კინოს „გაბერვის“ პრობლემა: ზედმეტად გრძელი ფილმები და მაყურებლის ყურადღების გაფანტვა

რამდენად გრძელია ზედმეტად გრძელი ფილმი, სანამ არ დავიწყებთ იმის კითხვას, თუ რას ვაკეთებთ ჩვენი დროითა და ფულით? ამ კვირის დასაწყისში Amazon MGM Studios-მა განაცხადა, რომ რაიან გოსლინგის ახალი სამეცნიერო-ფანტასტიკური სათავგადასავლო ფილმი, „პროექტი ჰეილ მერი“ (Project Hail Mary), 156 წუთი გაგრძელდებოდა! ეს ორნახევარ საათზე მეტია! მართალია, ენდი ვირის კოსმოსურ-სათავგადასავლო ეპოსი არ წამიკითხავს, მაგრამ წიგნი ბოლო რამდენიმე კვირის განმავლობაში მაღაზიებში უამრავჯერ მინახავს. ახალ წელს წიგნების ყიდვის პრობლემა გამიჩნდა, მაგრამ ეს არ არის აქ მთავარი. ვირის რომანი, ფორმატის მიხედვით, 476 გვერდიანია. ნუთუ ვერ ვიპოვნიდით გზას, რომ ფილ ლორდისა და კრისტოფერ მილერის ადაპტაცია უფრო მისაღები ხანგრძლივობის ყოფილიყო? ისეთი, რომელიც არ გამოსცდიდა ჩვენი თირკმელების სიმტკიცეს და ADHD-ისგან დაზარალებულ ყურადღების კონცენტრაციის უნარს? ყოველ შემთხვევაში, „პროექტი ჰეილ მერი“ მხოლოდ ერთი საფეხურია ჩემი ნამდვილი საზრუნავისკენ მიმავალ გზაზე: ფილმების „გაბერვა“. ჩემს დროს ფილმები, საშუალოდ, 90 წუთი გრძელდებოდა. ან, თუ ბლოკბასტერს ეხებოდა საქმე, 100-დან 120 წუთამდე. გამონაკლისები, რა თქმა უნდა, იყო, მაგრამ ამიტომაც ვთქვი საშუალოდ. იქნება ეს ამბის არჩევანის, მხატვრული ხედვის, თუ მთელი სცენის ამოღების გამო, 80-იან და 90-იან წლებში კინორეჟისორები ხშირად „კლავდნენ თავიანთ ძვირფას ქმნილებებს“ იმ ინტერესით, რომ მათი კინოპროექტი „ოქროს შუალედში“ ან „საუკეთესო ზონაში“ მოხვედრილიყო. ფაქტობრივად, საათის დაყენება შეგეძლო ისეთ ფილმზე, რომელიც საათნახევარზე მეტ ხანს არ გრძელდებოდა, და თეატრში ნაკლები რეკლამა და მომავალი ჩვენებების ანონსი იყო. დღეს, თუ გსურთ ისეთი ფილმის ნახვა კინოთეატრში, როგორიცაა „პროექტი ჰეილ მერი“, თქვენი განრიგი უნდა გაასუფთაოთ. შეგიძლიათ თქვენი მისვლა ისე დაგეგმოთ, რომ ფილმი ზუსტად მაშინ დაიწყოს, როცა ადგილს დაიკავებთ, მაგრამ წარმატებები. არავინ იცის, რამდენი ხანი დაგჭირდებათ საჭმლის საყიდლად, სკამზე მოსათავსებლად და იმავე მანქანებისა და მედიკამენტების რეკლამების გასაძლებად. ოჰ, და არ დაგავიწყდეთ დრო დატოვოთ გონიერი პოპკორნის თავგადასავლებისთვის, რომელსაც სურს, რომ თეატრის მიერ დამტკიცებული საკრედიტო ბარათის შეთავაზებით უფრო მეტი ვალი გაყიდოს თქვენზე. შემეძლო გამეშუქებინა, თუ როგორ აგრძელებს ფილმების „გაბერვა“ კინოთეატრში ვიზიტის გამოცდილებას შემაშფოთებელი პროპორციებით, მაგრამ ალბათ დროა, მოვისმინოთ მეორე მხარის აზრი. ფილმების „ტენეტი“ და „ოდისეა“ რეჟისორის, კრისტოფერ ნოლანის თქმით, ახალგაზრდა მაყურებლებს უფრო გრძელი, მრავალშრიანი ფილმები სურთ, უპირატესობას ანიჭებენ მნიშვნელოვან გამოცდილებას, ვიდრე სწრაფ, ზედაპირულს. ნოლანი სტუდიებს მოუწოდებს, „ენდონ აუდიტორიას“ და სთხოვს, არ აიძულონ კინორეჟისორები, შეასწორონ თავიანთი პროექტები მაყურებლის შერჩეული წევრების აღქმული ჩვევების