ქალური შესრულების დიდება: კინოს ყველაზე დასამახსოვრებელი როლები

ჩვენ მიდრეკილნი ვართ, ვაქებდეთ დიდ მსახიობებს და ტაშს ვუკრავდეთ მეთოდურ მსახიობობას, ინტენსიურ ტრანსფორმაციებსა და თავდადებულ შესრულებებს. ნახეთ ნებისმიერი კრებული, რომელიც ე.წ. „დიდებულ მსახიობობას“ ეძღვნება და სავარაუდოდ, ჩვეულ სახეებს იხილავთ, რომლებიც სხვადასხვა ხარისხით ყვირიან. თუმცა, ნაკლებია ნათქვამი დიდ ქალურ შესრულებაზე. ქალისთვის შესრულება შეიძლება ისეთივე სიღრმისეული იყოს, როგორიცაა საკუთარ თავში ჩაღრმავება და იმ მომენტის პოვნა, როდესაც იძულებული იყო შეცვლილიყო, შეგუებოდა ან იგივე დარჩენილიყო, მაშინაც კი, როცა ეს მის ბუნებაში არ იყო. კინოს მრავალი ყველაზე დასამახსოვრებელი ქალური შესრულება რაღაცნაირად უკავშირდება იდენტობას, საკუთარი თავის ერთგულებას იძულებითი თუ მოულოდნელი ცვლილებების ფონზე, დათრგუნვებისგან გათავისუფლებას, საკუთარი ადგილის დამკვიდრებას და სრულად ისეთად გახდომას, როგორებიც უნდა იყვნენ. წარმოგიდგენთ ყველა დროის უდიდეს ქალურ შესრულებებს, ყველაზე ხშირად გახსენებულს, ყველაზე განხილულს და ყველაზე პატივცემულს. მათი რანჟირება ადვილი საქმე არ არის, რაც მხოლოდ კინემატოგრაფიული ისტორიის განმავლობაში არსებული სიმდიდრის სიმრავლეზე მეტყველებს. „კერი“ 1970-იანი წლების ერთ-ერთი საუკეთესო ფსიქოლოგიური საშინელებათა/თრილერია. მან დაგვანახა, როგორი შეიძლება იყოს სტივენ კინგის რომანის შესანიშნავი ადაპტაცია და მოგვცა სისი სფეისეკის ყველაზე ხატოვანი შესრულება მთავარი გმირის, კერი უაიტის როლში. სფეისეკი კერის თამაშობს ისეთი მოწყვლადობით, რომ მისი ტრანსფორმაცია ადვილად აღსაქმელი ხდება; ის ითმენს საკმარისად, სანამ აუტანელი არ გახდება, შემდეგ კი იშორებს მოხრილ პოზას, მორცხვ მზერას, დადაბლებულ ხმას და ათავისუფლებს მთელ დაგროვილ მრისხანებასა და ემოციებს. ფილმი მოგვითხრობს საშუალო სკოლის მოსწავლე კერი უაიტზე, რომელიც ცხოვრობს თავის მკაცრ რელიგიურ დედასთან და მუდმივ ბულინგს განიცდის სკოლაში. კერი მალევე ხვდება, რომ მას ტელეკინეზის ძალა აქვს — ნივთების გონებით გადაადგილება — და ამ ძალის განვითარებასთან ერთად, ის იძენს მეტ თავდაჯერებულობასა და ცნობისმოყვარეობას სამყაროს მიმართ, თუმცა მაინც საიდუმლოდ. მაშინაც კი, როდესაც დიდი ფინალური მომენტი დგება, სფეისეკი კერის კვლავ შეშინებულ, დაჭრილ ბავშვად წარმოაჩენს, რომელიც სისასტიკეზე რეაგირებს ერთადერთი გზით, რაც იცის. სისი სფეისეკი იყო ერთ-ერთი პირველი, ვინც გვაჩვენა, რომ საშინელებათა ფილმების შესრულებები ფართო აღიარებას იმსახურებს, რისთვისაც მან ოსკარის ნომინაცია მოიპოვა. პემ გრიერი აღიარებას იმსახურებს მხოლოდ იმისთვის, რომ „ჯეკი ბრაუნის“ დასაწყისში აეროპორტის კონვეიერზე გაუნძრევლად იდგა; თუმცა, მთელი ფილმი ისეთივე ბრწყინვალეა. კვენტინ ტარანტინო მას ისეთ ძლიერ ქალად წარმოაჩენს, როგორიც ის არის, და მთელ ფილმს მის პერსონაჟს ასახელებს. ტარანტინომ სცენარი ელმორ ლეონარდის რომანიდან „რომ პანჩი“ მოარგო, მაგრამ გადაწყვიტა, მთავარი გმირი