კინოკრიტიკა: სონია ჰინდუჯას ხედვიდან როჯერ ებერტის „ყველაზე საძულველ“ ფილმებამდე

სონია ჰინდუჯა არის MovieWeb-ის უფროსი მწერალი, სადაც ის აშუქებს კინოსა და ტელევიზიას, აქცენტს აკეთებს თხრობაზე, კულტურულ გავლენასა და ინდუსტრიის ტენდენციებზე. 2022 წლის დეკემბერში შეერთების შემდეგ, მან შექმნა სიღრმისეული სტატიები, მიმოხილვები და რეკომენდაციები, რომლებიც იკვლევს კრეატიულ ხედვას როგორც მეინსტრიმ, ასევე ინდი პროექტების მიღმა. MovieWeb-მდე, ჰინდუჯამ შექმნა მრავალფეროვანი პორტფოლიო, მუშაობდა წამყვან ბრენდებსა და მედია საშუალებებისთვის, მათ შორის HUL, Adani One, MensXP, iDiva, RedBus და PinkVilla. მისი ნამუშევრები მოიცავს ცხოვრების სტილს, ტექნოლოგიასა და გართობას, გამჭრიახი კონტენტით, რომელიც ფართო აუდიტორიასთან ამყარებს კავშირს. ტრადიციული ჟურნალისტიკის მიღმა, ჰინდუჯა აქტიურად არის წარმოდგენილი სოციალურ მედიაში და რეგულარულად აზიარებს კომენტარებსა და ინდუსტრიულ დაკვირვებებს ონლაინ. ის იყენებს ამ პლატფორმებს მკითხველებთან ურთიერთობისთვის და აღსანიშნავი ფილმებისა და სერიალების გამოსაყოფად, რითაც კიდევ უფრო აძლიერებს თავის ხმას, როგორც კრიტიკოსი და გასართობი სფეროს მწერალი. ზოგიერთი კრიტიკოსი ცდილობს კომპრომისზე წავიდეს ფილმებთან, შემდეგ კი იყო როჯერ ებერტი. მას სჯეროდა, რომ ფილმებს სერიოზულად უნდა მოეკიდონ, იქნებოდა ეს მაღალი ხელოვნება თუ მულტიპლექსის რელიზი, და ის არასოდეს თამაშობდა სხვანაირად. როდესაც ფილმი წარმატებული იყო, მას პატარა სასწაულად მიიჩნევდა, ხოლო როდესაც არა, მარცხად, რომელიც კვლევას იმსახურებდა. მისი სიცხადისა და იმის თქმის სურვილის წყალობით, რომ ეს მნიშვნელოვანია ან ეს აბსოლუტურად არა, მისი ხმა დღესაც იგრძნობა ინდუსტრიაში. იმ დროისთვის, როდესაც 2005 წელს გამოაქვეყნა თავისი „ყველაზე საძულველი“ ფილმების სია, ებერტმა უკვე ათწლეულები გაატარა იმაზე, თუ როგორ საუბრობდნენ მაყურებლები ფილმებზე. ის მხარს უჭერდა კინორეჟისორებს მანამ, სანამ დაჯილდოების სეზონმა ეს მეინსტრიმად აქცია და იცავდა გაუგებარ ფილმებს. მისი კრიტიკა ყოველთვის ნაკლებად განიხილებოდა როგორც განსჯა და უფრო მეტად როგორც საუბარი. ამ 56 ფილმის ხელახლა ნახვა ახლა ნიშნავს მათ დროის გამოცდას. ზოგიერთი მათგანი თითქმის უყურებელი რჩება. ებერტის მიერ საძულველმა სხვა ფილმებმა მოიპოვეს საკულტო სტატუსი, გახდნენ ირონიული ან გულწრფელად მოიპოვეს დადებითი რეპუტაცია. რამდენიმე მათგანი კვლავაც საკამათოა იმ მიზეზების გამო, რაც ებერტმა შორიდანვე დაინახა. ჯონ ტრავოლტას სადებიუტო პროექტი, ადაპტირებული ლ. რონ ჰაბარდის რომანიდან, გახდა მაგალითი იმისა, თუ როგორ არ უნდა დადგა ბლოკბასტერი, კამერის კუთხეების, ბუნდოვანი ვიზუალის, უხეში მსახიობობისა და დიალოგების გამო, რომელიც პაროდიას ჰგავდა. ტრავოლტა და ფორესტ უიტაკერი მძიმე მაკიაჟის ქვეშ არიან, რაც უნებლიეთ არასწორი გზით ახალისებს მაყურებელს. კრიტიკოსებმა ფილმი გაანადგურეს, მაყურებლებმა თავი აარიდეს და მისმა სალაროების კოლაფსმა ბედი გადაწყვიტა. ჩვილების იდეა, რომლებიც ფარულად საუბრობენ, გეგმავენ და კარატეთი ურტყამენ მოზრდილებს, შეიძლება უვნებელ საოჯახო გართობად ჟღერდეს, მაგრამ „ბეიბი ჯინიუსების“ შესრულება საშინელია. ბობ კლარკის რეჟისორობით, რომელმაც ერთხელ „საშობაო ამბავი“ მოგვცა, ფილმი სავსეა CGI ხრიკებით, რომლებიც ჩვილებს შეპყრობილ თოჯინებს ჰგვანან, რამაც მაყურებელში ნერვიული სიცილი გამოიწვია. ებერტი ამტკიცებდა, რომ ჩვილები მხოლოდ მაშინ არიან საყვარლები, როცა მათ უფლება აქვთ იყვნენ ჩვილები. ის მართალი იყო, ეს იყო ერთ-ერთი ყველაზე შემზარავი საოჯახო კომედია, რაც კი ოდესმე შექმნილა. რობ რეინერის კარიერა 90-იანი წლების დასაწყისში პიკზე იყო, მაგრამ „ნორთი“ კატასტროფა აღმოჩნდა. ელაიჯა ვუდი თამაშობდა ბიჭს, რომელიც მშობლებს გაშორდა და მთელ მსოფლიოში შემცვლელებს ეძებდა. საწყისი იდეა სატირად იმუშავებდა, მაგრამ სამაგიეროდ, ამბავი ხელოვნურ სკეტჩებად იქცა. ებერტმა ცნობილად განაცხადა, რომ „სძულდა, სძულდა, სძულდა, სძულდა, სძულდა“ ეს ფილმი და ის მარტო არ იყო. იშვიათია, რომ ფილმმა Rotten Tomatoes-ზე სრულყოფილი ნული მოიპოვოს, მაგრამ ამ სამოქმედო ფილმმა ანტონიო ბანდერასისა და ლუსი ლიუს მონაწილეობით ეს მოახერხა. მიუხედავად მისი ვარსკვლავური შემადგენლობისა და სოლიდური ბიუჯეტისა, „ბალისტიკა: ექსი სევერის წინააღმდეგ“ არის აფეთქებების, არათანმიმდევრული სიუჟეტის, მბზინავი ვიზუალისა და მთავარ მსახიობებს შორის ქიმიის არარსებობის უწესრიგობა. სამოქმედო სცენები, თეორიულად ფილმის გაყიდვის წერტილი, ისეა დამონტაჟებული, თითქოს ბლენდერით იყოს ნარევი, რაც თითქმის შეუძლებელს ხდის იმის გარჩევას, ვინ ვის ესვრის ან რატომ უნდა აინტერესებდეს ვინმეს. ჩაფიქრებული, როგორც სერიოზული ისტორიული ეპოსი გორ ვიდალის სცენარით და მსახიობებით, მათ შორის მალკოლმ მაკდაუელი და ჰელენ მირენი, „კალიგულა“ მიიტაცა Penthouse-ის გამომცემელმა ბობ გუჩიონემ, რომელმაც ის გრაფიკული სექსითა და ექსპლუატაციით აავსო. შედეგი არის შექსპირისეული ამბიციისა და R-რეიტინგული განებივრების უცნაური შეჯახება. კრიტიკოსებს ის სძულდათ, მაყურებლები მეტისმეტად გაოცებულები იყვნენ სალაპარაკოდ, და მისი რეპუტაცია, როგორც კინოს ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი ფიასკო, დღემდე შემორჩა. ჰოლივუდს უყვარს სატირა, მაგრამ ამ ერთმა თავისსავე ბნელ იუმორს გადააბიჯა. შექმნილი, როგორც მეტა-კომედია რეჟისორზე, რომელიც უარყოფს თავის ფილმს, „ალან სმიტის ფილმი: დაწვი ჰოლივუდი, დაწვი“ იმდენად ცუდი აღმოჩნდა, რომ ნამდვილმა რეჟისორმა, არტურ ჰილერმა, ის რეალურად უარყო და ირონიულად გააცოცხლა მისი წინაპირობა. ებერტმა ეს დაინახა, როგორც მტკიცებულება იმისა, რომ ხუმრობის ნაწილი ყოფნა ხუმრობას სახალისოს არ ხდის. მან დაამატა, რომ „ამ ფილმის გადარჩენის ერთადერთი გზა იქნებოდა 86 წუთის მოჭრა“. ჟერარ დეპარდიე და სიგურნი უივერი თამაშობენ ფრანგულ-ამერიკულ კომედიაში, პრეისტორიულ თავის ქალასა და რეკლამაზე, რამაც ყველაფერი უნდა გითხრათ, თუ რამდენად კარგად იმუშავა ამან. (ან არ იმუშავა.) კულტურული შეჯახება არ არის ფრანგულ და ამერიკულ ესთეტიკას შორის, არამედ სცენარს შორის, რომელიც ფიქრობს