ოსკარის დაჯილდოება ყოველთვის ვერ ახერხებს სწორი არჩევანის გაკეთებას საუკეთესო მსახიობი ქალის კატეგორიაში, მაგრამ ამ გამარჯვებულთა ტრიუმფი უდავოა. 1929 წელს პირველი ოსკარის დაჯილდოების შემდეგ, საუკეთესო მსახიობი ქალის ნომინაცია ერთ-ერთი იმ მცირერიცხოვან ჯილდოთაგანია, რომელიც ყველა თაობის უდიდეს შემსრულებლებს გადაეცემოდა. მიუხედავად იმისა, რომ უმეტესობა დამსახურებულად იმარჯვებდა, ზოგიერთმა კონკურენტებს შანსი არ დაუტოვა. ხელოვნება მთლიანად სუბიექტურია, ამიტომ ოსკარის დაჯილდოებას მსგავს მოვლენებში თანდაყოლილი უსამართლობა ახლავს. ორი შესრულების ერთმანეთის წინააღმდეგ დაპირისპირება ხშირად იწვევდა აჟიოტაჟს, მათ შორის იყო რამდენიმე მსახიობი, რომელმაც ღიად თქვა უარი გამარჯვებაზე. თუმცა, ოსკარის პრესტიჟი მას კინოს ხარისხის შემფასებელი ინსტიტუტის სახით უფრო მეტ სანდოობას ანიჭებს. საუკეთესო მსახიობი ქალის უდავო გამარჯვებულებმა არამხოლოდ ძლიერი შესრულება აჩვენეს, არამედ ახალი ჰორიზონტებიც გახსნეს. მათი გამარჯვების წლებში არ არსებობდა სხვა ნომინანტი, რომელიც მათ ტრიუმფს შეედრებოდა და წარმოუდგენელია, ვინმეს სხვას წაეღო ოქროს ქანდაკება. ზოგჯერ ისინი უკვე შემდგარი ვარსკვლავები იყვნენ, ზოგჯერ კი ერთჯერადი გამარჯვებულები, მაგრამ ყველა მათგანი ლეგენდარულია. მიშელ იოს ოსკარის გამარჯვება მისი ხანგრძლივი და მდიდარი კარიერის კულმინაცია იყო, ხოლო ფილმი „ყველაფერი ყველგან ერთდროულად“ უდავოდ მისი საუკეთესო ნამუშევარია. ის ეველინის როლს ასრულებს, ქალის, რომელიც საკუთარი ბიზნესის შენარჩუნებას ცდილობს და მულტივერსალურ ბრძოლაში ეხვევა. ფილმი შემძვრელი და ორიგინალურია, იო კი ფილმის ემოციურ ხაზს შესანიშნავად მიუყვება. ფილმი იოს საშუალებას აძლევს გამოიყენოს საბრძოლო ხელოვნების გამოცდილება, მაგრამ ეს არ აკნინებს მის დრამატულ შესრულებას. ის ეველინს მრავალმხრივობას სძენს, რაც მისი ათწლეულების განმავლობაში დახვეწილი ოსტატობის შედეგია. ასეთი გონებისდამრევი ფილმის პირობებში იო კიდევ უფრო დიდი წნეხის ქვეშ იმყოფებოდა. 2022 წელი დამსახურებული გამარჯვებების წელი იყო და იო ერთადერთი ადამიანი არ იყო, ვინც საბოლოოდ გამართლდა. ისტორიულად, მხოლოდ მამაკაცებს აძლევდნენ როლებს, რომლებიც მათ სრული თავისუფლების საშუალებას აძლევდათ, მაგრამ შარლიზ ტერონმა დაარღვია ეს სტერეოტიპი, როდესაც სერიული მკვლელი ეილინ უორნოსი განასახიერა ფილმში „მონსტრი“. ფილმი მოგვითხრობს უორნოსის ზრდასრული ცხოვრების წლებზე, როდესაც მან საბოლოოდ მკვლელობას მიმართა თავის სარჩენად. ბუნებრივია, საკამათო თემამ პეტი ჯენკინსის ფილმი მაშინვე აქტუალურ თემად აქცია. ფილმის ნაკლოვანებების მიუხედავად, ტერონის შესრულება ელექტრიფიცირებულია. ის უორნოსს განზომილებას სძენს, მაგრამ არასოდეს სრულ თანაგრძნობამდე. 