რამდენად დიდხანს შეიძლება გაგრძელდეს ფილმი, სანამ არ დავიწყებთ კითხვას, თუ რას ვაკეთებთ ჩვენი დროითა და ფულით? ამ კვირის დასაწყისში, Amazon MGM Studios-მა გამოაცხადა, რომ რაიან გოსლინგის ახალი სამეცნიერო-ფანტასტიკური სათავგადასავლო ფილმი, „პროექტი ჰეილ მერი“, 156 წუთი გაგრძელდებოდა! ეს ორნახევარ საათზე მეტია! მიუხედავად იმისა, რომ ენდი ვეირის კოსმოსური ეპოსი არ წამიკითხავს, ბოლო რამდენიმე კვირის განმავლობაში წიგნი მაღაზიებში უამრავჯერ მინახავს. ახალ წელს წიგნების ყიდვის პრობლემა გამიჩნდა, მაგრამ ეს არც აქაა და არც იქაა. ვეირის რომანი 476 გვერდიანია, ფორმატის მიხედვით. არ შეიძლებოდა თუ არა ფილ ლორდისა და კრისტოფერ მილერის ადაპტაცია უფრო მისაღები ხანგრძლივობის ყოფილიყო? ისეთი, რომელიც არ გამოსცდის ჩვენი თირკმელების სიმტკიცეს და ADHD-ით დაზიანებულ ყურადღების უნარს? ნებისმიერ შემთხვევაში, „პროექტი ჰეილ მერი“ მხოლოდ ნაბიჯია ჩემი ნამდვილი საზრუნავისკენ: „გაბერილობა“. ჩემს დროს, ფილმები, საშუალოდ, 90 წუთი იყო. ან, თუ ბლოკბასტერი იყო, 100-დან 120 წუთამდე. რა თქმა უნდა, გამონაკლისებიც იყო, მაგრამ ამიტომ ვთქვი საშუალო. იქნება ეს სიუჟეტის არჩევანის, მხატვრული ხედვის გამო, თუ მთელი სცენის სამონტაჟო ოთახში დატოვებით, 80-იან და 90-იან წლებში კინორეჟისორები ხშირად „კლავდნენ თავიანთ საყვარელ სცენებს“ იმ მიზნით, რომ მათი ფილმი მოხვედრილიყო „ოპტიმალურ ზონაში“ ან „ოქროს შუალედში“. შეიძლებოდა საათის გასწორება ისეთ ფილმზე, რომელიც საათნახევარზე მეტ ხანს არ გაგრძელდებოდა, და თეატრში ნაკლები რეკლამა და მომავალი ჩვენების ანონსი იყო. დღეს, თუ გსურთ, რომ კინოთეატრში ნახოთ „პროექტი ჰეილ მერი“-ს მსგავსი ფილმი, გრაფიკი უნდა გაასუფთაოთ. შეგიძლიათ თქვენი მოსვლის დრო ისე დაგეგმოთ, რომ ფილმი დაიწყოს, როდესაც ადგილს დაიკავებთ, მაგრამ წარმატებები. არავინ იცის, რამდენ ხანს დასჭირდებათ საჭმლის ყიდვა, ადგილის დაკავება და იმავე მანქანისა და მედიკამენტების რეკლამების ატანა. ოჰ, და არ დაგავიწყდეთ დრო დაუთმოთ ცნობიერი პოპკორნის თავგადასავლებს, რომელსაც სურს მეტი ვალი შემოგაპაროთ კინოთეატრის მიერ დამტკიცებული საკრედიტო ბარათის შეთავაზებით. შემიძლია უფრო დეტალურად განვიხილო, თუ როგორ ახანგრძლივებს ფილმების „გაბერილობა“ კინოთეატრში ყოფნის გამოცდილებას საგანგაშო პროპორციებით, მაგრამ შესაძლოა დროა, მოვისმინოთ მეორე მხარის აზრიც. „ტენეტისა“ და „ოდისეის“ რეჟისორის, კრისტოფერ ნოლანის თქმით, ახალგაზრდა მაყურებელს ურჩევნია უფრო გრძელი, შინაარსობრივად მდიდარი ფილმები, რადგან ისინი უპირატესობას ანიჭებენ მნიშვნელოვან გამოცდილებას სწრაფ და ზედაპირულ გამოცდილებასთან შედარებით. ნოლანი სტუდიებს მოუწოდებს, „ენდონ აუდიტორიას“ და სთხოვს, არ აიძულონ რეჟისორები, შეასწორონ თავიანთი პროექტები მაყურებლის შერჩეული წევრების აღქმული ჩვევების საფუძველზე. ნოლანი ასევე მიიჩნევს, რომ ტელევიზიაა კინემატოგრაფიული გამოცდილების „კორუფციის“ მიზეზი, და აცხადებს, რომ ტელევიზია