"კივილი 7"-ში სიდნი პრესკოტი უპირისპირდება ფრენჩაიზის ყველაზე საშიშ ბოროტმოქმედებს: თავის მეამბოხე თინეიჯერ ქალიშვილს და ხელოვნური ინტელექტის საფრთხეს. უდავოა, რომ კევინ უილიამსონის დაბრუნება ფრენჩაიზში ყველაზე ზარმაცია, სრულიად მოწყვეტილი იმას, რამაც მისი და უეს კრეივენის ქმნილება თავდაპირველად ასეთი საინტერესო გახადა; ის ეყრდნობა ზუსტად იგივე საშინელებათა კლიშეებს, რომლებსაც 1996 წელს ღრმად აპაროდიებდნენ და კომენტარს უკეთებდნენ. ფრენჩაიზის ფანებისთვის – და მართლაც, საშინელებათა ჟანრის ფართო თაყვანისმცემლებისთვისაც კი – "კივილი 7" შესაძლოა მხოლოდ დროის ფუჭ ხარჯვად მოეჩვენოს. უილიამსონი, რომელმაც "კივილი 7" გაი ბუსიკთან ერთად ჯეიმს ვანდერბილტის ისტორიაზე დაყრდნობით დაწერა, ბუნდოვნად და ზარმაცად მიანიშნებს სიდნის ტრავმის მემკვიდრეობაზე და იმაზე, თუ როგორ შეიძლება ჩვენმა კოლექტიურმა კულტურულმა გატაცებამ ნამდვილი დანაშაულებით გააგრძელოს ძალადობის ციკლი. თუმცა, რაც მთავარია, ის ხელიდან უშვებს შესაძლებლობას, რომელიც სიუჟეტის წინაპირობამ შექმნა, რათა რაიმე რეალური ეთქვა ამ თემაზე, სერიალის მიმდინარე კვლევაზე ტოქსიკური ფანობის შესახებ ან უფრო დროულ კითხვაზე, თუ რას ნიშნავს ხელოვნური ინტელექტის შემოჭრა ჩვენს ყოველდღიურ ცხოვრებაში. ამის ნაცვლად, ფილმი ისეთივე ნარატიულ კვანძებში ეხვევა, რომელთა გახსნასაც ფრენჩაიზი ცდილობდა. ზედმეტად ბევრი პერსონაჟით, "კივილი VI"-ის გამო უცნაური ბოდიშის მოხდის მცდელობით, ერთი მილის მოშორებით განჭვრეტილი მკვლელებით და ისეთი ნელი ტემპით, რომ საცობი მოგენატრება (ყოველ შემთხვევაში, იქ მაინც სადმე მიდიხარ!), "კივილი 7" იმდენად ცუდია, რომ ფრენჩაიზი შეიძლება იმსახურებდეს ისე სასტიკად მოკვლას, როგორც Ghostface თავის მსხვერპლს. ნახეთ, ამ ფრენჩაიზის შვიდი ფილმის შემდეგ, რომელშიც სიდნი (ნივ კემპბელი) კარგავს ყველას, ვისაც იცნობს, რეზინის ნიღბიანი მკვლელის სასტიკი ახირებების გამო, საბოლოოდ უნდა აღიარო, რომ სიდნის ცხოვრება, მოკლედ, კომიკურად უიღბლოა. გარდა იმისა, რომ "კივილი 7" საშინლად ზედმეტად სერიოზულია. იმ გონივრული მოთხოვნით, რომ სისხლის კვალს გაექცეს, სიდნი პატარა ქალაქში, პაინ გროვში გადადის, ქალაქში, რომელსაც Hallmark-ის დონის ბუკოლური ხელოვნურობა აქვს. აქ სიდნი ყავის მაღაზიას "პატარა ლატე" მართავს და სანამ მკითხავთ, დიახ, არის დაფა მენიუთი, საყვარელი შრიფტით დაწერილი. სიდნი შედარებით კარგად შეგუებულია (რაც თავისთავად დამაბნეველია) და, პროგნოზირებადია, რომ პოლიციელზეა გათხოვილი. მარკი (ჯოელ მაკჰეილი) ძირითადად არაფრისმთქმელი პერსონაჟია, თუმცა მაკჰეილი მას იგივე თავხედურ მომხიბვლელობას სძენს, რამაც ის "Community"-ში ცნობილი გახადა. მათ სამი შვილი ჰყავთ: ტყუპი ჩვილები, რომლებიც არასდროს ჩანან, და ტატუმი (იზაბელ მეი), ჩვიდმეტი წლის გოგონა, რომელსაც პირველი ფილმის ტატუმის (როუზ მაკგოუენი) სახელი ჰქვია. ამ ტატუმს ჰყავს შემზარავი ბოიფრენდი, ბენი (სემ რეჩნერი), ისევე როგორც მის დედას ჰყავდა ერთ დროს, მაგრამ ის კარგი ბავშვია. ის სკოლის თეატრში თამაშობს და მასსა და დედას შორის ერთადერთი ნამდვილი დაძაბულობის წყარო, როგორც ჩანს, ის არის, რომ სიდნი უარს ამბობს საკუთარი წარსულის შესახებ საუბარზე, როდესაც მას მილიარდი მკვლელი დასდევდა. უილიამსონი და ბუსიკი იმდენად ძლიერად ურტყამენ ამ თემას, რომ მათი განმეორებადი კამათის სცენები, არსებითად არაფერზე, ცარცის ხრაშუნს ემსგავსება დაფაზე. არაფერი ხდება "კივილი 7"-ში მანამ, სანამ სიდნის არ დაურეკავს ვიღაც, ვინც ამტკიცებს, რომ სტუ მაჩერია (მეთიუ ლილარდი), რომელიც პირველი ფილმის ერთ-ერთი მკვლელი იყო და ნამდვილად გარდაიცვალა. თუმცა, FaceTime ზარები, რომლებსაც ის დაღარული სახიდან იღებს, საკმაოდ დამაჯერებელია, რის გამოც სიდნი ფიქრობს, რომ მას ვინმე განსაკუთრებით კარგი deepfake უნარებით ხუმრობს. სიდნისა და მარკის სახლში Ghostface-თან შედარებით დაძაბული დევნისა და ბრძოლის შემდეგ, გეილი (კორტნი კოქსი) ჩამოდის, რათა დაეხმაროს გარკვევაში, თუ ვინ გააცოცხლა ნიღაბი. მასთან ერთად არიან მინდი და ჩად მიკს-მარტინები (ჟასმინ სავოი ბრაუნი და მეისონ გუდინგი, შესაბამისად), წინა ორი "კივილის" ფილმიდან, რომლებიც მისი სტაჟიორები არიან. ეს არის ისეთი ტიპის პერსონაჟის განვითარება, რომელსაც მცირე აზრი აქვს, თუ არა მხოლოდ უღიმღამო ხიდადი ფილმებს შორის. საგრძნობლად არ არიან, რა თქმა უნდა, მელისა ბარერა და ჯენა ორტეგა. ბარერა გაათავისუფლეს პალესტინის მხარდამჭერი განცხადებების გამო. ორტეგამ პროექტი სოლიდარობის ნიშნად დატოვა. "კივილი 7" ნოსტალგიასა და თვითრეფერენციულობას სუსტი ნარკოტიკივით იყენებს, ძველი, გამხმარი მარიხუანას მარაგის მსგავსად, რომელიც იმდენად გაფუჭდა, რომ ხელის შეხებაზე იმსხვრევა. როგორც არ უნდა მივიდნენ აქამდე, "კივილი 7"-ს ჰყავს თავისი ახალი გმირები. ზოგი ძველი, ზოგი ახალი, ყველა მათგანი თხლად დახატული (ცუდად განვითარებული), არცერთი მათგანი კარგად არ არის დამუშავებული. და ეს მოიცავს სიდნისაც, რომლის მთელი პერსონაჟიც ახლა მხოლოდ ეს არის: ადამიანი, რომელსაც ტრავმა აქვს. ძალიან გამაღიზიანებელია იმის ყურება, თუ როგორ ადანაშაულებენ პერსონაჟები სიდნის უბრალოდ გადარჩენის ან დედობის გამო, ისეთი უგრძნობელობის დონეზე, რომ გაინტერესებს, უილიამსონს საერთოდ უყვარს თუ არა თავისი გმირი. "კივილი 7"-ში მკვლელობები უფრო სასტიკია, ვიდრე აქამდე იყო, მაგრამ არასოდეს ისე, რომ ეს ნამდვილი დაძაბულობის შექმნის შედეგი იყოს. უილიამსონი რეჟისორის სავარძელში 1999 წლის შემდეგ (ფილმი "მისის თინგლს ვასწავლით") აღარ მჯდარა და მისი ნამუშევარი კამერის მიღმა არის მოუქნელი, უინტერესო და უინსპირაციო, თითქმის არ მოძრაობს. რაიმე ინოვაციურის ან თუნდაც ოდნავ ახლის ნაცვლად, "კივილი 7" ნოსტალგიასა და თვითრეფერენციულობას სუსტი ნარკოტიკივით იყენებს, ძველი, გამხმარი მარიხუანას მარაგის მსგავსად, რომელიც იმდენად გაფუჭდა, რომ ხელის შეხებაზე იმსხვრევა.