ათასწლეულის თაობა (მილენიალები) შესაძლოა, ყველაზე გაუგებარია ყველა თაობას შორის. არა იმიტომ, რომ განსაკუთრებულად რთულები ვართ; უბრალოდ, ერთგვარი გარდამავალი თაობა ვიყავით, ხიდი მე-20 და 21-ე საუკუნეებს შორის. ჩვენ განვიცადეთ ინტერნეტის აღზევება, მაგრამ ტექნოლოგიაში დაბადების ნაცვლად, როგორც Z და ალფა თაობები, ჩვენ მოგვიწია მასთან ადაპტირება. ასევე, სამუშაო ძალაში შევედით რეცესიის შემდეგ და არასტაბილურ გარემოში, პოლიტიკური და სოციალური არეულობის ფონზე. მილენიალებს ისეთი რთული მდგომარეობა ჰქონდათ, რომ ცნობილი გახდნენ, როგორც „ყველაზე უიღბლო თაობა“. საშუალო მილენიალი მათი კონკრეტული გარემოებებით ჩამოყალიბდა და ეს მათ კინოგემოვნებაზეც მოქმედებს. ფსიქიკური ჯანმრთელობის, ბრძოლის, ილუზიისა და ამბიციის თემები დომინანტური იყო ჩვენს ცხოვრებაში, რაც, როგორც წესი, აისახება მედიაზე, რომელსაც მოვიხმართ. ეს ნამდვილად ეხება იმ ფილმებს, რომლებსაც ხელახლა ვუყურებთ, განსაკუთრებით მე, ოცდათერთმეტი წლის მილენიალს, რომელიც 2000-იან წლებში „ჭორიკანა გოგოსა“ (Gossip Girl) და „უზადო გონების მარადიული ნათების“ (Eternal Sunshine of the Spotless Mind) ფონზე გაიზარდა. როგორც თავის თავზე კინომოყვარულად მიიჩნევს ადამიანი, რომელიც თითქოს მუდმივ მელანქოლიაში ცხოვრობს, ჩემი კინოგემოვნება ყოველთვის მაბრუნებდა ჰოლივუდის ოქროს ხანაში, რაც ჩემი ბავშვობის შაბათ-კვირას მამასთან ერთად კლასიკური მექსიკური ფილმების ყურების შედეგი იყო. დიახ, მიყვარს კარგი, დროში გამოცდილი ფილმი და განსაკუთრებით მიყვარს ზოგიერთის ხელახლა ნახვა. ამ სიაში მოცემულ კლასიკურ ფილმებს ჩემს მილენიალურ გონებაზე ძლიერი გავლენა აქვთ, ისინი ბევრს ამბობენ ჩემზე და შესაძლოა, ჩემს თაობაზეც. მყისიერად შეიძლება მიხვდეთ, რომ „ცხოვრების დიზაინი“ (Design for Living) ჰეისის კოდექსის ამოქმედებამდე შეიქმნა. საოცრად თანამედროვე და მოულოდნელად პროგრესული მიდგომით, სიუჟეტი გადაუწყვეტელ გილდა ფარელზე (მირიამ ჰოპკინსი) არის კონცენტრირებული, რომელსაც არ შეუძლია აირჩიოს ორ საყვარელს შორის: მხატვარ ჯორჯ კერტისს (გარი კუპერი) და დრამატურგ ტომას ჩემბერსს (ფრედერიკ მარჩი). როდესაც სასიყვარულო სამკუთხედი ვითარდება, სამივე გადაწყვეტს გააკეთოს ის, რაც ერთადერთ ლოგიკურ არჩევნად მიაჩნიათ: იცხოვრონ ერთად პლატონურ, სამმხრივ მეგობრობაში. კიდევ რამდენი ფილმი 30-იანი წლებიდან შეიძლება აცხადებდეს, რომ ასახავს მსგავს ურთიერთობას (situationship)? „ცხოვრების დიზაინი“ იმდენად თამამია რომანის, ურთიერთობებისა და მიზიდულობის ასახვაში, იმდენად თავისუფალი და გათავისუფლებული, რომ წარმოუდგენელია, თითქმის ერთი საუკუნის წინ შეიქმნა. ანუ, ფილმი მთავრდება იმით, რაც მხოლოდ სამმხრივ სასიყვარულო კავშირად (throuple) შეიძლება შეფასდეს, საოცარია! ის დიდ სარგებელს იღებს იმ ფაქტიდან, რომ სამ ვარსკვლავს ერთმანეთთან წარმოუდგენელი ქიმია აქვთ, ისე რომ ხშირად გინდება, რომ ისინი ყველა ერთად იყვნენ, როგორმე. დაამატეთ ამას „ლუბიჩის შეხება“, ის, რომელიც ზღვარზე დადის მინიშნებასა და მოქმედებას შორის, და მიიღებთ ფილმს, რომელიც უფრო დროული ჩანს, ვიდრე დღეს კინოთეატრებში გამოსული შეთავაზებების ნახევარი. ის იმ დროს სარისკო იყო, მაგრამ დღეს სრულიად სასწაულად გვეჩვენება. „გარბო იცინის.