კანიე უესტის დაღმასვლა: „პაბლოს ცხოვრება“ და დასასრულის დასაწყისი

2016 წელი კანიე უესტისთვის დასასრულის დასაწყისი აღმოჩნდა. გამორჩეულად ნიჭიერი რეპერი მთელი კარიერის განმავლობაში დაპირისპირებების ეპიცენტრში იყო, მისი პროვოკაციული ქცევა ყოველთვის მერყეობდა მავნებლობისა და გამომრიცხველობის ზღვარზე, მაგრამ მისმა შემოქმედებითმა გენიამ, გაგიჟებულმა იუმორის გრძნობამ და კულტურაზე დომინირებამ იგი რეპუტაციის ნგრევისგან იცავდა, ისევე როგორც საზოგადოების მხრიდან მისი მენტალური ჯანმრთელობის გაუარესების გამართლებამ. თუმცა, უესტის ირგვლივ დისკურსი უარესობისკენ შეიცვალა მისი მეშვიდე ალბომის, „პაბლოს ცხოვრება“ გამოცემის შემდეგ. ალბომი მყისიერად გამოირჩეოდა, როგორც უესტის ყველაზე არეული და გადაჭარბებული ნამუშევარი, ამავდროულად, ყველაზე მომხიბვლელი და გულახდილი. 2013 წლის ოსტატური „იიზუსის“ კონცეპტუალური სიმკაცრისგან განსხვავებით, „პაბლოს ცხოვრება“ სრულად ანტი-კონცეპტუალური იყო, რომელიც უესტის ყველაზე გამორჩეულ თვისებებს – გოსპელ-ჰიპ-ჰოპს, ამპარტავნულ ტექსტებს, სოულ-სემპლებს, ად-ლიბებსა და ჰუკებს თანამშრომლების ვარსკვლავური შემადგენლობისგან – ერთ დელირიულ, იდ-ზე ორიენტირებულ ელექსირში აერთიანებდა. არანაკლებ აღსანიშნავი იყო უესტის ოდესენტური ჩარევები „პაბლოს ცხოვრების“ შექმნაში, რამაც განაპირობა ალბომის ირგვლივ მრავალთვიანი აჟიოტაჟი და შეფერხებები, ასევე უამრავი კორექტირება მის გამოშვებამდე და მის შემდეგ. იმ დროისთვის, რამდენადაც შემთხვევითად ჟღერდა, „პაბლოს ცხოვრება“ ყველაზე შესაფერისი სათაური იყო ალბომისთვის, რომელსაც არ შეეძლო ერთი, ერთიანი, თანმიმდევრული იდეის შენარჩუნება, და რომელიც მიანიშნებდა სამ გამოჩენილ ფიგურაზე, რომელთაგან თითოეული უესტის კონფლიქტურ იდენტობებს ასახავდა: მორწმუნე ქრისტიანი (პავლე მოციქული), საზღვრების გადამლახავი არტისტი (პაბლო პიკასო) და ცნობილი პროვოკატორი (პაბლო ესკობარი). ყდა არანაკლებ ქაოტური იყო, შთამბეჭდავად ნაჩქარევი Photoshop-ის ნამუშევარი, რომელიც ერთმანეთს უპირისპირებდა უესტის სწრაფვას დაბალანსებისა და ჰედონიზმისკენ ორი დრამატულად განსხვავებული გამოსახულებით (ძველი საოჯახო ფოტო და მოდელ შენიზ ჰალილის ნახევრად შიშველი უკანა ხედის კადრი), ორივე გადადებული Fanta-ნარინჯისფერ ფონზე და თამამი, შავი ასოებით, რომელიც ასახავდა სათაურს და ენიგმატური ფრაზას „რომელი / ერთი“ (WHICH / ONE). ალბომი, არსებითად, 2016 წლის შეჯამება იყო: წელი, რომელიც აღინიშნა გასართობ ინდუსტრიაში ფანტასტიკური წინსვლებით, ისევე როგორც უამრავი მწუხარებით, სიკვდილით, დაბნეულობითა და სამომავლო საგანგაშო ნიშნებით. „პაბლოს ცხოვრების“ ზოგიერთი ელემენტი აჩვენებს მის ასაკს – Chance the Rapper-ის ფრაზა „მე შევხვდი კანიე უესტს / მე არასოდეს დავმარცხდები“ აუცილებლად გამოიწვევს იმედგაცრუებულ „აუუ“-ს, ხოლო უესტსა და ტეილორ სვიფტს შორის გაჭიანურებული დაპირისპირება, რომელიც გამოწვეული იყო მისი სტრიქონით მასთან სექსის შესახებ, ახლა ბუნდოვან მოგონებად აღიქმება – მაგრამ ალბომი მაინც საკმაოდ კარგად ჟღერს