2015-დან 2021 წლამდე, რეგულარულად ვმუშაობდი კინომექანიკოსად ნიუ ბევერლი კინოთეატრში, ლოს-ანჯელესში, კალიფორნიაში. ნიუ ბევერლი კინოთეატრი არის რეპერტუარული კინოთეატრი, რომელიც რეჟისორ კვენტინ ტარანტინოს ეკუთვნის და ის აქტიურად მონაწილეობს კინოთეატრის ფილმების განრიგის შედგენაში. უმეტესწილად, „ნიუ ბევი“ (როგორც ჩვენ ვუწოდებდით) ყოველ 48 საათში აჩვენებს ორ განსხვავებულ ფილმს, თუმცა ზოგჯერ ერთი, განსაკუთრებულად გრძელი ფილმიც გადის. გარდა ამისა, „ნიუ ბევში“ ყოველ პარასკევს, შუაღამისას, ნაჩვენებია ტარანტინოს ერთ-ერთი ფილმი (როგორც სცენარისტის, რეჟისორის ან პროდიუსერის). მოგიწოდებთ, გადახედოთ მის მიმდინარე განრიგს. რადგანაც ბატონი ტარანტინო პურისტია, როდესაც საქმე ფილმის ჩვენებას ეხება (და ამასთან, კოლექციონერიც), „ნიუ ბევში“ ყველა ფილმი ნაჩვენებია ან 35მმ, ან 16მმ ფირზე. საპროექციო ოთახში ციფრული პროექტორი არ არის. ეს ნიშნავს, რომ კინომექანიკოსთა გამოცდილი კადრი გულდასმით უნდა გაწვრთნილიყო ფირის პროექციის ყველა ნიუანსში. ფირის პროექცია ძალიან რთული საქმეა. ყველა ჩვენებას ასობით დეტალი ახლავს თან. ფილმები პროექტორში უნდა გატარდეს ძალიან სპეციფიკური წესით და თითოეულ ფირს სჭირდება კონკრეტული ობიექტივი. ამ პროცესში ჩართულია უამრავი ფოკუსირება, ლინზის გადაადგილება და კადრირება. თქვენ უნდა გქონდეთ ფირის ტიპების ევოლუციის საბაზისო გაგება და იმის ცოდნა, თუ როგორ შეიძლება გავლენა მოახდინოს ფირის ასაკმა მის ფერსა და შეკუმშვაზე. კინოპროექციის უამრავი დეტალის დამახსოვრება უზრუნველყოფს, რომ მაყურებელი ყოველ ჩვენებაზე უნაკლო პრეზენტაციას მიიღებს. სამწუხაროდ, თანამედროვე ავტომატიზებული ციფრული მოწყობილობების გამო, ფიზიკური საპროექციო აპარატურის ნიუანსები და ცოდნა დავიწყებას მიეცა. ძნელია ფილმის კარგად ჩვენება, როდესაც ყოველდღიურად არ მუშაობ პროექტორთან ახლო კონტაქტში. უნდა აღვნიშნო, რომ 35მმ ფირის ჩვენება უდავოდ უფრო რთულია, ვიდრე სტანდარტული 2K ციფრული პროექტორის ოპერირება. ნიუ ბევერლიში ყველა ფილმი ნაჩვენებია რგოლიდან-რგოლზე, რაც იმას ნიშნავს, რომ კინომექანიკოსმა შეუფერხებლად უნდა გადართოს ერთი პროექტორიდან მეორეზე ყოველ დაახლოებით 20 წუთში. 35მმ ფირები, როგორც წესი, იგზავნება დიდ მეტალის კოლოფებში, 20-წუთიანი რგოლების სახით. მულტიპლექსები აერთიანებენ ფირებს გიგანტურ ერთიან რგოლებად და შემდეგ ტვირთავენ მათ პროექტორზე ვრცელ ჰორიზონტალურ პლატერებზე. „ნიუ ბევი“, რადგანაც საქმე აქვს ძველ და ზოგჯერ საარქივო ფირებთანაც კი, ინახავს ფილმებს 20-წუთიან რგოლებზე. სხვადასხვა სახის ფირებთან მუშაობა საშუალებას გვაძლევს, კინომექანიკოსებს, შევაფასოთ ფილმის ჩვენებაში ჩართული მრავალი დეტალი. ჩვენ ვიცით, რომელი ობიექტივია საჭირო ფილმისთვის, რომელიც განკუთვნილია 1.35:1 ასპექტის თანაფარდობისთვის ან 1953 წლის 2.39:1 CinemaScope ასპექტის თანაფარდობისთვის. ჩვენ ასევე ვიცით, როგორ უნდა ჟღერდეს ფირი, ხოლო გამოცდილ კინომექანიკოსებს შეუძლიათ ხმოვანი ფორმატის ამოცნობა მხოლოდ ფირის დათვალიერებით. გულწრფელად რომ ვთქვა, შემეძლო წიგნი დამეწერა იმის შესახებ, რაც ვიცი კინოპროექციის შესახებ, და მაინც არ ვარ იმდენად ექსპერტი, რამდენიც ძველი თაობის კინომექანიკოსები. მე უბრალოდ ის ადამიანი ვარ, რომელიც გაწვრთნილი იყო ფილმების საუკეთესოდ ჩვენებისთვის. მაგრამ მე მაქვს საკმარისი უნარი, რომ მაშინვე შევნიშნო, როდესაც ფილმის ჩვენება არასწორად მიდის, რაც ხშირად ხდება თანამედროვე კინოთეატრებში. რადგანაც ციფრული პროექტორები ავტომატიზებულია, არავინ დგას იქვე პრობლემების აღმოსაფხვრელად, როგორც კი ისინი გაჩნდება. და თუ საპროექციო ოთახში არავინაა ფოკუსის დასარეგულირებლად ან ხმის დონის შესაცვლელად, ამ საკითხების გამოსასწორებლად ხშირად ხანგრძლივი საუბარია საჭირო კინოთეატრის ბევრ სხვადასხვა თანამშრომელთან. შედეგად, ჩვენების ხარისხი წლების განმავლობაში შეუმჩნევლად დაეცა. ციფრულ პროექციაზე გადასვლა ნელი იყო, თუმცა ციფრულად ნაჩვენები ფილმების ყურება ჯერ კიდევ 2001 წლიდან შეიძლებოდა. ჯორჯ ლუკასმა ციფრული პროექცია წინ წასწია იმით, რომ დაჟინებით მოითხოვა მისი 2002 წლის ფილმის „ვარსკვლავური ომები: ეპიზოდი II — კლონების შეტევა“ ციფრული ჩვენება გარკვეულ კინოთეატრებში. თუმცა, ყველა პროექტორის ციფრულზე გადასვლის საბოლოო ბიძგი 2011 წლამდე არ მომხდარა. დღესდღეობით, მხოლოდ სპეციალიზებულ კინოთეატრებს აქვთ ჯერ კიდევ ფირის პროექტორები. ციფრული პროექტორები 2011 წლის შემდეგ წარმოუდგენლად დაიხვეწა, გახდა უფრო კაშკაშა, მკაფიო და შეუძლია 35მმ ფირის დეტალების ისეთივე დონის ჩვენება. ზოგიერთი ციფრული პროექტორი ახლა იმდენად პატარაა, რომ კინოთეატრის კედელზეა დამონტაჟებული. ამ პროექტორების გააქტიურება ხდება iPad-ებით კინოთეატრის თანამშრომლების მიერ, რომლებსაც არასოდეს უნახავთ საპროექციო ოთახის შიგნითა ნაწილი. ამ სისტემის ყველაზე დიდი მინუსი პრობლემების აღმოფხვრის შეუძლებლობაა. თუ რაიმე პრობლემა გაჩნდება, არ არსებობს მისი სწრაფი გამოსწორების გზა, როგორც ეს 35მმ ჩვენების შემთხვევაში იქნებოდა. ცოტა ხნის წინ ვნახე ფილმი „წყალობა“ (ისეთი საშინელი ფილმი, რომ საზოგადოებისთვისაც კი მავნეა), და 3D ლინზები შემთხვევით უკუღმა იყო დამონტაჟებული პროექტორზე. არავინ შეაჩერა ფილმი ლინზების გამოსასწორებლად, ამიტომ მთელი ფილმის ყურება მომიწია 3D სათვალით თავდაყირა. ვერ გეტყვით, რამდენჯერ მინახავს ციფრული ჩვენება, სადაც ფოკუსი გაფუჭებული იყო და ასეც დარჩა, რადგან კინოთეატრში არავინ იყო საკმარისად გამოცდილი, რომ უბრალოდ სწორი კორექტირება მოეხდინა. 35მმ ფირიც არ არის სრულყოფილი, რა თქმა უნდა, და მასაც აქვს თავისი უნიკალური პრობლემები, მაგრამ ის განსხვავებულ გამოცდილებას გვთავაზობს და ადამიანის ისეთ გამოცდილებას საჭიროებს, რაც ციფრულ პროექციას ხშირად აკლია.