ჯულიეტ ლუისი: ფილმში, სადაც სკამად გადავიქეცი, იდენტობის ნაწილები აღმოვაჩინე

„როცა ახალგაზრდა ვიყავი და ხალხის ყურადღების ცენტრში ახლად მოვექეცი, ეს ჩემთვის ძალიან რთული იყო.“ (ფოტო: Music Box Films) ჯულიეტ ლუისისთვის ქალის განსახიერება, რომელიც სკამად იქცევა, არც ისე დიდი გამოწვევა იყო, როგორც ერთი შეხედვით შეიძლება ჩანდეს. ვარსკვლავი ძალებს აერთიანებს ნოვატორ რეჟისორ ამანდა კრამერთან („Please Baby Please“) ამ შაბათ-კვირის ფილმში „By Design“. ეს არის სახალისო, სუბვერსიული შეხედულება სხეულების გაცვლის ჟანრზე, რომელიც ბევრს ამბობს ობიექტიფიკაციაზე, იდენტობასა და თვითღირებულებაზე – თემებზე, რომლებიც მსახიობისთვის მწვავედ ნაცნობი აღმოჩნდა. „როცა ეს სცენარი წავიკითხე, მივხვდი, რომ მჭირდებოდა,“ – ეუბნება ლუისი Entertainment Weekly-ს. „მქონდა ასეთი რამის დიდი შიმშილი. ის ისეთი ველურად გამომგონებლური იყო. არაფერი, რისთვისაც შეიძლებოდა თავი მოგემზადებინა, და ზოგიერთი ნარატივი და მონოლოგი ისე ღრმად მეხმიანებოდა. მაგალითად, ვიტირე.“ ფილმში, რომლის მთხრობელიც მელანი გრიფიტია, ლუისის პერსონაჟი კამილა ლამაზ სკამზე გაუგებარი სიყვარულით შეპყრობილი აღმოჩნდება. მას სკამი მაღალი კლასის ავეჯის მაღაზიის ვიტრინასთან, ორ საუკეთესო მეგობართან ერთად სეირნობისას აღმოაჩინა. როდესაც უცხო ადამიანი მას ყიდულობს, სანამ კამილა ფულს შეაგროვებს, ის სასოწარკვეთილი სურვილს გამოთქვამს, გახდეს ის, რისი ფლობაც აღარ შეუძლია. ჩვეულებრივი, მარტოხელა ქალი მარტივი, რუტინული ცხოვრებით – კამილას სურს, რომ ისე სასურველი იყოს, როგორც მას სურს ეს უნიკალური ავეჯის ნაწილი. ეს ლტოლვა საკუთარი იდენტობის გადალახვისკენ ლუისისთვის ძალიან ნაცნობი აღმოჩნდა. (ფოტო: Music Box Films) „როცა ახალგაზრდა ვიყავი და ხალხის ყურადღების ცენტრში ახლად მოვექეცი, ეს ჩემთვის ძალიან რთული იყო, და რეალურად არ ვიცოდი, როგორ მეპოვა ამისგან თავის დაღწევის გზა,“ – აღიარებს ის, სანამ დაამატებს: „სინამდვილეში, მე თავი დავაღწიე ამას ადამიანების თამაშით. ასე რომ, მესმის, როცა გინდა სხვად ყოფნა, სხვა იყო, და ეს იყო ჩემი უნარი, ეს ვიცოდი და მესმოდა.“ ისტორიების მოყოლისა და როლებში „სხვა კანში შეცურების“ მეშვეობით, ლუისმა აღმოაჩინა ეს თავისუფლება. ის „არასდროს იყო კმაყოფილი,“ – ამბობს ის, – სანამ სრულად არ დაიკარგებოდა თავის საქმეში. ამავე დროს, როგორც ახალგაზრდა ქალს, რომელსაც უჭირდა შეგუებოდა მის ახალშეძენილ დიდებას ისეთი ფილმებიდან, როგორებიცაა „National Lampoon's Christmas Vacation“, „Cape Fear“ და „What's Eating Gilbert Grape“, მას სურდა, რომ სხვა მოზარდებივით ყოფილიყო – იმდენად, რომ სახელის შეცვლაზეც კი ოცნებობდა. „როცა ბავშვი ვიყავი, მინდოდა სახელი შემეცვალა ჯულიეტიდან თემიზე,“ – ამბობს ის სიცილით. „რადგან ჩემი ბავშვური გონებით, თემები ნორმალურები და პოპულარულები იყვნენ, ჯულიეტი კი არა.