პანკ-ჯგუფისთვის გაზრდა რთულია. თითქმის ორი ათწლეულის განმავლობაში, Joyce Manor-მა თავი აარიდა დიდ შეცდომებს, მუდმივად მიმზიდველი და დაუყოვნებლივ ეფექტური ალბომების გამოშვებით. მათი სადებიუტო, ამავე სახელწოდების ალბომიდან, რომელიც 15 წლის წინ გამოვიდა, ბარი ჯონსონის ხელმძღვანელობით მოქმედმა პოპ-პანკერებმა თავიანთი უსაზღვრო კინეტიკური ენერგია სწრაფ ჰუკებსა და მოკლე სიმღერის სტრუქტურებში მოაქციეს. მაშინაც კი, როცა ჯგუფი ექსპერიმენტებს ატარებს, „პალმ-მიუტ“ გიტარის აკორდები, მკვეთრი ტექსტები და მსმენელისთვის მზა „სინგალონგები“ Joyce Manor-ისთვის ისეთივე საიმედოა, როგორც სიკვდილი და გადასახადები. დიდი ხნის გულშემატკივრებმა, როგორც ჩანს, მოიწონეს 2016 წლის „Cody“, სადაც ტრიომ ელიოტ სმიტის პროდიუსერ რობ შნაფფთან ერთად მოწიფულობის მიღწევა სცადა, და 2018 წლის „Million Dollars to Kill Me“, სადაც მათ ემო-ტენდენციების ჩახშობა განაგრძეს. 2026 წელს პოპ-პანკის სერიოზულად აღქმა ყოველთვის ადვილი არ არის, მაგრამ Joyce Manor კეთილსინდისიერ საქმეს აკეთებს „I Used To Go To This Bar“-ის განმავლობაში, მაშინაც კი, თუ ისინი უხერხულ შუალედურ მდგომარეობაში აღმოჩნდებიან. მათი საფირმო ნიშნები წარმოდგენილია: ჯონსონის სტაბილური წუწუნი, ნერვული სასიყვარულო სიმღერები, მიხვეულ-მოხვეული ლიკები. მაგრამ პროდიუსერმა ბრეტ გურევიცმა, რომელიც ყველაზე ცნობილია როგორც Bad Religion-ისა და Epitaph Records-ის თანადამფუძნებელი, შეამცირა ჯგუფის გარკვეული თავხედური, სარდაფისეული ხიბლი. ყველაზე ცუდი მაგალითია „Well, Whatever It Was“, რომელიც The Offspring-ს მოგვაგონებს თავისი აკუსტიკური გიტარის შაფლით და ჯონსონის ზარმაცი ორსტრიქონედებით, როგორიცაა „Lost my job at Little Caesars.“ სიმღერაში „All My Friends Are So Depressed“, Joyce Manor-ის პირველი სინგლი Billboard-ის ჩარტებში, გურევიცის პროდუქცია ჯგუფის „ქანთრი ბაუნსს“ უძლურს ხდის. „I Used To Go To This Bar“-ით ნათელია, რომ ჯონსონი სიკვდილზე ფიქრობდა. მისი ხმა ახალ, დაცლილ ძალას პოულობს, როცა მღერის მეგობრებზე, რომლებიც იტანჯებიან, ეკონომიკური გამოწვევების წინაშე მდგარ ადამიანებზე და საყვარლებზე, რომლებიც გარდაიცვალნენ. სათაურ ტრეკში ის იხსენებს სასმელ მეგობარს, რომლის დაკრძალვაც გამოტოვა, სანამ თავს უკან დააბრუნებდა ტანჯულ რეფრენში („Time goes by so slowly baby / I wish you were here“) თითქმის 200 დარტყმა წუთში ტემპით. „Well, Don’t It Seem Like We’ve Been Here Before“ იწყება გამანადგურებელი ჰუკით და შემდეგ ფართოვდება და აჩვენებს, რომ ჯონსონი მღერის მეგობარზე, რომელსაც კისერში მილი აქვს. მიუხედავად იმისა, რომ ჯონსონის ფრაგმენტული მოგონებები დამანგრეველია, მუსიკა საკმარისად მსუბუქი რჩება, რათა თავი აარიდოს No Closer to Heaven-ის ან Home, Like Noplace Is There-ის ტერიტორიას. ჯონსონი ყოველთვის უფრო მეტად იყო დაინტერესებული პოპ-მუსიკით, ვიდრე პანკით ან ჰარდკორით, რაც მან ხაზგასმით აღნიშნა The Line of Best Fit-თან ბოლო ინტერვიუში. „I Used To Go To This Bar“ მაქსიმალურად აკმაყოფილებს ამ პოპ-ინსტინქტს. შესანიშნავ „Falling Into It“-ზე ახალი ტალღის სინთეზატორებით, ისინი აგრძელებენ იქიდან, სადაც 2022 წლის შესანიშნავი „40 oz. to Fresno“ შეჩერდა. „After All You Put Me Through“ ჯონსონს და მის ჯგუფს პოულობს უცნაურად ფანკი, სევდიან გრუვში, ბონგოსა და ფილმისთვის მზა სიმებიანი ინსტრუმენტების ელემენტებით. და სიმღერაში „I Know Where Mark Chen Lives“, ჯონსონი მღერის ყოფილ Summer Vacation-ის ფრონტმენთან ერთად ნარკოტიკების მოხმარებაზე, მაგრამ სიმღერა ნამდვილად აფრინდება მახვილი ჰუკით „Freight train coming down the track / And it almost gave me a heart attack“, სანამ გადავა ცოცხალ, „პაუერ-აკორდებით“ დატვირთულ სტროფში. „I Used To Go To This Bar“ ახდენს ზრდასრული Joyce Manor-სა და იმ მკვეთრ პანკს შორის განსხვავების ბალანსირებას, რომლითაც ისინი ცნობილები არიან, ეგზისტენციალური პანიკის დამატებითი დოზით. ჯონსონი თავის ასაკს გრძნობს „The Opposium“-ში, სადაც აღნიშნავს, რომ თავს გრძნობდა, როგორც „ჩემი ყოფილი დიდების ჩრდილი“, ხოლო ჯგუფი განაგრძობს გზას მბრუნავ ბასლაინსა და მატარებლის რიტმზე. და „Grey Guitar“-ზე, ის ფიქრობს, რა ხდება, როდესაც მუსიკის დაკვრა, როგორც ჩანს, არაფერს აგვარებს. ჰარმონიზებული გიტარის რიფების ფონზე, ჯონსონი წარმოიდგენს, თუ რა სხვადასხვა გზით შეიძლებოდა გარდაცვლილიყო დიდი ხნის დაკარგული მეგობარი. წინა ალბომები, როგორც წესი, მთავრდებოდა ენერგიული ჰიტებით ან დამამშვიდებელი მცდელობებით, მაგრამ ასაკის მატებასთან ერთად, ჩვენ ყველას ვკარგავთ ადამიანებს. Joyce Manor-ისგან მომდინარე „Grey Guitar“ შთამბეჭდავია, რადგან ის ამ დისკომფორტს ეფინება. [Epitaph] ეთან ბეკი არის პიტსბურგში დაბადებული, ბრუკლინში მოღვაწე ჟურნალისტი და კრიტიკოსი, რომელიც წერდა The Washington Post-ისთვის, Public Source-ისთვის, Los Angeles Times-ისთვის და სხვა პუბლიკაციებისთვის. © 2026 Paste Media Group. ყველა უფლება დაცულია.