კინოჟანრებიდან, ალბათ, არც ერთი არ არის ისე გაუგებარი, როგორც მიუზიკლი. ბევრისთვის მიუზიკლები კინემატოგრაფიული სანახაობის განსახიერებაა – ერთჯერადი გასართობი, რომელიც განკუთვნილია ტვინის გამორთვით და იმ თავისებურად სასაცილო ვარაუდით ტკბობისთვის, რომ ადამიანები შემთხვევით სიმღერას იწყებენ, როცა ხასიათზე მოვლენ. და იცით რა? ამ მოსაზრებას თავისი სიმართლე აქვს; მართლაც, ბევრი კინომიუზიკლი სულელურია და ამით ამაყობს კიდეც. სულელურ მიუზიკლში ცუდი არაფერია, მაგრამ ჟანრი ამაზე ბევრად მეტია. ჟანრის სირთულე არსად არ არის ისე აშკარა, როგორც მისი მდიდარი პერსონაჟების ისტორიაში. მიუზიკლი თითქმის ხმოვანი კინოს გაჩენის დღიდან არსებობს, რაც ნიშნავს, რომ ამ სიისთვის არჩევანი თითქმის ერთი საუკუნის მანძილზე შექმნილ საოცარ მუსიკალურ პერსონაჟებს შორის გვაქვს. ჩვენ ვაფასებთ კინემატოგრაფიის ისტორიაში ყველა დროის საუკეთესო მუსიკალურ პერსონაჟებს და წარმოდგენილი დიაპაზონი ყველას დაარწმუნებს ჟანრის სიმდიდრესა და მრავალფეროვნებაში. მომღერალი მონაზვნებიდან დაწყებული ვოდევილის მკვლელებით დამთავრებული, ეს კინემატოგრაფიული ფიგურები ეკრანს ანათებენ, როდესაც E5 ნოტს მღერიან. ახალ ათასწლეულში შესვლისას, კინომიუზიკლის ჟანრი თითქმის მკვდარი იყო. თუ ის ოდესმე დაბრუნდებოდა, მას სერიოზული სტიმული სჭირდებოდა, ისეთი, როგორიც ფრანკენშტეინმა გამოიყენა თავისი მონსტრის გასაცოცხლებლად. ჟანრის საბედნიეროდ, ბაზ ლურმანი გამოჩნდა, რათა კინოს ფრანკენშტეინი გამხდარიყო, რომელმაც 2001 წლის „მულენ რუჟის!“ სახით არეული, მაგრამ ელექტრიფიცირებული ტრიუმფი შემოგვთავაზა. ფილმი არის ჯუკბოქს მიუზიკლი მე-19 საუკუნის ბოლო წელს კურტიზანსა და პოეტს შორის განწირული რომანის შესახებ. ნიკოლ კიდმანი, თავისი კარიერის განმსაზღვრელ როლში, ასრულებს სატინის, ცინიკური და პრაგმატული კურტიზანის როლს, რომელსაც სასიკვდილო განაჩენი აქვს. სატინი რთული როლია; როგორც საბოლოო კურტიზანი, ის ერთდროულად უნდა იყოს კომუნიკაბელური და თავშეკავებული, მაცდური, მაგრამ მიუწვდომელი, ფრთხილი, მაგრამ მოწყვლადი. კიდმანი შესანიშნავად უმკლავდება როლს, წარმოადგენს თავისუფალ, გაბედულ შესრულებას, რამაც სამართლიანად მოუტანა მას ოსკარის ნომინაცია და სამუდამოდ შეცვალა მისი კარიერის მიმართულება. „მულენ რუჟის!“ მაქსიმალისტური მიდგომა ყველასთვის არ არის და ის ადვილად შეიძლება დაიშალოს მისი აშკარა ექსცესების სიმძიმის ქვეშ. სწორედ კიდმანი აბრუნებს მას რეალობაში და იცავს კარიკატურაში გადაზრდისგან, პოულობს რა სწორ ბალანსს გადაჭარბებულობასა და გულწრფელობას შორის. ჯინ უაილდერმა ცნობილად მიგიწვიათ წმინდა წარმოსახვის სამყაროში 1971 წლის „ვილი ვონკა და შოკოლადის ფაბრიკაში“. რა თქმა უნდა, ეს სამყარო უფრო ოდნავ შეშლილი კაცის-ბავშვის კოშმარად იქცა, მაგრამ მას თავისი ხიბლი ჰქონდა, თუკი ვინმემ იცოდა, სად ეძებნა იგი. მთავარი ის არის, რომ უაილდერის მიერ შეშლილი შოკოლადის მწარმოებლის როლის განსახიერება კინოს ერთ-ერთი უდიდესი კომედიური მიღწევაა, „უცნაურისა“ და „მომხიბვლელის“ სრულყოფილი კომბინაცია, რომელიც სტანდარტად რჩება. რთულია იმის