ძლიერ არის დამოკიდებული დიალოგზე, ნაცვლად ატმოსფეროსა და ხმის მეშვეობით კომუნიკაციისა. მაშინაც კი, თუ ფილმები მხედველობისა და ბგერის კომბინაციაა, ნოლანი ამტკიცებს, რომ კინო უპირველეს ყოვლისა ვიზუალური მედიუმია. კინორეჟისორის საქმეა, რომ ხელოვნების მეშვეობით მაყურებელი სამყაროში მოიწვიოს. შესაძლოა, რომ დიდ სიმაღლეებს ვერ მივაღწევთ გახანგრძლივებული დროის გარეშე, რათა დავამკვიდროთ სამყაროები და პერსონაჟები. მე აქ ბატონ ნოლანთან კამათისთვის არ ვარ. მას ჩემზე ბევრად მეტი იცის ინდუსტრიის შესახებ. მიუხედავად ამისა, მაინტერესებს, კინემატოგრაფიის რომანტიზმი ხომ არ უბინდავს მას აღქმას იმის შესახებ, თუ როგორ იღებენ და ერთვებიან მაყურებლები კინოსთან თანამედროვე ეპოქაში. ჩვენ ვცხოვრობთ ეპოქაში, სადაც თითქმის ყველას აქვს სმარტფონი, ინფორმაციისა და გართობის ერთი შეხედვით უსასრულო წყარო ღილაკის დაჭერით. ზოგისთვის, როგორც კი მოქმედებაში პაუზა ჩნდება, ან ფილმის სიუჟეტი საკმარისად სწრაფად არ ვითარდება, დგება დრო, ამოიღონ ტელეფონი, ითამაშონ „Arrows“ (მოძებნეთ, სახალისოა) ან უსასრულოდ ათვალიერებდნენ სოციალურ მედიას. თუ ფილმი ჩვენს ყურადღებას არ იპყრობს, არსებობს მოწყობილობა, რომელიც მოგვცემს იმ დოფამინს, რისკენაც მივისწრაფვით, სანამ საქმე ისევ არ დაძვრება. დიახ, ტელეფონების გამოყენება კინოთეატრებში არ არის წახალისებული, მაგრამ რაც უფრო მეტი ადამიანი ირჩევს ფილმების სახლში სტრიმინგს, მით უფრო იზრდება სმარტ მოწყობილობის მიერ ფილმზე გამარჯვების ალბათობა. რაც უფრო მეტი „გაბერილობაა“ თქვენს ფილმში, მით მეტი შესაძლებლობა აქვს აუდიტორიას, გამოეთიშოს მას. დავუბრუნდეთ განსახილველ თემას, ჰოლივუდში „გაბერილობის“ კიდევ ერთ მაგალითს მოვიყვან. არ შეგვიძლია მივცეთ „პროექტ ჰეილ მერის“ (რომელიც, სხვათა შორის, გასაოცრად გამოიყურება) მთელი „სიამოვნება“. ამის ნაცვლად, მოდით, ყურადღება გავამახვილოთ ჯონ მ. ჩუს „ვიკედის“ ფილმებზე. ჩუს „ოზის ჯადოქრით“ შთაგონებული ეპოსი არის სამსაათიანი ბროდვეის მიუზიკლის ადაპტაცია. ამ ყველაფრის გათვალისწინებით, იყო თუ არა საჭირო ამ ისტორიის სათეატრო ვერსიის ორ სამსაათიან ფილმად გაყოფა? დარწმუნებული ვარ, ჩუს აქვს თავისი მიზეზები, რომ ფანტასტიკური სათავგადასავლო ფილმი ორ ნაწილად წარმოადგინა. თუმცა, არ შემიძლია არ დავფიქრდე, ხომ არ უნდოდა Universal-ს ორი ფილმი მეტი ფულის გამომუშავების მიზნით, მოკლე სიუჟეტის მოყოლა კი დავიწყებას მიეცა. ამ სიტყვების აკრეფისასაც კი მესმის თქვენი წუწუნი: „აბა რა!“ ვიცი. მესმის. მიუხედავად ამისა, არ შეიძლებოდა თუ არა ერთი ან ორი სიმღერის ამოღება (აღიარეთ, რომ „ვიკედი: სიკეთისთვის“-ის ზოგიერთი სიმღერა არ არის „ჰიტი“), რათა საერთო გამოცდილებაში „გაბერილობა“ შემცირებულიყო? არ ვაპირებ მოვიტყუო, თითქოს ამ „პრობლემაზე“ პასუხები მაქვს. არ ვაპირებ ვუთხრა კინორეჟისორს, რა გააკეთოს საკუთარ პროექტთან დაკავშირებით, არც შემოქმედებით ნამუშევრებში მინდა „ძვლის ჩაგდება“. შესაძლოა, გამოსავალი...