“ თითქმის ოთხი ათწლეულის განმავლობაში ყურადღების ცენტრში ყოფნის შემდეგ, ლუისი თავს უფრო კომფორტულად გრძნობს საკუთარ კანში, როგორც პროფესიულად, ასევე პირად ცხოვრებაში. „ახლა ეს დიდი ამბავი აღარ არის, მე ვხედავ ადამიანურობას სხვებში და არ ვგრძნობ, რომ ამით შეზღუდული ვარ,“ – ამბობს ის თავის დიდებაზე. მიუხედავად იმისა, რომ მას ჯერ კიდევ სიამოვნებს თავისუფლება, რომელსაც თავის საქმეში პოულობს, ის ამატებს: „მხოლოდ შუა ცხოვრებაში ვამბობ: „ოჰ, ალბათ აქ ცოტა ჩემს თავსაც ვითამაშებ“.“ (ფოტო: Music Box Films) მიუხედავად იმისა, რომ ლუისი კამილაში საკუთარი თავის ნაწილებს ხედავს, კამილა ფილმში ბევრ დროს არ ატარებს კამილას სახით. როდესაც ის სხეულებს სკამთან ცვლის, მისი ცნობიერება ავეჯში გადადის, რის შედეგადაც მისი ადამიანური სხეული კატატონურ მოსვენებაში რჩება. ამან გარკვეული უნიკალური გამოწვევები შეუქმნა ლუისს, როგორც შემსრულებელს. „ეს გახდა – ვფიქრობ, ამანდასა და ჩემს მაგივრად ვლაპარაკობ – ერთგვარი პერვერსიული სიამოვნება, ან სუბვერსიული სიამოვნება, თუ როგორ არ უნდა ვაკეთო არაფერი. და როცა ვამბობთ არაფერს, ვგულისხმობთ ერთგვარ მაგიას, რომელიც არსებობს, სადაც შენ ორბიტაზე ხარ, ამ ქვესკნელში ხარ, მაგრამ ხარ აწმყოში,“ – განმარტავს ის. „როგორც მსახიობმა, წინააღმდეგობა უნდა გამეწია ზედმეტი ემოციების გამოხატვის სურვილისთვის; სწორედ აქ დავკარგავდით იმას, რასაც ვაკეთებთ. და ეს გახდა ისეთი ამაღელვებელი პროცესი. და ამანდასთან ნდობის თამაში იყო. ის მეტყოდა დიახ ან ნაკლები, ან ესა თუ ის; ჩვენ ფორმებს ვქმნიდით.“ მიუხედავად ამისა, ლუისი ამბობს, რომ როლისთვის ისევე მოემზადა, როგორც ნებისმიერი სხვა როლისთვის. „მე მივუდექი მას ისევე, როგორც ჩემს ნებისმიერ ნამუშევარს, რაც ნიშნავს, რომ ყოველთვის ტრანსცენდენციისკენ ვისწრაფვი,“ – ამბობს ის და სიცილით ამატებს, „სულ ეს არის. სრული ტრანსცენდენცია.“ ფილმის ზოგიერთი უფრო დრამატული მომენტისთვის, მაგალითად, როდესაც კამილა თავის სხეულში ბრუნდება, ლუისი ამატებს: „არსებობს ყველა ეს განსხვავებული არჩევანი, და თქვენ უნდა დააკავშიროთ ის რაღაც რეალურთან. ასე რომ, მე დავაკავშირე ის იმასთან, როდესაც მამაჩემი გულის ოპერაციიდან გამოვიდა, ან თუ ვინმემ დაკარგა კიდურების შეგრძნება და ისევ შეუძლია კიდურში შესვლა. და ასე, სათითაოდ, ჩვენ ცოცხლდებით ამაში. ეს არის საბოლოო თამაში, და ეს არის ის, რაც ჩემში ცხოვრობს ბავშვობიდან.“ (ფოტო: Music Box Films) იმ სცენის გახსენებისას, როდესაც კამილა იძულებით უბრუნდება თავის სხეულს, კრამერი ამბობს, რომ მას „არ შეეძლო დაეჯერებინა“ ლუისის შესრულება. „ვამბობდი: საიდან მივდივართ აქედან? ანუ, ეს ყველაფერი იყო.“ თუმცა კრამერი აღიარებს, რომ დღის დაწყებისას ცოტა შეშინებული იყო, ლუისის მუშაობის ხილვამ „დამამშვიდა, რადგან როცა ეს შესრულება მივიღეთ, ეს იყო ზუსტი და საბოლოო, ფილმი დასრულდა. ვფიქრობდით, რომ რაც აქედან მოხდება, მხოლოდ ბონუსი იქნება.“ მიიღეთ გართობის სიახლეების, ცნობილი ადამიანების განახლებებისა და სანახავი მასალების ყოველდღიური დოზა ჩვენი EW Dispatch ბიულეტენით.