გაკეთება, რასაც უაილდერი აკეთებს ვილი ვონკას როლში, და კიდევ უფრო რთულია მისი უპრობლემოდ წარმოჩენა. მისი შესრულების დიდი ძალა იმაში მდგომარეობს, რომ ის საშუალებას აძლევს სიგიჟეს, თავად ილაპარაკოს; სიგიჟის გამოჩენის მცდელობის ნაცვლად, უაილდერი ვონკას ექსცენტრიულობებს საშუალებას აძლევს, რომ გამოჩნდეს. მისი მანერები კონტროლირებადია, მაგრამ მისი თვალები ველურია, ის სტუმრებს ჭვრეტს, მათი წარუმატებლობით ტკბება, მაგრამ არასდროს ეცინება მათ. ავიღოთ მისი ახლა უკვე საკულტო შემოსვლა: ის კოჭლობს, თავს იჩენს, რომ ეცემა, შემდეგ კი სალტოს აკეთებს. ეს დასამახსოვრებელი და წარმოუდგენლად სახალისოა, მაგრამ არასდროს გადაჭარბებული – ნატურალისტური კომედია თავის საუკეთესო გამოვლინებაში და იმის დასტური, თუ რა გენიოსი იყო ეს ადამიანი თავის ელემენტში. ზოგიერთი ამბავი უკვდავია, შთააგონებს უამრავ გადაკეთებას, თითოეული კი რაღაც ახალს გვთავაზობს როგორც თავად ამბის, ასევე იმ სოციალური კონტექსტის შესახებ, რომელშიც ის შეიქმნა. „ვარსკვლავი იბადება“ ერთ-ერთი ასეთი ამბავია, რომლის ორიგინალმა 1937 წლის ფილმმა სამი მუსიკალური რიმეიკი შთააგონა, თითოეული მათგანი თავისებურად დიდებულია. ყველა ფილმის ჩონჩხი ერთი და იგივეა: წარმატებული მამაკაცი აღმოაჩენს და შეუყვარდება განსაკუთრებული ნიჭის მქონე ქალი. მათი ურთიერთობა ტრაგიკულად სრულდება მამაკაცის ექსცესებისა და ქალის მზარდ წარმატებასთან გამკლავების შეუძლებლობის გამო. „ვარსკვლავი იბადება“-ს ყველა ვერსია ამაღლებულია ცენტრალური ქალის ძლიერი შესრულებით. ამ ვერსიებიდან სამი მიუზიკლია და სამივეში საკულტო მსახიობი ასრულებს ნიჭიერი ესთერ ბლოდჯეტის (ან ელის 2018 წელს) როლს. 1954 წელს ჯუდი გარლანდმა შეასრულა ის, რასაც კინოს ისტორიაში ყველა დროის ერთ-ერთ უდიდეს სოლო შოუს უწოდებენ. დამოკიდებულებისა და ბრძოლის ამბავი მტკივნეულად ასახავდა მის რეალურ ცხოვრებას, ანიჭებდა მის ნამუშევარს ნედლ ავთენტურობას, რამაც საბოლოოდ უკვდავი გახადა იგი. 1976 წელს ბარბარა სტრეიზანდმა ესთერის როლი შეასრულა, როგორც მეამბოხე როკ-ენ-როლის სამყაროში, ბევრად უფრო დაჟინებული, მაგრამ არანაკლებ გამძლე. და ბოლოს, 2018 წელს, ლედი გაგამ შეასრულა ელის როლი, უფრო გაოგნებული და მოწყვლადი, მაგრამ ასევე უფრო ადამიანური, ნაკლებად ვარსკვლავი და უფრო კერპი. თითოეული გამოსახვა რაღაც განსხვავებულს გვთავაზობს, რაც ამტკიცებს, რომ ესთერი კინოს ერთ-ერთი ყველაზე პლასტიკური პერსონაჟია, ნამდვილი ფორმის შემცვლელი, რომელსაც ერთდროულად მრავალი სახე შეუძლია ჰქონდეს. „ჩემმა მშვენიერმა ლედიმ“ ორი რამ გვასწავლა: ერთი, რომ წვიმა ესპანეთში ძირითადად დაბლობზე რჩება, და მეორე, რომ ოდრი ჰეპბერნს ნამდვილად არაფერი შეეშლებოდა. როლის აღება, რომელიც ცნობილად შეიქმნა და, უნდა ითქვას, სცენაზე ჯული ენდრიუსის მიერ დაიხვეწა, ადვილი ამოცანა არ იყო, მაგრამ ჰეპბერნმა ამ გამოწვევას გაართვა თავი. დიახ, მისი სიმღერის ხმა დუბლირებული იყო, მაგრამ მსახიობის ოსტატობა მაინც აშკარაა. ის გადააქცევს ელიზა დულიტლის (Eliza Doolittle) ბანალურ პერსონაჟს ნამდვილ ადამიანად. ეს საოცარი შესრულებაა.