ათი წლის შემდეგაც, ყველაფრის გათვალისწინებით. ის მომხიბვლელია თავისი დაუმუშავებელი, თავისუფალი ენერგიით; განიარაღებულია ემოციური გულწრფელობით; და სახალისოა მხიარულად უპატივცემულო სიმღერების წერით, რაც დღევანდელი ჰიპერ-სანიტიზირებული სტანდარტების ფონზე თითქმის გამაცოცხლებლად გამოიყურება. თუმცა, მას შემდეგ წლებში, „პაბლოს ცხოვრებამ“ უფრო მითოლოგიური ხარისხი შეიძინა, ახლა ის დგას, როგორც წარმატებული სერიის საბოლოო დასასრული ოდესღაც დიდებული არტისტისთვის, რომელიც შეურიგებელ ხარისხამდე მიჰყვა თავის ყველაზე ცუდ იმპულსებს. შეუძლებელია ამ ალბომზე – და, ამ საკითხზე, უესტის მიერ შექმნილ ნებისმიერ სხვა მუსიკაზე – საუბარი და მისი მოსმენა ისე, რომ არ ვიფიქროთ უამრავ საშინელ, არასწორ ქმედებაზე, რაც მან ბოლო ათი წლის განმავლობაში თქვა და გააკეთა: იყო დონალდ ტრამპის მხარდაჭერა პრეზიდენტობისთვის; მისი ამპარტავნული განცხადება მონობის, როგორც „არჩევანის“ შესახებ; მისი შემაშფოთებელი, MAGA-თი გაჯერებული ტირადები „Saturday Night Live“-ის მძევლად მყოფ აუდიტორიისა და მსახიობებისთვის; საკუთარი პრეზიდენტობისთვის ორი წარუმატებელი მცდელობა; კერძო ქრისტიანული აკადემიის გახსნა, რომელიც თაღლითობის ბრალდებების შემდეგ დაიხურა; მისი შემაშფოთებელი მუქარები ყოფილი მეუღლის, კიმ კარდაშიანისა და მათი ოჯახის მიმართ; სექსუალური ძალადობის ბრალდებების სერია მის წინააღმდეგ; და, რა თქმა უნდა, მისი ანტისემიტური განცხადებები და ნაციზმის მიღება, იდეოლოგია, რომლითაც ის სავარაუდოდ 20 წელზე მეტია დაინტერესებულია. სია სამწუხაროდ, გრძელდება. მიუხედავად იმისა, რომ მან ცოტა ხნის წინ ბოდიში მოიხადა თავისი მემარჯვენე შეხედულებებისთვის, მისი ფანატიზმის მიზეზად მანიასთან ხანგრძლივი ბრძოლა და 2002 წლის ავტოკატასტროფის დროს მიღებული მოუშუშებელი თავის ტრავმა დაასახელა (რამაც შთააგონა მისი გარღვევის სინგლი „Through the Wire“), უესტმა ზედმეტად ბევრი ხიდი დაწვა იმისათვის, რომ მისი ქმედებები გაუქმდეს ან მიეტევოს. კანიეს დიდი ხნის ფანისთვის რთული იყო იმის ყურება, თუ როგორ თანდათანობით ინგრევა ის საკუთარი თავის დამღუპველი გადაწყვეტილებების სიმძიმის ქვეშ, მაგრამ ასეთი დაღმასვლა გარდაუვალი ჩანდა. უესტის კარიერა განისაზღვრებოდა როგორც წარსულის ტკივილისგან შესანიშნავი მუსიკის შექმნის უნარით – მისი საკუთარი და იმ შავკანიანი მუსიკოსების, რომელთა ნამუშევრებსაც ხშირად ეხებოდა – ასევე მისი აზრების ცენზურის შეუძლებლობით, რაც არ უნდა აღმაშფოთებელი ყოფილიყო ისინი. მისი ხმა იყო მისი უდიდესი იარაღი, მაგრამ მხოლოდ დროის საკითხი იყო, როდის გადაიქცეოდა ის ტრაგიკულ ნაკლად. განუწყვეტელი ქება, უამრავი სიმდიდრე, მედიის მუდმივი ყურადღება და სიკოფანტიური ხელშემწყობები მხოლოდ იმას აკეთებდნენ, რომ უესტი ფსიქოზში უფრო ღრმად ჩაითრიეს, ხოლო თავხედური, ლოგორეული პიროვნებით ცნობილი ცნობილი ადამიანის თავისუფალი სამყაროს ლიდერად ქცევამ უესტის ნარცისიზმი უსიამოვნო, შეუქცევად წერტილამდე მიიყვანა. უესტმა, როგორც ჩანს, თვითონაც იცოდა, რა სახის ურჩი ქცევა შეიძლება შერჩენოდა.