საფუძველზე. ნოლანი ასევე ფიქრობს, რომ ტელევიზიაა კინემატოგრაფიული გამოცდილების „გარყვნის“ მიზეზი, ამბობს, რომ ტელევიზია ძლიერ ეყრდნობა დიალოგს, ნაცვლად ატმოსფეროსა და ხმის მეშვეობით კომუნიკაციისა. მაშინაც კი, თუ ფილმები მხედველობისა და ბგერის კომბინაციაა, ნოლანი ამტკიცებს, რომ ფილმი, პირველ რიგში, ვიზუალური მედიუმია. კინორეჟისორის საქმეა, მაყურებელი ხელოვნების საშუალებით სამყაროში შეიყვანოს. შესაძლებელია, რომ დიდ სიმაღლეებს ვერ მივაღწიოთ გაფართოებული ხანგრძლივობის გარეშე, რათა დავამკვიდროთ სამყაროები და პერსონაჟები. მე აქ არ ვარ მისტერ ნოლანთან სადავოდ. ის გაცილებით მეტი იცის ამ ინდუსტრიის შესახებ, ვიდრე მე ოდესმე მეცოდინება. მიუხედავად ამისა, მაინტერესებს, კინოწარმოების რომანტიზმი ხომ არ ბუნდავს მის აღქმას იმის შესახებ, თუ როგორ იღებს და ერთვება აუდიტორია კინოში თანამედროვე ეპოქაში. ჩვენ ვცხოვრობთ ეპოქაში, სადაც თითქმის ყველას აქვს სმარტფონი – ინფორმაციისა და გართობის ერთი შეხედვით უსასრულო წყარო ერთი ღილაკის შეხებით. ზოგისთვის, იმ მომენტში, როცა მოქმედებაში პაუზაა, ან ფილმის სიუჟეტი საკმარისად სწრაფად არ ვითარდება, დროა ტელეფონი ამოიღოს, ითამაშოს Arrows (მოძებნეთ, სახალისოა), ან სოციალურ მედიაში „დუმ სქროლინგს“ მიეცეს. თუ ფილმი ჩვენს ყურადღებას ვერ იპყრობს, არსებობს მოწყობილობა, რომელიც მოგვცემს დოფამინს, რომელსაც ვნატრობთ, სანამ საქმე კვლავ არ დაიძვრება. დიახ, ტელეფონების გამოყენება კინოთეატრებში არ არის წახალისებული, მაგრამ რაც უფრო მეტი ადამიანი ირჩევს ფილმების სახლში სტრიმინგს, მით უფრო იზრდება ჭკვიანი მოწყობილობის მიერ ფილმზე გამარჯვების ალბათობა. რაც უფრო მეტი „გაბერვაა“ თქვენს ფილმში, მით მეტი შესაძლებლობაა აუდიტორიისთვის, რომ ყურადღება მოადუნოს. დავუბრუნდეთ მთავარ თემას, ჰოლივუდში „გაბერვის“ კიდევ ერთ მაგალითს მოვიყვან. მხოლოდ „პროექტ ჰეილ მერის“ (სხვათა შორის, გასაოცრად გამოიყურება) მაგალითზე ვერ შევჩერდებით. ამის ნაცვლად, მოდით, ყურადღება გავამახვილოთ ჯონ მ. ჩუს ფილმებზე „ვიქედი“. ჩუს „ოზის ჯადოქრით“ შთაგონებული ეპოსი არის სამსაათიანი ბროდვეის მიუზიკლის ადაპტაცია. ამ ყველაფრის გათვალისწინებით, საჭირო იყო თუ არა ისტორიის თეატრალური ვერსიის გაყოფა ორ სამსაათიან ფილმად? დარწმუნებული ვარ, ჩუს აქვს თავისი მიზეზები ფანტასტიკური სათავგადასავლო ფილმის ორ ნაწილად წარმოდგენისთვის. თუმცა, არ შემიძლია არ დავინტერესდე, ხომ არ სურდა Universal-ს ორი ფილმი მეტი ფულის გამომუშავების მიზნით, მოკლე და ზუსტი თხრობის დავიწყებით. ამ სიტყვების აკრეფისასაც კი მესმის თქვენი წუწუნი: „აბა, რა“. ვიცი. მესმის. მიუხედავად ამისა, ნუთუ არ შეიძლებოდა ერთი-ორი სიმღერის ამოჭრა (აღიარეთ, „ვიქედის“ ზოგიერთი სიმღერა საუკეთესო არ არის) საერთო გამოცდილებაში „გაბერვის“ შესამცირებლად? არ ვაპირებ მოვიტყუო, თითქოს მაქვს პასუხები ამ „პრობლემაზე“. არ ვაპირებ კინორეჟისორს ვუთხრა, რა გააკეთოს თავის პროექტთან დაკავშირებით, არც შემოქმედებით ნამუშევრებში მინდა ჩარევა. შესაძლოა, გამოსავალი...