ბოლო რამდენიმე ათწლეულის განმავლობაში, კინოსა და ტელევიზიაში რიმეიქები არა მხოლოდ გავრცელებული, არამედ გაყიდვის მნიშვნელოვანი წერტილიც გახდა. მიუხედავად იმისა, რომ რიმეიქების უმეტესობა ჟანრულ ფილმებსა და შოუებს წარმოადგენს, არსებობს რამდენიმე პროდუქცია, რომლებმაც სცადეს ახალი კუთხით შეეხედათ უკვე აღიარებული ნამუშევრებისთვის. ამის ყველაზე აშკარა მაგალითია გას ვან სანტის „ფსიქო“, თუმცა, მაგალითად, მარტინ სკორსეზემ „განდგომილებით“ გადაიღო შესანიშნავი ჰონგ-კონგური თრილერის „შინაგანი საქმეების“ რიმეიქი, ხოლო კრისტოფერ ნოლანმა 2002 წელს 1997 წლის ნორვეგიული ჰიტის „ინსომნია“ რიმეიქი შექმნა. როგორც ეს მაგალითები გვიჩვენებს, რეჟისორისთვის გაცილებით ადვილია დიდი ფილმის რიმეიქის გადაღება, როდესაც ჩართულია დროის ან კულტურის დიდი სხვაობა. ეს მიგვიყვანს ამ კვირის ფილმთან „როგორ მოვკლათ“ („How to Make a Killing“), ახალ ფილმთან, რომელიც შეიძლება არც კი გაგიცნობიერებიათ, რომ რიმეიქია. ჯონ პატონ ფორდის მიერ დაწერილ და გადაღებულ ფილმში, რომელშიც გლენ პაუელი მონაწილეობს, არ არის იგივე გარემო, დროის პერიოდი ან პერსონაჟების სახელები, რაც მის ორიგინალშია. მიუხედავად ამისა, ფაქტია, რომ ის ფარულად არის 1949 წელს „ელინგ სტუდიებში“ წარმოებული ბრიტანული ფილმის „კეთილი გულები და გვირგვინები“ („Kind Hearts and Coronets“) რიმეიქი, რომლის რეჟისორი და თანაავტორი რობერტ ჰამერი იყო. თავად ეს ფილმი მე-20 საუკუნის დასაწყისის ნაკლებად ცნობილი რომანის „ისრაელ რანკი: კრიმინალის ავტობიოგრაფია“ ადაპტაცია იყო. მოთხრობის სამივე ვერსიაში წარმოდგენილია ერთი და იგივე ძირითადი ამბავი ახალგაზრდა მამაკაცისა, რომელიც მას შემდეგ, რაც უარს ეუბნებიან დიდ მემკვიდრეობაზე, რომელზეც ნაწილობრივ პრეტენზია აქვს, ნათესავების მოკვლას გადაწყვეტს. მიუხედავად იმისა, რომ „როგორ მოვკლათ“ შესაძლოა სურდეს თავი დაიჭიროს წინამორბედისგან დისტანციურად, რადგან ის უფრო მძაფრი სატირაა, ვიდრე კომედია, ფაქტია, რომ „კეთილი გულები და გვირგვინები“ არის კომედიის შედევრი, რომელიც დღესაც აქტუალურია. თუ „როგორ მოვკლათ“-ში არსებული შავი კომედია თქვენთვის მიმზიდველია, მაშინ უდავოდ დააფასებთ „კეთილ გულებსა და გვირგვინებსაც“. მისი სცენარი, რობერტ ჰამერისა და ჯონ დაიტონის ავტორობით, ეკუთვნის ოსკარ უაილდის მსგავს ლიტერატურულ, მახვილგონივრულ, სასიამოვნოდ მშრალ ტრადიციას. მსახიობთა გუნდი სანახაობრივია: დენის პრაისი ასრულებს ახალგაზრდა ლუი მაზინის როლს, დ'ასკოინების ოჯახის ქონების მემკვიდრეს. ოჯახის ხის „გასუფთავების“ გეგმის განმავლობაში, ის ორ გზაჯვარედინზე დგას: ერთის მხრივ, ისწრაფვის სოციალურად მომგებიანი ქორწინებისკენ ყოფილ რძალთან, ედიტ დ'ასკოინთან (ვალერი ჰობსონი), მეორეს მხრივ კი აბალანსებს ბავშვობის მეგობრისა და საყვარლის, სიბელას (ჯოან გრინვუდი) მიერ გაკეთებულ ნაბიჯებს. ამ დინამიკით, ფილმი ხდება არა მხოლოდ შავი კომედია მკვლელობაზე, არამედ მოიცავს სექსის, სოციალური პოლიტიკისა და სხვა პოტენციურად ამორალური საკითხების თემებს. ბრიტანული კომედიის მოყვარულთათვის „კეთილი გულები და გვირგვინები“ წარმოადგენს „ელინგ სტუდიების“ ოქროს ხანას, რომელიც აგრძელებს 1948-დან 1955 წლამდე გადაღებული ფილმების ისტორიულ სერიას, მათ შორის: „ლავენდერ ჰილის ბანდა“ („The Lavender Hill Mob“), „კაცი თეთრ კოსტუმში“ („The Man in the White Suit“) და „ქალბატონების მკვლელები“ („The Ladykillers“). ამ მნიშვნელოვანი კომედიური ფილმების უმეტესობის ვარსკვლავი იყო ალეკ გინესი და დიახ, ის ასევე იყო ორიგინალი ობი-ვან კენობი, „ვარსკვლავური ომების“ მოყვარულებო. „გვირგვინები“ იყო გინესის პირველი „ელინგის“ ფილმი (და მისი მეოთხე სრულმეტრაჟიანი ფილმი ოდესმე!), და ეს იყო ეშმაკური დებიუტი, რადგან გინესი ასახიერებს არა ერთ, არამედ დ'ასკოინების ოჯახის რვა წევრს. ამ ხრიკულმა, მაგრამ უაღრესად ღირებულმა არჩევანმა (და გინესის ერთგულებამ მის მიმართ) შთააგონა პიტერ სელერსი, რომელმაც ეს ტექნიკა რამდენიმე თავის ფილმში გამოიყენა, მათ შორის „დოქტორი სტრეინჯლავი“. სელერსმა, თავის მხრივ, შთააგონა ისეთი პიროვნებები, როგორებიც არიან ედი მერფი „გიჟ პროფესორში“ და მაიკ მაიერსი „ოსტინ პაუერსში“. როგორც ხედავთ, კომედიური კინოს ისტორიის დიდი ნაწილი „ელინგს“, გინესსა და „კეთილ გულებს“ უკავშირდება. არსებობს კომედიები, რომლებიც მხოლოდ 20 წლის წინ გადაიღეს და 2026 წელს უიმედოდ მოძველებულად გვეჩვენება, რომ აღარაფერი ვთქვათ 77 წლის წინანდელ ფილმზე. თუმცა „კეთილი გულები და გვირგვინები“ ამ პრობლემას მადლითა და ელეგანტურობით გვერდს უვლის. ერთი მხრივ, ის ედვარდული ინგლისის ეპოქაშია გადაღებული, რაც მას პერიოდულ ნამუშევრად აქცევდა მაშინაც კი, როდესაც პირველად გამოვიდა. მეორე მხრივ, მიუხედავად იმისა, რომ ფილმში არის აქა-იქ უსიამოვნო კულტურული განსხვავებები (ყველაზე აღსანიშნავია რასობრივი შეურაცხყოფის შემთხვევითი გამოყენება საბავშვო ლექსის ნაწილად), ფილმის კომედიური და სატირული მიზნები არ არის მოძველებული. მთელი ფილმი ბრიტანული კლასობრივი სისტემისა და ე.წ. თავაზიანი საზოგადოების დაცინვაა – ფილმი, რომელშიც უსინდისო მკვლელი, შესაძლოა, აუდიტორიის მიერაც კი, გამართლებულად არის მიჩნეული. ეს თემაა, რომელსაც ჯონ პატონ ფორდი ყველაზე მეტად ინარჩუნებს „როგორ მოვკლათ“-ში, ირიბად მიუთითებს რა, რომ თითქმის 80 წლის წინანდელი (ან უფრო დიდი ხნის) ინგლისური კლასობრივი სისტემა არც ისე განსხვავდება დღევანდელი ამერიკის სიმდიდრის უთანაბრობისა და მილიარდერებისადმი მეგობრული კულტურისგან. ფორდის ფილმი ჰამერის ნამუშევარს სწორად ექცევა, არასოდეს ცდილობს რა მის კოპირებას ან გადაწერას. ორი ფილმი, მიუხედავად იმისა, რომ აშკარად იზიარებენ ერთსა და იმავე ძირითად ამბავს, სიუჟეტურ დინამიკასა და სტრუქტურას, კარგად თანაარსებობენ ერთმანეთთან. ეს ყველაზე კარგად ჩანს მათ დასასრულებში: „გვირგვინები“ მთავრდება გენიალურად ორაზროვანი საბოლოო კადრით, ხოლო „მოკვლა“ გაცილებით უფრო დასკვნითი, მაგრამ გემრიელად მწარეა. ასე რომ, თუ მოგეწონათ „მოკვლა“ და მანამდე არ გინახავთ „გვირგვინები“, აუცილებლად ნახეთ. ის შესაძლოა იყოს წამალი თქვენი კინემატოგრაფიული წყურვილისთვის და „ელინგ სტუდიების“ შედევრების ახალი აღმოჩენისთვის.