“ ეს არის სლოგანი, რომელიც 1939 წლის რომანტიკული კომედია „ნინოჩკას“ (Ninotchka) პოპულარიზაციისთვის გამოიყენეს. მთავარ როლში ქალია, რომელიც, სავარაუდოდ, დღემდე რჩება ჰოლივუდის ყველაზე დიდ ვარსკვლავად, გრეტა გარბო. აქ გარბო ასრულებს ნინა ივანოვნას, მკაცრი და განდეგილი დიპლომატის როლს საბჭოთა კავშირიდან, რომელიც ჩადის პარიზში, რათა უზრუნველყოს რუსეთის რევოლუციის დროს მოპარული სამკაულების გაყიდვა. თავის მხრივ, გრაფი ლეონ დ’ალგუ (მელვინ დუგლასი) ცდილობს სამკაულების დაბრუნებას თავდაპირველი მფლობელისთვის. შემდეგ კი ქაოსი და რომანტიკა იწყება. იმ დროს „ნინოჩკა“ სუფთა ჰაერის ჩასუნთქვას ჰგავდა გარბოს ფანებისთვის, რომლებიც შეჩვეულები იყვნენ მის მუდმივ ტანჯვაში ხილვას. მის ფილმებში ის ან კვდებოდა, ან მისი საყვარელი პერსონაჟი კვდებოდა. რა თქმა უნდა, ის ტანჯვას უნაკლოდ აქცევდა, მაგრამ ადამიანს მხოლოდ იმდენი ტრაგედიის ატანა შეუძლია. შემდეგ გამოჩნდა „ნინოჩკა“ და მიზეზი, თუ რატომ იყო ის ჰიტი 1939 წელს, იგივეა, რატომაც რჩება ის დღესაც ხელახლა სანახავ ჰიტად: გარბო არ უბრალოდ იცინის: ის სიყვარულით არის აღფრთოვანებული, ცეკვავს და ყვავის – ის ცხოვრობს. ცოტა რამ არის უკეთესი, ვიდრე იმის ხილვა, თუ როგორ ინგრევა ვინმეს „კედლები“ ცხოვრების დაფასების სწავლის უბრალო სიამოვნებით, და სწორედ ამას აკეთებს გარბო აქ. ოთხმოცდაშვიდი წლის შემდეგ, „ნინოჩკა“ რჩება ტრიუმფად, არა მხოლოდ გარბოს შესრულებისთვის, არამედ მისი სცენარის ჭკუისთვისაც. ყველას აქვს თავისი საყვარელი ალფრედ ჰიჩკოკის ფილმი. ზოგი „თავბრუსხვევას“ (Vertigo) ანიჭებს უპირატესობას, სხვები „ფსიქოს“ (Psycho), და დარწმუნებული ვარ, ვიღაცას მოსწონს „ვაღიარებ“ (I Confess). ჩემი საყვარელი ჰიჩკოკი კლასიკურია, მაგრამ მირჩევნია ის სანდო ვუწოდო. „რებეკაში“ (Rebecca) ჯოან ფონტეინი ასრულებს უსახელო ქალის როლს, რომელიც სწრაფად უყვარდება მომხიბვლელი და ენიგმატური მაქსიმ დე ვინტერი (ლორენს ოლივიე). ის ცოლად მიყვება მას და ხდება მეორე ქალბატონი დე ვინტერი, მოგზაურობს მის მამულში, მანდერლიში. იქ მას აწუხებს მისი გარდაცვლილი პირველი ცოლის, რებეკას, აჩრდილი და მანდერლის დიასახლისის, ქალბატონ დენვერსის (ჯუდით ანდერსონი) მანიპულაციები. „რებეკა“ ცნობილია, როგორც ჰიჩკოკის ერთადერთი ნამუშევარი, რომელმაც ოსკარზე საუკეთესო სურათის ჯილდო მოიპოვა, და ეს უკეთეს ფილმს არ შეიძლებოდა დამართნოდა. გოთიკურ სენსიტიურობაში ჩაძირული, რომელიც ხელიხელჩაკიდებულია ოსტატის ცნობილ მიდრეკილებასთან თითქმის აუტანელი დაძაბულობისკენ, ფილმი არის დაძაბულობის ოსტატური ნიმუში, რომელიც არასოდეს ავიწყდება სიუჟეტის რომანტიკულ ასპექტს.