კინო ხშირად შეიძლება განვიხილოთ, როგორც „მოწმედ ყოფნის“ აქტი, რომელიც გვთხოვს დავუახლოვდეთ პერსპექტივებსა და ადამიანებს, ვისთანაც შესაძლოა მაშინვე არ იდენტიფიცირდეთ, მაგრამ დაკვირვების აქტის მეშვეობით, ჩვენ შეგვიძლია მივაღწიოთ გაგებისა და თანაგრძნობის წერტილს. სახალისო და დამაფიქრებელი ფორმით, რეჟისორ ჯონ უილსონის „ბეტონის ისტორია“ (The History of Concrete) ამოწმებს აუდიტორიის შესაძლებლობებს, თანაგრძნობით იყოს მოწმე. ერთი მხრივ, რასაც უყურებთ, ზუსტად ისაა, რაც სახელწოდებაშია ნათქვამი: უილსონი ცდილობს შექმნას გულწრფელი დოკუმენტური ფილმი იმ მასალის ისტორიის შესახებ, რომელიც ჩვენი ყოველდღიური ცხოვრების ყველა ასპექტს აყალიბებს, მაგრამ რომლის შესახებაც ბევრმა ადამიანმა ცოტა რამ იცის ან საერთოდ არ აინტერესებს. მეორე მხრივ, ისევე როგორც უილსონის დოკუმენტურ სერიალში „როგორ ჯონ უილსონთან ერთად“ (How To With John Wilson), რაც ერთით იწყება, სწრაფად გარდაიქმნება მეორედ და უილსონი ბეტონისადმი საკუთარ გატაცებას იყენებს, რათა უფრო ფართო ამბავი მოყვეს კორპორაციული ბოროტმოქმედების, საცხოვრებლის არასტაბილურობისა და იმ უხილავი – და ხილული – ტრადიციების შესახებ, რომლებიც ერთმანეთთან გვაკავშირებს. უილსონის ინტერესი, როგორც ბედისწერის მიერ მოტანილი, ასევე ტრაგიკული მოვლენებიდან მომდინარეობს. პანდემიის დროს, მან მონაწილეობა მიიღო WGA-ის სემინარში, თუ როგორ უნდა შექმნათ Hallmark-ის ფილმი. ეს მომენტები გადაღებულია ფარული ჟურნალისტის სიმძაფრით, რაც მკვეთრ კონტრასტს ქმნის მის მიერ ასახულ შინაარსთან. „ტრავმა [თქვენს ფილმში] კარგია, თუ ის მაღალი ნოტით დასრულდება,“ ამბობს სემინარის წამყვანი. ამ გაკვეთილმა უილსონს აიძულა, ეცადა Hallmark-ის ფილმის იგივე ხერხები და ტაქტიკა მიეყენებინა რაღაც გაცილებით ნაკლებად მიმზიდველისთვის: ბეტონისთვის. უილსონისთვის ეს აქტი პროექტებს შორის დროის გატარების საშუალებაა, მაგრამ ასევე მისი პლატფორმის სუბვერსიული გზით მართვა: ისინი, ვინც „ბეტონის ისტორიას“ უყურებენ, რადგან ეს ჯონ უილსონის ფილმია, მათი ერთგულება გამოიცდება, დოკუმენტურისთვის მისი თემის არჩევანის გათვალისწინებით. საბედნიეროდ, უილსონის ფილმი საკუთარი ცნობისმოყვარეობის ძალით შეუფერხებლად მიედინება. „სირცხვილია, ასე ცოტა იცოდე იმის შესახებ, რაც შენს ვიზუალურ გარემოში ასეთ დიდ ადგილს იკავებს,“ ამბობს ის. ფილმი უილსონისთვის გულწრფელი საშუალებაა, რომ მეტი ისწავლოს და გაიხსნას იმის მიმართ, რაც ყველამ თავისთავად ცხადად მივიღეთ. თუ წარმოგიდგენიათ, მასალის თითქმის ყველა ასპექტია შესწავლილი. „ბეტონის ისტორია“ უილსონისთვის სასიამოვნო საბაბად გვეჩვენება, რომ უბრალოდ წარმოაჩინოს ის ადამიანები, რომლებთანაც დოკუმენტურ ფილმზე მუშაობისას დაუკავშირდა. სწორედ ამ მიდგომით მისი პროექტი ახლებურად მოწმობს: სინათლეს ჰფენს მდიდარი ცხოვრების მქონე ადამიანებს; ადამიანებს, რომლებსაც