შავკანიანი გაეხადა, შთაგონებული იყო ბლექსპლოიტაციის ფილმებით, რომლებშიც გრიერი ხშირად მონაწილეობდა. თავად ფილმი გარკვეულწილად გრიერს ეძღვნება და მის ირგვლივ ტრიალებს, მიუხედავად მრავალი პერსონაჟის გადაკვეთისა. „ჯეკი ბრაუნი“ მოგვითხრობს მთავარ გმირზე, ბორტგამცილებელ ჯეკი ბრაუნზე, რომელიც ფულის კონტრაბანდას ეწევა ადგილობრივი იარაღით მოვაჭრე ორდელ რობისთვის (სემუელ ლ. ჯექსონი). ერთ დღეს, მას პოლიცია იჭერს, ორდელი კი მას გირაოთი ათავისუფლებს, მაგრამ როცა ის მის მოსაკლავად მიდის, ჯეკი მას აჯობებს და გარიგებაზე მიდის. ფილმი მიჰყვება ჯეკის, რომელიც ცდილობს ორდელის საქმიდან გამოვიდეს და ფული თავისთვის მოიპოვოს. გრიერი მაგნეტიზმს ასხივებს ყველა სცენაში; მას აქვს ხატოვანი იმიჯი და თავის პერსონაჟს ანიჭებს სიმწიფეს, საღ აზროვნებასა და დიდ ინსტინქტებს. ის არის მომენტი და „ჯეკი ბრაუნი“ უდიდესი სასიყვარულო წერილია გრიერისა და მისი ნამუშევრის მიმართ. ჯუდი გარლანდის დოროთი გეილი „ოზის ჯადოქრიდან“ ყველა დროის ერთ-ერთი ყველაზე ხატოვანი კინოპერსონაჟია. ის ფანტასტიკის გმირი ქალია, რომელიც ასევე ღრმად ემოციური, სიკეთით, პატიოსნებითა და მთლიანობით გამორჩეული, უხრწნელი ახალგაზრდა პიროვნებაა. გარლანდის მიერ დოროთის უმანკოების განსახიერება საკმაოდ ამაღელვებელია და ის ერთადერთია, ვისაც შეეძლო ასეთი როლის შესრულება. მიუხედავად იმისა, რომ „ოზის ჯადოქრის“ გადაღება მრავალი თვალსაზრისით რთული იყო, ის მაინც უაღრესად გავლენიანი ფილმია. „ოზის ჯადოქარი“ მოგვითხრობს კანზასელი ახალგაზრდა გოგონას, დოროთიზე, რომელიც თავის ძაღლ ტოტოსთან ერთად ტორნადოს მიერ ჯადოსნურ სამყაროში, ოზში ხვდება. იქ ის ხვდება თუნუქის კაცს, მშიშარა ლომს და საფრთხობელას და ისინი ერთად მიემგზავრებიან მითიური ოზის ჯადოქრის მოსაძებნად, რომელსაც, როგორც გაიგებენ, შეუძლია მათი დახმარება. „ოზის ჯადოქარს“ აქვს მარადიული ჰიტები, როგორიცაა „ცისარტყელას მიღმა“, რომელიც გარლანდის სავიზიტო ბარათი სიმღერად იქცა, ყველა სწორ ნოტს არტყამს და მელოდიას მონატრებითა და ცნობისმოყვარეობით ავსებს. მისი მთელი შესრულება ატარებს ფილმს: მხოლოდ ამ მომენტში ჩადებული ემოციები მთელ ფილმს დასამახსოვრებელს ხდის მრავალი ათწლეულის შემდეგაც კი, რითაც გარლანდი ჭეშმარიტ და ერთადერთ დოროთიდ ამყარებს. „შემოდგომის სონატა“ ინგრიდ ბერგმანის უკანასკნელი ფილმია და პირველი და ერთადერთი ფილმი, რომელიც მან თავის სეხნიასთან, ინგმარ ბერგმანთან ერთად გადაიღო. და მიუხედავად იმისა, რომ ძირითადად მას მიენიჭა მრავალი ჯილდო, ლივ ულმანის შესრულება ევას როლში ისეთივე, თუ არა უფრო მნიშვნელოვანი და ძლიერია. ის თამაშობს ქალს, რომელიც უპირისპირდება დედას, რომელმაც ემოციურად მიატოვა, ულმანი ეკრანზე გადმოსცემს ფრუსტრაციასა და მოწყვლადობას, დაღლილია გაწყვეტილი ურთიერთობით და დედის მხრიდან იმ უგულებელყოფის იგნორირებით, რაც მან ევას და მის დას გადაატანინა. ულმანი ევას ანიჭებს ფენებს, რომლებსაც დროთა განმავლობაში ხსნის, აჩვენებს უამრავ გაუმჟღავნებელ ემოციასა და ასპექტს.