ავტორი: ჯონათან სიმი დრიუ ბერიმორის ტელეფონის ზარიდან 1996 წელს, „კივილის“ ფილმები პოპ-კულტურის ნაწილი გახდა. ახლა უკვე საკულტო Ghostface-ის ნიღაბი და მისი კითხვა: „რომელია თქვენი საყვარელი საშინელებათა ფილმი?“ საშინელებათა ჟანრის განუყოფელი ელემენტებია. გასაკვირია, თუ რამდენად თანმიმდევრული იყო ამ ფრენჩაიზის ხარისხი („კივილი 3“-საც კი ჰყავს დამცველები), განსაკუთრებით ბოლო დროს კულისებს მიღმა განვითარებული დრამის ფონზე. ანაზღაურების თაობაზე დავის გამო ფრენჩაიზის ვარსკვლავმა ნევ კემპბელმა მეექვსე ფილმში მონაწილეობაზე უარი თქვა, თუმცა „კივილი 7“-ში ის კვლავ ბრუნდება სიდნი პრესკოტის როლში. საბედნიეროდ, ეს საკმაოდ ღირსეული ნაწილია ფრენჩაიზში. მას აქვს გარკვეული ხარვეზები და სერიის ერთ-ერთი სუსტი ფილმია, მაგრამ მაინც ახერხებს ყველაფრის გადმოცემას, რასაც „კივილის“ ფილმისგან მოელით. „კივილი 7“ ფრენჩაიზისთვის ძველ გზებზე დაბრუნებას ნიშნავს. მას შემდეგ, რაც „კივილი“ (2022) და „კივილი VI“ უფრო მეტად სამ კარპენტერზე (მელისა ბარერა) და მის დას, ტარაზე (ჯენა ორტეგა) აკეთებდნენ აქცენტს, როგორც ახალ მთავარ გმირებზე, მათი სერიიდან წასვლა, ადრე მიმაგრებულ რეჟისორ კრისტოფერ ლენდონთან ერთად, მოითხოვა სცენარის გადაწერა, რამაც სიდნი კვლავ სერიის სახედ აქცია. ეს კარგი იდეაა, რადგან სიდი პირველი ოთხი ფილმის მთავარი გმირი იყო (თუმცა მე-3-ში მისი როლი მცირე იყო), და ვინ ჯობია ამ ფილმის გადაღებას, თუ არა კევინ უილიამსონი, „კივილი 1, 2 და 4“-ის სცენარისტი? ის ასევე რეჟისორის სავარძელში პირველად ზის ამ ათასწლეულში. მიუხედავად იმისა, რომ შეიძლება გაჩნდეს კითხვა, რას გააკეთებდა უფრო გამოცდილი საშინელებათა რეჟისორი ამ ფრენჩაიზისთვის ვეს კრეივენისა და Radio Silence-ის შესანიშნავი ნამუშევრების შემდეგ, უილიამსონი საკმაოდ კარგ საქმეს აკეთებს. მან შექმნა ეს პერსონაჟები, ამიტომ მან იცის, როგორ დაწეროს საშინელებათა ისტორიები და როგორ მოარგოს ისინი ეკრანს. ის კარგად იყენებს სიბნელეს, სიჩუმესა და დაძაბულობას მთელი ფილმის განმავლობაში, ისევე როგორც სერიის სხვა ნაწილებში. ეს ფილმი სიდის ისტორიას გვიყვება, რომელიც ცდილობს, დაიცვას თავისი თინეიჯერი ქალიშვილი ტატუმი (იზაბელ მეი) მას შემდეგ, რაც ახალი მკვლელობები იწყება. თუ თქვენ გინახავთ ერთი „კივილის“ ფილმი, მაშინ ყველა გინახავთ. ადამიანები იღებენ სატელეფონო ზარებს როჯერ ლ. ჯექსონის ხმით, მათ დასდევენ და სასტიკად კლავენ, აქ არის თინეიჯერების ჯგუფი და ა.შ. „კივილის“ ფილმებს აქვთ თავისი ფორმულა, და „კივილი 7“ არ ცდილობს საერთოდ გაექცეს ამას. მიუხედავად იმისა, რომ ფილმი შუა გზაზე ერთ ახალ იდეას გვთავაზობს, ის მაშინვე უბრუნდება მეტ მკვლელობას, მეტ Ghostface-ს და მთელ იმ სირბილსა და კივილს, რასაც თქვენ მოელით. ზოგმა შეიძლება ოდნავ გამაღიზიანებლად მიიჩნიოს, რომ ამ ფრენჩაიზმა მოგვცა შვიდი, არსებითად, ერთი და იგივე ფილმი. მაგრამ თქვენ „კივილის“ ფილმზე მოდიხართ იმის ცოდნით, თუ რას მიიღებთ, და აქაც ბევრს იღებთ. აქ არის პერიოდული შავი იუმორი, გადაჭარბებული ძალადობა, და ჩვენ ვხედავთ ფრენჩაიზის ვეტერანების, კემპბელისა და კურტნი კოქსის დაბრუნებას, რომელიც კვლავ რეპორტიორ გეილ უეზერს თამაშობს. აქ კიდევ რამდენიმე ნაცნობი სახეა, ზოგიერთი მათგანი საჯაროდ გამოცხადდა, მაგრამ მათზე არ შევჩერდები; უმჯობესია, სიურპრიზი შევინარჩუნოთ. ერთ-ერთი ყველაზე სამწუხარო შეცდომა ის არის, თუ როგორ უმკლავდება ეს ფილმი თავისი წინამორბედების იდეებს. „კივილი 3“-ში გაგვაცნეს პატრიკ დემპსი, როგორც მარკ სახელად პოლიციელი, რომელსაც სიდთან გარკვეული ქიმია ჰქონდა. „კივილი“ (2022)-ში ის ახსენებს თავის ქმარს, მარკს. ახლა კი, „კივილი 7“-ში, ის დაქორწინებულია... სხვა პოლიციელზე, სახელად მარკზე? ეს არის ერთ-ერთი იმ შემთხვევიდან, როდესაც აშკარაა, რომ გეგმა იყო მისი დაქორწინება „კივილი 3“-ის მარკზე, მაგრამ განრიგის პრობლემების გამო, დემპსი ვერ დაბრუნდა. ასე რომ, მის ნაცვლად, მარკის როლში ჯოელ მაკჰეილი გვყავს. მაკჰეილი კარგია ფილმში, მაგრამ ეს არ არის ის, რისი ნახვაც ფანებს სურდათ, და ეს ნამდვილად არ იყო ის, რასაც სცენარისტები გეგმავდნენ ამ სცენარის წერისას. საკმაოდ უცნაური შეგრძნებაა, როდესაც ფილმის კულისებს მიღმა არსებულ შეცდომებს, ფაქტობრივად, ყნოსავთ მისი ყურებისას, და ეს აშკარაა ბარერას, ორტეგასა და დემპსის არყოფნაში. მაგრამ, იყო მრავალი გარემოება, რომელიც მათ კონტროლს არ ექვემდებარებოდა, ასე რომ, ნაწილობრივ შემიძლია ამის მიღება. ის, რის მიღებაც მიჭირს, არის ტატუმის არსებობა, რაც მცირე სიუჟეტურ შეუსაბამობას ქმნის. ტატუმი 16 წლისაა, რაც მის დაბადებას დაახლოებით 2009/2010 წლებში ათავსებს, რაც ნიშნავს, რომ ის ჩვილი იყო 2011 წელს „კივილი 4“-ის მოვლენების დროს. მაგრამ „კივილი 4“-ში არ არის მინიშნება, რომ სიდს ჰყავდა შვილი ან თუნდაც დაქორწინებული იყო. ამის რაციონალიზაცია შეიძლება იმით, რომ სიდი წიგნის ტურზე იყო, ამიტომ შესაძლოა ქმარი და ბავშვი სახლში იყვნენ. ეს დაჭიმულია, მაგრამ თითქმის მუშაობს. თუმცა ეს „გიკური“ საკითხია, რომელიც ყველას არ აღელვებს. ეს ამაღელვებელი სლეშერ ფილმია? რა თქმა უნდა! ერთ-ერთი საუკეთესო სცენა გვიჩვენებს სიდსა და ტატუმს კედლის მეორე მხარეს Ghostface-ისგან, რომელიც კედელს ჭრის მათ საპოვნელად. ეს საკმაოდ დაძაბული და ძალიან ეფექტურია. მთელი ფილმის განმავლობაში არის რამდენიმე მაგარი, სისხლიანი მკვლელობა. მეორეხარისხოვანი მსახიობები არ არიან ისეთივე შესანიშნავი, როგორც „კივილი“ (2022)-ში გვქონდა, მაგრამ თუ იცით, როგორ მუშაობს „კივილის“ ფილმები, იცით, რომ ბევრი მათგანი მაინც ვერ აღწევს დასასრულს. „კივილის“ ფილმების გართობის ნაწილია Ghostface-ის ვინაობის გამოცნობა. იქნება ერთი მკვლელი, ორი, სამი? „კივილი VI“-ს საკმაოდ პროგნოზირებადი გამოაშკარავება ჰქონდა, მაგრამ ეს ფილმი უფრო მოულოდნელია. თუმცა, ეს არ ნიშნავს...