სხვები ალბათ უგულებელყოფდნენ, ისევე როგორც ბეტონს, რომელზეც დადიან. არის ერთი პერსონაჟი, რომლის საქმეც ნიუ-იორკის ტროტუარებიდან საღეჭი რეზინის მოშორებაა (სიზიფეს უფრო იოლი დავალება ჰქონდა); არის მხატვარი, რომელიც ადგილობრივ ჯგუფ „ნებულასს“ (Nebulas) ხელმძღვანელობს და უილსონის ერთ-ერთი უახლოესი პერსონაჟი ხდება; და, ერთ მომენტში, უილსონი აღმოჩნდება ფილმის გადასაღებ მოედანზე, რომელიც მკვლელობასა და უძრავ ქონებას ეხება. „ბეტონის ისტორია“ ზოგჯერ შესაძლოა ცოტა ხანს გრძელდებოდეს და 101 წუთზე, გეუფლებათ განცდა, რომ არსებობს ამის 90-წუთიანი ვერსია, რომელიც უფრო შთამბეჭდავი იქნებოდა ზედმეტი ფრაგმენტების ამოჭრის შემთხვევაში. მაგრამ ეს მიდგომა ასევე ცხადყოფს, რომ რაც უფრო ღრმად ჩაუღრმავდები კონკრეტულ თემას, მით უფრო მეტ ახალ ელემენტს აღმოაჩენ მასში. ერთი ასპექტი, რომელიც შესაძლოა განსაკუთრებით ნიუ-იორკელ მაყურებლებს გამოადგებათ, არის ის, თუ როგორ იბზარება ამდენი შენობის საძირკველი, ერთ-ერთი ყველაზე შემზარავი მაგალითია BQE ხიდი ბრუკლინში, სადაც ნამსხვრევების ჩამოვარდნისა და გამვლელების დაზიანების სერიოზული რისკია. უილსონი ხაზს უსვამს ამ ხიდის სასტიკ რეალობას, რომელიც ფუნქციონირებს, მიუხედავად იმისა, რომ დიდ რისკს წარმოადგენს: „ჩვენ ვიცით ხარვეზის შესახებ, მაგრამ ვერ ვაჩერებთ მას,“ ამბობს ის. მისი ფილმი გვთხოვს, დავფიქრდეთ, რატომ ვართ ასე მზად და გვსურს, არ ვიზრუნოთ ჩვენს გარემოზე და როგორ იმოქმედებს ეს, გაფართოებით, იმ ადამიანებზე, ვისზეც ვითომდა ვზრუნავთ და ვის გვერდითაც ვცხოვრობთ. მიზანშეწონილად მიმაჩნია გაგიზიაროთ, რომ სანდენსის (Sundance) ბოლო მომენტებში, პარკ სიტიში, ჩემს ერთ-ერთ საყვარელ რესტორანში, five5eeds-ში, სწორედ გარეთ მიმდინარეობდა სამშენებლო სამუშაოები. უილსონის დოკუმენტურის ნახვამდე, შესაძლოა, სცენისთვის მოკლედ შემეხედა, მეფიქრა, როგორ აფუჭებდა წერაქვისა და ჯეკჰამერის გამღიზიანებელი ხმები რესტორნის ატმოსფეროს და გამაღიზიანებელი ყოფილიყო ის, თუ როგორ ტრიალებდა ჰაერში დაფხვნილი ბეტონის მტვერი. თუმცა, უილსონის ფილმის ნახვის შემდეგ, სხვა რამეებზე დავფიქრდი: რამდენ ხანს იყო ეს ბეტონი მანამ, სანამ შეცვლიდნენ, რამდენი ფეხი დადიოდა მასზე, მუშები, რომლებიც შრომობდნენ და რამდენად გამძლე ცემენტს იყენებდნენ მათ ბეტონის ნარევში, თუ ის რამდენიმე წელიწადში ისევ შესაცვლელი იქნებოდა. ამას იმისთვის ვამბობ, რომ უილსონის დოკუმენტურმა უბრალოდ მთხოვა, განმეხილა რაღაცის განსხვავებული და ხშირად უგულებელყოფილი ასპექტი, რაც საზოგადოების ქვაკუთხედია. ის არ ცდილობს ფაქტების სიის წაკითხვას, არამედ აკეთებს იმას, რასაც საუკეთესო მეზღაპრეები აკეთებენ: გიწვევთ, სამყაროს სხვანაირად შეხედოთ, სხვა ადამიანების თვალებითა და ისტორიებით. მაშინაც კი, თუ ბეტონის მიმართ მეტი სიყვარულით არ წახვალთ, თქვენი აღქმა მის მიმართ ნამდვილად შეიცვლება.