაც ნამდვილად შეუმჩნეველი დარჩებოდა, რომ არა საწყისი ტიტრი. სხვა არაფერი მიუთითებს დროის ამ პერიოდზე. ეს, რა თქმა უნდა, უმნიშვნელო დეტალია, მაგრამ შესამჩნევია, თუ რამდენად ცუდად არის გააზრებული ფილმი, რაც ვრცელდება თავად ბოროტმოქმედზეც: იერემია (ჰარვი კეიტელი), პომპეზური მაფიოზი მდიდრულ ვილაში, ქალაქში, რომელიც ეკონომიკურად იმდენად დაუძლურებულია, რომ ადგილობრივ სალონს მუყაოს აბრა აქვს. მისი ბიზნესი კოკაინია, ხოლო მისი ურბანული, აღმოსავლეთ სანაპიროსთვის დამახასიათებელი იმიჯი სრულიად ანაქრონისტულია. იერემია და მისი კლანი კოკაინს სპეციალურად შექმნილი კონსერვირებული ლუდის მეშვეობით აწარმოებენ და აგზავნიან, აშკარად, მათი ადგილობრივი ლუდსახარშიდან. ოპერაცია ადვილად ვრცელდება. იმდენად აბსურდულად, რომ მთელი ქალაქი, როგორც ჩანს, ამ ნარკომოქმედების ქვეშაა, ხოლო ადგილობრივი შერიფი (დოლფ ლუნდგრენი) დაფარვის აქტიური მონაწილეა. ის, როგორც ჩანს, ერთადერთი პოლიციელიცაა. როდესაც ლენგის პერსონაჟი ჩამოდის, სალონის მფლობელი ოუენი (კრის მალინაქსი) მას „ნომადას“ უწოდებს, და ეს სახელი ეწებება. საცხოვრებლისა და სარჩოს სანაცვლოდ, „ნომადა“ თავის უნარებს ზოგად შეკეთებაში იყენებს, მაგრამ ოუენის ქალიშვილი, ლენა (სკოტი ტომპსონი) ნერვიულობს მის ჩამოსვლაზე. ქალაქის მაფია იმდენად ძლიერი (და პარანოიდულია), რომ ისინი სწრაფად აცილებენ ქალაქიდან ნებისმიერ „უცხოს“, და ლენა შიშობს, რომ მისი ყოფნა მათთვის მდგომარეობას გააუარესებს. ისე, როგორც ყველა საუბრობს „უცხოზე“, თითქოს ფლორენტინის ფილმი ზებუნებრივ გზას დაადგება, რაიმე უფრო ბოროტი სოფლელების საიდუმლოს გამჟღავნებით. მაგრამ ეს ბევრად უფრო „მიწაზე მყარად მდგარი“ სიუჟეტია, სადაც ყველა უბრალოდ მე-10 საფრთხის დონეზე გადადის ერთი უსახლკარო მოხუცის გამო. როგორც არ უნდა იყოს, ნომადა ცდილობს წავიდეს ერთი ღამის შემდეგ, მაგრამ როდესაც ის ხედავს, თუ როგორ ექცევა ლენას იერემიას ვაჟი, კლაიდი (მაიკლ სიროუ), ის გადაწყვეტს ჯონ ვიკად იქცეს და ყველას გაუსწორდეს. „ჯოჯოხეთის ცეცხლი“ ისეა ზედმეტად განათებული, რომ გეგონებათ აფთიაქის დერეფანშია გადაღებული. აქ არ არის არც ერთი მოძრაობა, რომელიც გააკვირვებს ვინმეს, ვისაც ბოლო სამოცი წლის განმავლობაში სამოქმედო ფილმი უნახავს, მაგრამ ჩხუბები საკმაოდ კარგადაა გადაღებული. სამწუხაროა, რომ ოსტატობის ყველა სხვა ელემენტი საშინელია. „ჯოჯოხეთის ცეცხლი“ ისეა ზედმეტად განათებული, რომ გეგონებათ აფთიაქის დერეფანშია გადაღებული. მუსიკას, როგორც ყურადღების გამფანტველს, ასევე გენერულს, ხელოვნური ინტელექტის ნამუშევრის დამახასიათებელი თვისება აქვს. უნებლიეთ სასაცილოა, რომ ხმოვანი ეფექტები ისეთივე რეალისტურია, როგორც ადამ უესტის „ბეტმენის“ ეპიზოდი. ლენგი აქ ნამდვილად ცდილობს და მასალას მაქსიმალურად კარგად ყიდის, მაგრამ საკმარისია ითქვას, რომ „ჯოჯოხეთის ცეცხლი“ მხოლოდ იმდენად გასართობია, რამდენადაც თქვენი გამტარუნარიანობა საშუალო დონის სამოქმედო ფილმებისთვის. ნომადა კონსერვატიული ადამიანის ღარიბი ადამიანის პლატონური იდეალის მულტფილმის ვერსიაა, რომელიც უარს ამბობს უწყინარ „დახმარებაზეც“ კი, როგორიცაა საბანი სითბოსთვის. როდესაც „ჯოჯოხეთის ცეცხლი“ ძალადობრივი ხდება – და ის ნამდვილად, ძალიან ძალადობრივია – მას ბუზების მოგერიების უდარდელობით ეკიდებიან. ეს შეიძლება იყოს სახალისო დრო, მაგრამ ასევე დამქანცველი, სწრაფი, რაც ადრეულ ეტაპზე ფანტაზიორობას აადვილებს.