2003 წელი ზოგადად სუსტი წელი იყო, მაგრამ ძნელია წარმოიდგინო სამყარო, რომელშიც ტერონი არ მოიგებდა. ასეთი როლები ახლა ცოტა უფრო გავრცელებულია, მაგრამ ტერონმა ახალი გზა გაკვალა 2000-იანი წლების დასაწყისში. ფრენსის მაკდორმანდმა თავისი საუკეთესო ნამუშევრების ნაწილი კოენების ძმებთან ერთად შექმნა, და „ფარგომ“ ეს ურთიერთობა სამუდამოდ გაამყარა. მაკდორმანდი თამაშობს მარჯს, ორსულ პოლიციელს პატარა ქალაქიდან, რომელიც ჩაერთვება უცნაურ შეკვეთილ მკვლელობის სქემაში, რაც მას დიდ ქალაქში მიიყვანს. ფილმი დახვეწილად სასაცილოა, იუმორს პოულობს მისი საგნის ბნელ მხარეში. მარჯი შუადასავლეთის არაგულწრფელობის სასაცილო კარიკატურაა, მაგრამ ის ასევე ბრწყინვალე ტაქტიკოსია, რომელიც სექსიზმს ებრძვის. ეს 90-იანი წლების ერთ-ერთი ყველაზე სახალისო და დინამიური შესრულებაა. ის არის „თევზი წყლიდან ამოგდებული“, რომელიც მაყურებელს ამბავში ატარებს, მაგრამ ის არ არის ცარიელი ფურცელი. მაკდორმანდი ნომინანტებიდან უდავოდ ყველაზე გამორჩეული იყო. „კრავთა დუმილი“ იშვიათი საშინელებათა ფილმი იყო, რომელმაც ოსკარებზე წარმატებას მიაღწია და ყველა მთავარ კატეგორიაში მოიგო ოქრო. ახალგაზრდა FBI-ის აგენტი კლარის სტარლინგი ეძებს სერიულ მკვლელს, მეტსახელად ბუფალო ბილს, და მის საპოვნელად ბოროტ ჰანიბალ ლექტერს უნდა მიმართოს. ჯოდი ფოსტერის შესრულებამ კლარისის როლში იდეალურად დააბალანსა ენტონი ჰოპკინსის ლექტერის შესრულება. ჰოპკინსმა დამსახურებულად მოიგო საუკეთესო მსახიობი მამაკაცის ჯილდო და ის ხშირად ჩრდილავს ფოსტერის მიღწევას. კლარისის თამაში მოითხოვდა ისეთ წონასწორობას, რაც ადვილი არ არის, და მას მაყურებლის თანაგრძნობა უნდა მოეპოვებინა, როდესაც ასეთ ბომბასტურ შემსრულებელთან ერთად მუშაობდა. ფოსტერმა წარმატებას მიაღწია, და კლარისი სრულყოფილი გმირია, რომელსაც ძალიან ადამიანური ნაკლოვანებები აქვს. 1991 წელს არც ერთი სხვა ნამუშევარი არ იყო ისეთი დინამიური. სტივენ კინგის ფილმებმა გარკვეულ წარმატებას მიაღწიეს ოსკარებზე, მაგრამ არც ერთი გამარჯვება არ იყო ისეთი დამსახურებული, როგორც ქეთი ბეიტსის „მიზერში“. ის მოგვითხრობს ავტორზე, რომელიც მანქანის გაფუჭების შემდეგ სუპერფანის მძევლად იქცევა, რომელიც მისგან შემდეგი შედევრის დაწერას ითხოვს. ენი უილკსი არის შოუს ვარსკვლავი, და ქეთი ბეიტსი მას კინგის საუკეთესო ბოროტმოქმედად აქცევს. გადაჭარბებული პერსონაჟების თამაში რთული არ არის, მაგრამ ბეიტსის უილკსი არ არის ერთგანზომილებიანი ანტაგონისტი. მხოლოდ თვალებით, მას შეუძლია არასტაბილური ბუნების პროექტირება, რაც მის ძალადობრივ ქმედებებს უფრო საშინელს ხდის. მის გონებაში ის გმირია, რაც ბრწყინვალე ბოროტმოქმედის შესრულების გასაღებია. „მიზერი“ დღესაც საშიშია ქეთი ბეიტსის უდავო ოსკარის გამარჯვების გამო. ახალი ჰოლივუდის ეპოქის ერთ-ერთი განმსაზღვრელი ფილმი, „ვიღაცამ გუგულის ბუდეს გადაუფრინა“, ცხრა ნომინაციიდან ხუთი ოსკარი მოიგო. ის ეხება რენდლ მაკმერფის, კრიმინალს, რომელიც ფსიქიატრიულ საავადმყოფოში გაგზავნეს, სადაც ის პაციენტების აჟიოტაჟს იწყებს. ლუიზ ფლეტჩერი თამაშობს ექთან რეტჩედს, რომელიც, სავარაუდოდ, ფილმის ანტაგონისტია. მაშინ როცა ჯეკ ნიკოლსონის მაკმერფი გაუწონასწორებელია, ფლეტჩერის რეტჩედი თავშეკავებულია ისე, რომ მაყურებელს ნერვებს უშლის. ის ბოროტია ისე, რომ ამას არასოდეს აჩვენებს.